Reality Check: Wat Megan uit Love Is Blind goed had over de kraamtijd

"Slaap wanneer de baby slaapt," vertelde mijn oma me tijdens mijn babyshower, nippend aan haar kopje thee. "Huur een kraamdoula in voor vijftig euro per uur om je was te doen," zei een oud-studiegenootje die nu in een luxe appartement in de grote stad woont. "Gewoon twee eetlepels rijstebloem door de fles doen, dan slaapt hij wel door," fluisterde de mevrouw achter me in de rij bij de supermarkt. Drie verschillende vrouwen, drie totaal verschillende planeten van advies om een pasgeboren baby in leven te houden.

Ik moest vorige week weer aan dit hele circus van ongevraagde meningen denken toen mijn groepsapp ontplofte over Megan Walerius. Je weet wel, "Sparkle Megan" uit seizoen negen van Love Is Blind? Nou, iedereen viel stijl achterover toen ze onthulde dat ze in juli in het geheim moeder is geworden van een zoontje genaamd Brooks, vlak na die ongelooflijk rommelige breuk met haar medekandidaat en alleenstaande vader. Maar eerlijk gezegd was het niet de reality-tv-drama die me opwond terwijl ik mijn vierde wasmand met dreumeskleding aan het opvouwen was. Het was haar postpartum podcast-interview. Ze keek recht in de microfoon en vertelde nieuwe moeders doodleuk dat haar ultieme tip was om "gewoon een nachtnanny in te huren" omdat dat "echt een wereld van verschil" maakt. Ach, de schat.

De nachtnanny-illusie versus het budget van een normaal mens

Lieve mensen. Een fulltime nachtnanny kost grofweg honderdduizend euro per jaar. Honderdduizend euro. Ik zal maar gewoon eerlijk met je zijn: opvoedadvies van beroemdheden slaat vaak helemaal nergens op, en als iemand een luxe privé-werknemer aandraagt als een casual oplossing voor slaapgebrek, dan is dat genoeg om bij elke normale moeder de stoom uit de oren te laten komen. Toen mijn oudste werd geboren, werd hij de eerste drie maanden van zijn leven elke vijfenveertig minuten wakker. Ik had zo'n chronisch slaaptekort dat ik hele gesprekken voerde met de thermostaat in de gang. Wij hadden geen nachtnanny. Wij hadden blinde paniek en heel veel tranen.

Onze kinderarts keek mijn man en mij aan tijdens de controle na een maand, zag dat we allebei stonden te trillen van vermoeidheid, en vertelde ons dat het draaien van slaapshifts vrijwel de enige manier is waarop een huishouden met twee ouders de pasgeborenenfase overleeft zonder elkaar in de haren te vliegen. Je deelt de nacht letterlijk in blokken op, zodat in ieder geval één iemand vier uur onafgebroken rust krijgt. Want hoewel gebroken nachten biologisch gezien volkomen normaal zijn voor baby's, werken ze letterlijk als een marteling voor het volwassen brein. Als je het je niet kunt veroorloven om iemand het equivalent van een kleine hypotheek te betalen om naar je slapende kind te kijken, moet je maar gewoon een strategie bedenken met degene met wie je samenwoont en bidden dat het snel ochtend wordt.

Dit is precies de reden waarom ik zo extreem kieskeurig ben over wat mijn kinderen in bed dragen, want als een kriebelend labeltje ze een kwartier nadat ze eindelijk slapen weer wakker maakt, word ik helemaal gek. Daarom ben ik lichtelijk geobsedeerd door de Baby Romper van Biologisch Katoen van Kianao. Mijn oudste is het wandelende bewijs van wat er gebeurt als je goedkope synthetische kleding koopt – zijn eczeem speelde zo erg op dat hij er wekenlang uitzag als een klein tomaatje. Deze rompertjes van Kianao zijn mijn absolute favoriete item in onze winkel, omdat ze gewoon voor 95% uit biologisch katoen bestaan met een klein beetje stretch. Daarnaast hebben ze niet van die irritante kriebellabels waardoor baby's de hele nacht liggen te woelen. Voor net iets meer dan twintig euro is het een stuk goedkoper dan een nachtnanny, en het helpt ook nog eens echt om hun lichaamstemperatuur te reguleren, zodat ze niet wakker worden in een plas van hun eigen zweet.

