Waarom het co-ouderschap van Machine Gun Kelly verrassend inspirerend is

Het was 3:14 uur 's nachts, de vochtigheid in Texas plakte als een natte deken tegen de ramen, en mijn middelste kind—laten we haar voor de privacy even Baby M noemen—deed dat vreselijke, rug-overstrekkende gekrijs dat alleen baby's met doorkomende tandjes kunnen produceren. Ik zat met haar te wiegen in het donker, mijn voet gevoelloos van het urenlang aantikken van dezelfde krakende vloerplank, wanhopig met één duim scrollend op mijn telefoon om mijn ogen maar open te houden. Toen schotelde het algoritme me een video voor van Colson Baker, beter bekend als Machine Gun Kelly, die praatte over zijn tienerdochter Casie en haar moeder, Emma Cannon.

Ik ga helemaal eerlijk met jullie zijn, van roddels over beroemdheden ga ik normaal gesproken zo hard met mijn ogen rollen dat ik mijn eigen hersens kan zien. Maar terwijl ik daar zat, bedekt met een mix van kwijl en zure melk, verdwaalde ik compleet in een internet-konijnenhol over de moeder van het kind van mgk, en wat ik vond liet me echt even stilstaan. Want in een wereld waar iedereen elke seconde van het leven van zijn kind online deelt, is deze vrouw letterlijk onzichtbaar. Geen openbare Instagram. Geen tirades op TikTok. Ze voedt gewoon in alle rust haar dochter op in Cleveland, terwijl haar ex met Megan Fox datet en een wild rocksterrenleven leidt. En op de een of andere manier is hun co-ouderschap schokkend normaal.

Ik kon er maar niet over ophouden met nadenken terwijl ik voor de vijftigste keer die nacht de kin van Baby M afveegde. We leggen onszelf zoveel druk op om het moederschap als een perfect plaatje voor een publiek op te voeren, maar soms is het krachtigste wat je kunt doen gewoon uitloggen en je bezighouden met het echte werk: het opvoeden van een mensje.

De 'ghost mode' opvoedstrategie

Er is een complete industrie gebouwd rondom moeders zich rot laten voelen als onze plinten niet vlekkeloos zijn en onze kinderen geen bijpassende, neutraal gekleurde linnen jumpsuits dragen terwijl ze in een zonovergoten kamer esthetisch verantwoorde houten blokken sorteren. Ik ben zo intens uitgeput door de Olympische Spelen van het Instagram-moederschap. Het is een fulltime baan om vreemden op het internet ervan te overtuigen dat je niet gek bent geworden, en ik zie jonge moeders zich in allerlei bochten wringen om dit beeld van moeiteloze perfectie uit te stralen, terwijl hun werkelijke leven achter de camera in brand staat.

Maar Emma Cannon? Zij is in 2009 bevallen, lang voor de boom van influencer-moeders, en ze bleef gewoon... offline. Ze heeft haar identiteit nooit geverifieerd op social media, ze geeft geen interviews en ze gebruikt haar connectie met een enorme beroemdheid niet om afslankthee of haarvitamines te verkopen. Ze leeft gewoon haar leven. Daar heb ik echt ontzettend veel respect voor. Ik run een kleine Etsy-shop vanuit mijn garage waar ik gepersonaliseerde bekers maak, en de helft van de tijd voel ik die vieze druk om mijn kinderen op mijn zakelijke pagina te posten, gewoon om "de engagement te verhogen", omdat dat is wat de marketingpodcasts je vertellen. Om dan iemand te zien die alle redenen heeft om roem na te jagen, maar er actief voor kiest om in plaats daarvan voor rust te gaan, vind ik het meest punkrock wat ik ooit heb gezien. Wat betreft de roddelbladen die proberen vuil over haar op te graven: die kunnen eerlijk gezegd de boom in.

Doorkomende tandjes om 3 uur 's nachts en de panda die onze mentale gezondheid redde

Omdat we het toch eerlijk tegen elkaar hebben, laten we het even hebben over de absolute nachtmerrie die de fase van doorkomende tandjes heet. Mijn oudste was echt een levend waarschuwingsbord. We hebben elke holistische, natuurlijke, Instagram-goedgekeurde methode geprobeerd die er bestaat. Mijn oma bleef me maar vertellen dat ik wat whiskey op zijn tandvlees moest wrijven, wat, god zegen haar, in 1985 zeker de standaard was voor opvoeden, maar wat je vandaag de dag een enkeltje Jeugdzorg oplevert. We hebben maandenlang geleden onder het feit dat hij op mijn sleutelbeenderen zat te kauwen en elke vijfenveertig minuten wakker werd.

Tegen de tijd dat bij Baby M haar eerste tandje doorkwam, had ik al mijn idealistische onzin als beginnende moeder laten varen en wilde ik gewoon iets dat écht werkte. Mijn kinderarts zei dat lichte verhoging volkomen normaal is bij doorkomende tandjes, maar mijn eigen moeder zweert bij hoog en bij laag dat tandjes geen koorts veroorzaken en dat het altijd een virus is dat ze ziek maakt. Eerlijk gezegd, wie weet het tegenwoordig nog? De medische boeken zeggen het ene, de dokter zegt het andere, en ik zit hier maar met mijn zwaar door slaaptekort geteisterde brein te proberen een hoop tegenstrijdige wetenschap te filteren, in de hoop dat ik mijn kind niet per ongeluk verpest.

Wat ik wél weet, is dat de Panda Bijtring van Kianao vrij letterlijk de enige reden is dat mijn man en ik nog met elkaar praten. Hij kost ongeveer vijftien euro en is een ware redder in nood. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen die volledig BPA-vrij zijn, maar nog belangrijker: hij is plat van vorm, zodat mijn baby dat stomme ding daadwerkelijk zelf kan vasthouden zonder het elke drie seconden te laten vallen en te krijsen of ik het wil oprapen. Ik leg hem tien minuten voor bedtijd in de koelkast, en de koude siliconen verdoven haar tandvlees precies genoeg zodat we allebei even op adem kunnen komen. Ik zeg niet dat een stukje siliconen in de vorm van een panda pure magie is, maar ik zeg wel dat ik momenteel mijn huis er niet zonder zou verlaten.

Het rompertje met ruches dat ik weiger te strijken

Als je constant uitgeput bent, worden de kleren die je je kind aantrekt een enorm punt van wrijving. Vroeger vond ik het belangrijk om mijn oudste in ingewikkelde, meerlaagse outfits te hijsen die precies drie minuten lang schattig stonden, totdat er een luier explodeerde. Nu, met drie kinderen onder de vijf, is mijn belangrijkste criterium voor kleding simpelweg de vraag of ik de neiging krijg om de haren uit mijn hoofd te trekken als ik het om 2 uur 's nachts probeer dicht te knopen.

Ik kocht onlangs de Romper van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes, en ik heb er nogal gemengde gevoelens over. Laat ik er geen doekjes om winden. De stof zelf is geweldig. Hij is gemaakt van 95% biologisch katoen, en aangezien Baby M een huid heeft die in eczeem uitbreekt als ze alleen al naar synthetische vezels kijkt, is het ademende katoen fantastisch. Er zijn geen vieze pesticiden gebruikt, wat me een iets beter gevoel geeft over de staat van onze planeet.

Maar de mouwen. Lieve mensen. Die vlindermouwtjes zijn zó schattig als je hem net uit de verpakking haalt, maar zodra je dit ding in de wasmachine stopt, vouwen die kleine ruches zich op tot gekke tacovormpjes. Om het er weer net zo uit te laten zien als op de foto, zou je hem letterlijk moeten strijken. Ik strijk mijn eigen overhemden voor de kerk niet eens, dus als iemand denkt dat ik de strijkplank tevoorschijn haal voor een babyrompertje dat toch wel onder de gepureerde zoete aardappel komt te zitten, dan zijn ze echt gek geworden. Het is een prima kledingstuk, en we gebruiken hem nog steeds omdat de stof bizar zacht is, maar ik laat de mouwen gewoon lekker gekreukt. Het is wat het is.