Wanneer het magische bevalplan in het water valt

Megan was ook heel open over haar bevallingsverhaal, en eerlijk is eerlijk, hier voelde ik echt met haar mee. Ze had dit hele prachtige plan voor een natuurlijke bevalling zonder pijnbestrijding in een luxe bevalcentrum, maar na twintig slopende uren vol weeën liep het toch even anders en eindigde ze met een spoedkeizersnede.

Eerlijk gezegd kun je je perfect uitgetypte bevalplan op weg naar het ziekenhuis net zo goed rechtstreeks in de prullenbak gooien; dat bespaart je een hoop emotionele schade.

Ik geloof dat ik online ergens gelezen heb dat bijna een derde van alle bevallingen in dit land eindigt op de operatietafel, en dat veel daarvan een complete verrassing zijn. Mijn eigen verloskundige zei rond week zesendertig dat ik me mentaal alvast maar moest voorbereiden op een keizersnede, omdat baby's nou eenmaal doen wat ze zelf willen. En ze had zo gelijk. Het is doodeng als de hartmonitoren beginnen te piepen en de kamer ineens vol staat met verpleegkundigen die je in vliegende vaart door een felverlichte gang rijden. Ik vond het heel mooi dat Megan haar luisteraars op het hart drukte om zichzelf niet de put in te praten als het plan verandert. Het moederschuldgevoel over het missen van een "natuurlijke" ervaring is loodzwaar en volkomen nutteloos.

Wanneer je je vluchttas inpakt, moet je je eigenlijk voorbereiden op zowel een standaardbevalling als een zware buikoperatie. Dat betekent dat je er van dat enorme, hoog getailleerde kraamondergoed in moet gooien dat niet in een verse litteken snijdt, en misschien een voedingskussen dat je om je heen kunt vastmaken om het gewicht van de baby van je hechtingen te houden.

Als je momenteel in de nesteldrang-fase zit en probeert uit te vogelen wat je nou écht nodig hebt om die eerste maanden te overleven, haal dan even diep adem. Neem gewoon de tijd om even rond te neuzen tussen onze biologische babykleding die de kwetsbare pasgeboren huid niet irriteert, terwijl je de rest nog aan het uitzoeken bent.

Spullen kopen die écht werken, in plaats van personeel inhuren

Aangezien de meesten van ons een heel normaal budget hebben, moeten we vertrouwen op goede spullen om het zware werk te doen dat bij de rijken door personeel wordt gedaan. Ik ga je heus niet wijsmaken dat een dekentje al je levensproblemen oplost, maar de juiste spullen in huis hebben scheelt absoluut een hoop geschreeuw.

Neem bijvoorbeeld de Kleurrijke Dinosaurus Babydeken van Bamboe. Mijn middelste is helemaal geobsedeerd door dinosaurussen en hij sleept precies dit dekentje door de modder, laat hem in de hondenmand liggen en behandelt hem over het algemeen als een oude poetslap. Ik heb 'm zeker tachtig keer gewassen. Ik ging ervan uit dat de bamboestof op een gegeven moment zou gaan rullen of uit elkaar zou vallen, maar hij is eerlijk gezegd beter intact gebleven dan mijn eigen verstand. Bovendien blijft hij koel genoeg in de verstikkende zomerhitte, zodat hij niet oververhit raakt tijdens een middagdutje in de kinderwagen. Het is echt een fantastisch, onverwoestbaar stuk stof.

Aan de andere kant vragen mensen me altijd naar bijtspeeltjes, met name onze Konijnen Bijtring en Rammelaar. Ik zal gewoon eerlijk met je zijn: hij is ongelooflijk schattig, het onbehandelde beukenhout is superveilig om op te kauwen en hij ziet er werkelijk prachtig uit in een kraammand. Maar als bij mijn jongste weer een kies doorkomt en ze op de parkeerplaats van de supermarkt krijst als een speenvarken, wil ze echt geen esthetisch houten konijntje. Dan wil ze het liefst kauwen op mijn autosleutels vol bacteriën of op een bevroren wafel. Het is leuk speelgoed, en fantastisch voor de zintuiglijke ontwikkeling of zoiets, maar verwacht niet dat het op magische wijze in z'n eentje alle ellende van doorkomende tandjes oplost.