Als je de kledingkast of speelgoedkist van je baby aan het aanvullen bent en je wilt die plastic troep vermijden die al na twee dagen kapot gaat, kun je door hun collectie met biologisch babyspeelgoed bladeren en spullen vinden die écht heel blijven als een peuter ze door de kamer gooit.

Wanneer je kind degene is die jou verantwoordelijk houdt

Een van de bizarste dingen die ik leerde tijdens mijn zoektocht om 3 uur 's nachts naar MGK en Emma Cannon, was hoe hun dochter Casie hem er echt toe heeft aangezet om af te kicken. Hij gaf in een podcast toe dat Casie hem aankeek en zei dat ze het kon zien als hij high was. Horen dat een jonge tiener de emotionele volwassenheid had om haar rockster-vader aan te spreken is idioot, maar het klinkt heel logisch als je je realiseert dat haar moeder haar overduidelijk met ijzersterke grenzen heeft opgevoed.

Het zette me aan het denken over het label "baby mama" (moeder van het kind). In mijn kleine plattelandsdorp wordt die term eigenlijk rondgeslingerd als een soort belediging. Het impliceert drama, instabiliteit en een gebroken gezin. Maar kijk naar Emma, die technisch gezien een 'baby mama' is, en zij voedt daar gewoon een nuchter, intelligent kind op met de moed om een volwassen man op zijn verantwoordelijkheden te wijzen. Kinderen prikken zo door ons heen. Het maakt ze niet uit hoeveel geld je hebt of hoeveel volgers er naar je foto's kijken. Het maakt ze uit of je er voor ze bent.

Ik maak me hier constant zorgen over bij mijn eigen kinderen. Kijk ik te veel op mijn telefoon als ik Etsy-bestellingen aan het inpakken ben? Merkt mijn oudste het als ik uitval tegen zijn vader over iets stoms, simpelweg omdat ik overprikkeld ben? De boeken vertellen je allemaal dat je bewust moet opvoeden en diepe ademhalingsoefeningen moet doen als je gefrustreerd bent, maar de helft van de tijd sleep ik mezelf krampachtig door de middagdip heen in de hoop dat ik niets zeg waar ik later spijt van krijg. Een kind als Casie zien opgroeien tot een stabiel persoon, ondanks het chaotische publieke leven van haar vader, geeft me een vreemd soort hoop dat, heel misschien, onze kinderen veerkrachtiger zijn dan we denken.

Afleidingen waardoor ik niet mijn haren uit mijn hoofd wil trekken

Aangezien we het toch hebben over het overleven van de chaos, moet ik echt dat ene ding noemen dat mijn jongste bezighoudt terwijl ik probeer verzendlabels te printen in de garage. We hebben de Houten Regenboog Babygym op een schuimmat in de hoek gezet, en het is verbazingwekkend goed.

Ik heb ergens gelezen dat houten hangspeeltjes helpen bij diepteperceptie, of was het ruimtelijk inzicht? Ik weet het niet, het is een hoop ontwikkelingswetenschap waarvoor ik in mijn studententijd met moeite een voldoende haalde. Maar ik kan je vertellen dat mijn jongste daar serieus twintig minuten lang naar dat kleine houten olifantje ligt te slaan zonder te krijsen. De kleuren zijn niet zo agressief fel als bij van die plastic gedrochten van de grote ketens, die ook nog eens valse liedjes zingen en me direct migraine bezorgen. Het staat daar gewoon redelijk mooi te wezen in mijn rommelige huis, en het laat mijn baby oefenen met grijpen terwijl ik kartonnen dozen dichtplak. Soms heb je geen perfect uitgedacht Montessori-curriculum nodig, maar gewoon twintig minuten relatieve rust om je werk af te krijgen.

Eerlijk is eerlijk, ouderschap is gewoon een reeks rommelige, imperfecte keuzes. Of je nu een beroemde rapper bent die co-ouderschap probeert te regelen vanuit een tourbus, een moeder in Cleveland die helemaal 'off the grid' leeft, of een vermoeide Etsy-verkoopster op het platteland van Texas, bedekt met moedermelk en koffievlekken: we doen allemaal maar wat. Vergeet de drang om het er perfect uit te laten zien voor een publiek. Focus je gewoon op het kind dat voor je staat.

Als je uitgeput bent en gewoon op zoek bent naar babyspullen die écht werken, zonder dat het lijkt alsof er een plasticfabriek in je woonkamer is ontploft, doe jezelf dan een plezier en bekijk de rest van de duurzaam gemaakte producten bij Kianao.

Vragen die ik vaak krijg over dit soort dingen

Is het erg als mijn baby een klein beetje van de siliconen inslikt door het harde kauwen?

Oké, om te beginnen: geen paniek. De medische websites zullen je vertellen dat je het speelgoed onmiddellijk moet inspecteren op schade, maar eerlijk is eerlijk: als je een hoogwaardige, 100% voedselveilige siliconen bijtring gebruikt, zoals die van Kianao, is het voor een baby bijna onmogelijk om er doorheen te bijten zonder echte, scherpe volwassen tanden. Als ze er op de een of andere manier in slagen om er een microscopisch stukje af te knabbelen, is het niet giftig. Maar om het zekere voor het onzekere te nemen, moet je het speelgoed daarna direct weggooien. Controleer die bijtringen altijd goed nadat je ze hebt gewassen.

Hoe ga je om met het schuldgevoel over werken terwijl de kinderen thuis zijn?

Niet. Het schuldgevoel leeft gewoon met me samen als een vervelende huisgenoot. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat mijn moeder zich kapot werkte toen ik klein was en dat ik ook goed ben terechtgekomen. Toch steekt het altijd even als ik mijn oudste moet vertellen om nog maar een tekenfilm te kijken omdat ik achterloop met de bestellingen van mijn bekers. Ik probeer de momenten die we wél samen hebben zo waardevol mogelijk te maken, en de rest laat ik los. Het is rommelig, maar dat is ons leven.

Waarom gebruiken mensen de term "baby mama" op een negatieve manier?

Het komt eigenlijk voort uit een hoop elitaire en bevooroordeelde onzin, om eerlijk te zijn. De maatschappij veroordeelt vrouwen maar al te graag, en vooral jonge moeders die niet getrouwd zijn met de vader van hun kind. Maar de realiteit is dat samengestelde gezinnen en co-ouderschap de norm zijn voor miljoenen mensen. Zolang het kind geliefd is en grenzen worden gerespecteerd, zegt de wettelijke status van de relatie helemaal niets.

Vind je houten speelgoed echt beter dan plastic speelgoed?

Ik ben nergens een purist in. We hebben genoeg luid, irritant plastic speelgoed dat we cadeau hebben gekregen, en mijn kinderen zijn er dol op. Maar voor mijn eigen geestelijke gezondheid geef ik de voorkeur aan de houten varianten, omdat ze minder snel stukgaan, geen batterijen nodig hebben die elke drie dagen leeg zijn, en de baby niet overprikkelen vlak voor een dutje. En daarnaast staat het gewoon een stuk leuker op het vloerkleed.

Hoe lang duurt die nachtmerrie van doorkomende tandjes eigenlijk?

Voor altijd. Grapje, maar zo voelt het wel. Bij mijn oudste leek het alsof er non-stop tandjes doorkwamen vanaf vier maanden totdat hij ruim twee jaar oud was. Tussen de voortanden en de kiezen in krijgen ze even pauze, maar die kiezen zijn echt weer een heel ander niveau van ellende. Sla gewoon genoeg koffie in en investeer in een goede bijtring. Je komt er wel doorheen, dat beloof ik.