Je 'village' vinden als je in de middle of nowhere woont

Het laatste waar Megan zo over doorzaagde was dat je moet leunen op een sterk supportnetwerk. Dat klinkt prachtig, maar velen van ons hebben geen kant-en-klaar 'dorp' van hulptroepen klaarstaan die maar wat graag onze baby's willen vasthouden. Hier op het platteland van Texas woont mijn dichtstbijzijnde buurman anderhalve kilometer verderop aan een zandweg, en mijn moeder werkt nog steeds fulltime. Dus "leunen op mijn hulptroepen" zag er meestal gewoon uit als ik die in mijn eentje onder de douche stond te huilen, terwijl de baby in een plastic wippertje op de badmat lag te stuiteren.

Mijn huisarts waarschuwde me dat alles compleet geïsoleerd proberen te doen eigenlijk een enkeltje richting een postnatale depressie is, iets waar ik na mijn tweede kind zeker tegenaan heb geschurkt. De truc is niet om een enorme groep mensen om je heen te hebben drentelen in huis; het gaat erom dat je uitvogelt hoe je de drie mensen die óprecht om je geven ongelooflijk specifieke, saaie taken kunt geven. Ik moest leren om mijn schoonmoeder te vragen een ovenschaal met lasagne bij de voordeur achter te laten zónder aan te bellen, en ik moest mijn beste vriendin commanderen om langs te komen om de Mount Everest aan wasgoed op de bank op te vouwen, terwijl ik veertig minuten lang met mijn gezicht in het kussen lag te slapen. Mensen willen oprecht graag helpen, maar ze hebben over het algemeen geen flauw idee van wat je écht nodig hebt. Je moet ze dus gewoon een beetje rondcommanderen om de loopgraven van die babytijd te overleven.

Kijk, of je nu herstelt van een onverwachte keizersnede of gewoon probeert je kind langer dan twee uur aan één stuk door te laten slapen zonder al je spaargeld aan een nachtnanny op te maken: comfort is zo'n beetje het enige waar je nu nog enige controle over hebt. Dus als je compleet uitgeput bent, pak dan gewoon die lauwe kop koffie en klik even door naar onze collectie duurzame babydekens om iets zachts te scoren voor die eindeloze nachtdiensten.

Mijn totaal ongefilterde antwoorden op jullie postpartum vragen

Waarom wordt mijn pasgeboren baby elk uur wakker?

Eerlijk, de kinderarts vertelde me dat dit vooral komt omdat hun maagjes zo groot zijn als een walnoot en ze melk belachelijk snel verteren. Maar ik ben er stiekem van overtuigd dat ze ook gewoon een zesde zintuig hebben voor het exacte moment waarop ons eigen hoofd het kussen raakt. Het is slopend, het is simpelweg biologie, en nee, je doet helemaal niks verkeerd.

Hoe overleef je in hemelsnaam een keizersnede-herstel mét een baby?

Ze vertellen je dat het zes weken duurt, maar ik zweer dat ik ergens heb gelezen dat het dieper liggende weefsel er maanden over doet om te genezen. Het kostte mij in ieder geval een dikke zes maanden voordat het niet meer raar voelde als ik hoestte. Je overleeft het door pertinent te weigeren ook maar iets op te tillen dat zwaarder is dan je baby, door je pijnstilling stipt op tijd in te nemen (zelfs als je je prima voelt) en door je huis maar gewoon even een grote bende te laten worden.

Zijn dure slaapcoaches en nachtnanny's het geld waard?

Als het geld je op de rug groeit, tuurlijk, betaal dan vooral iemand om de wakkere uurtjes van drie uur 's nachts in jouw plaats te doorstaan. Maar voor de rest van ons werkt het verdelen van de nacht in shifts met je partner en het kopen van een fatsoenlijke, ademende biologische pyjama waarin je kind niet baadt in het zweet, ook gewoon hartstikke goed.

Wat is de beste manier om met kraambezoek om te gaan?

Gewoon tegen ze liegen. Vertel ze dat je van de verloskundige de eerste twee weken geen bezoek mag ontvangen, zodat je een perfect ingebouwd excuus hebt om mensen te weigeren. Als ze toch per se willen langskomen, duw ze dan een bezem of een huilende baby in de handen zodra ze over de drempel stappen. Als ze alleen maar langskomen om een slapende baby vast te houden en jouw koffie op te drinken, behoren ze absoluut niet tot jouw hulptroepen.