De waarheid over die grote kleding sale voor vermoeide mama's

Het rechterwiel van mijn dubbele UPPAbaby-kinderwagen zat zo stevig klem tegen de louvredeur van paskamer drie, dat ik hem bij brand nog niet open had gekregen. Ik stond daar op een dinsdagochtend in een lokaal boetiekje, het zweet gutste over mijn rug, terwijl ik een stugge spijkerbroek uit de uitverkoop probeerde uit te trekken die zich genadeloos strak om mijn postnatale dijen had genesteld. Mijn oudste, Beau, zat op de grond van het pashokje en vroeg luidkeels waarom de mevrouw in de paskamer naast ons harige benen had, terwijl de tweeling tegelijkertijd hun maisvingers naar een wel heel duur uitziende spiegel gooide.

Het was de halfjaarlijkse kledinguitverkoop in het dorp, en ik had een complete zenuwinzinking waarbij ik op de grond zat en alleen maar naar het plafond kon staren. Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: ik had al geen kleding meer voor mezelf gekocht sinds voordat de tweeling werd geboren. Ik leefde in een roulatie van drie bevlekte t-shirts en een zwangerschapslegging die zijn elasticiteit ergens rond de vorige feestdagen was kwijtgeraakt. Ik dacht dat even binnenwippen bij deze uitverkoop me weer het gevoel zou geven dat ik een mens was. In plaats daarvan vertrok ik met een gekrenkt ego, een huilende peuter en nul nieuwe broeken.

De breakdown op de paskamervloer en de mythe van 'meteen weer in shape zijn'

Vroeger, toen ik nog lesgaf aan groep 4, droeg ik daadwerkelijk kokerrokken en blouses waar een stoomstrijkijzer aan te pas moest komen. Ik had een stijl. Ik had een vibe. Nu, als thuiswerkende moeder die een kleine Etsy-shop runt vanuit een logeerkamer op het platteland van Texas terwijl ik drie kleine mensjes in leven probeer te houden, is mijn vibe uitsluitend: "alsjeblieft, ruik niet aan me."

Mijn oma Edna zei altijd dat een vrouw altijd haar gezicht gepoederd moest hebben en een mooie jurk aan moest hebben voordat haar man thuiskwam van zijn werk. Ontzettend lief bedoeld, maar opa Earl heeft nooit twee stribbelende peuters in autostoeltjes hoeven worstelen in veertig graden hitte op slechts drie uur slaap. De realiteit is dat je lichaam verandert na het krijgen van kinderen. Je heupen worden breder, je ribbenkast zet letterlijk uit en je tolerantie voor alles wat in je taille snijdt daalt tot het absolute nulpunt. Als je eindelijk de moed verzamelt om in de grote seizoensuitverkoop te duiken, voelt het alsof er helemaal niets is gemaakt voor het lichaam dat je nu bewoont.

Ik vertelde dit aan mijn kinderarts, dokter Miller, tijdens de 18-maanden controle van de tweeling, omdat ik in tranen uitbarstte toen ze vroeg hoe het met mij ging. Ze keek naar mijn met spuug bedekte trui en vertelde me dat de mentale gezondheid van moeders sterk verbonden is met hoe we onszelf aan de wereld presenteren. Ze strooide met wat medische termen die ik nauwelijks begreep, maar de essentie was dat het aantrekken van kleding die écht past en je een goed gevoel geeft, zorgt voor het vrijkomen van serotonine of een dopamineshot in je hersenen, wat helpt om het isolement van het moederschap tegen te gaan. Het klonk me in eerste instantie een beetje zweverig in de oren, maar eerlijk gezegd had ze gelijk. Gevangen zitten in kleding die je haat, zorgt er alleen maar voor dat je nog meer een hekel krijgt aan die wasmand.

Waarom ik weiger om te falen voor de supermarkt-squattest

Als je jezelf en je kinderen meesleept naar de uitverkooprekken van een warenhuis, moet je alle regels overboord gooien waar je je in je twintiger jaren aan hield tijdens het shoppen. Je kunt niet zomaar iets kopen omdat het leuk staat op een plastic paspop. Het moet de loopgraven van het moederschap kunnen overleven.

Ik heb nu nog maar één ijzersterke regel voor het kopen van broeken en rokken, en dat is de Squattest. Lieve mensen, ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk dit is. Als ik een broek, legging of rok pas, zak ik daar in het pashokje direct door mijn knieën in een diepe, peuter-vangende squat. Ik let daarbij op twee dingen. Ten eerste: snijdt de tailleband op brute wijze mijn zuurstoftoevoer af? Ten tweede, en het allerbelangrijkste: als ik voorover buig om een gevallen tuitbeker op te rapen, laat ik dan mijn achterste zien aan de hele groenteafdeling van de supermarkt? Ik kocht ooit in de opruiming een dure legging zonder deze te testen, droeg hem naar de speeltuin, bukte om Beau te pakken voordat hij een handvol houtsnippers in zijn mond stopte, en besefte toen dat de broek praktisch doorzichtig was in het zonlicht. Dat gebeurt me nooit weer.

Als er in een shirt 'alleen stomen' staat, lach ik hardop en hang ik het direct weer terug, want wie heeft er nu de tijd of het geld voor die onzin?

Waar het babybudget mijn kledingkast ontmoet

Dit is echt het meest bizarre aan het moederschap: ik kan me urenlang druk maken over het uitgeven van twintig euro aan een shirt voor mezelf, maar ik trek blind mijn pinpas voor spullen van hoge kwaliteit voor mijn kinderen. Maar door de jaren heen ben ik me gaan realiseren dat het kopen van goedkope fast-fashion rotzooi voor de baby's mijn budget eigenlijk sneller opslokt. Het valt na drie wasbeurten uit elkaar, waardoor ik geen geld meer overheb om fatsoenlijke kleding voor mezelf te kopen als er zich een echt goede aanbieding voordoet.

Dit is precies de reden waarom ik ben begonnen met het kopen van het Biologisch Katoenen Rompertje van Kianao. Laat me je even een kort verhaaltje vertellen. We waren vorige maand onderweg bij een groot tankstation, en een van de tweeling had een spuitluier die zo catastrofaal was dat het de wetten van de fysica tartte. Normaal gesproken zou ik de hele outfit gewoon in de prullenbak bij de benzinepompen gooien. Maar deze rompertjes bestaan uit 95% biologisch katoen en 5% elastaan, wat betekent dat ze zonder moeite over een gigantisch, kronkelend babyhoofdje rekken én dat ze ijzersterk zijn. Ik nam het mee naar huis, waste het op een warme temperatuur, en het zag er weer als nieuw uit. Geen rare krimp, geen kriebelige naden die hun huidje irriteren. Omdat ik kwalitatieve basics voor hen koop die écht lang genoeg meegaan om doorgegeven te worden, hield ik uiteindelijk genoeg geld over om voor mezelf een prachtige, duurzame linnen jurk te kopen die ik minstens twee keer per week draag.

Nu koop ik ook weleens andere dingen van Kianao waar ik gemengde gevoelens over heb. Ik nam hun Speenkoorden met Houten & Siliconen Kralen mee omdat ik het beu was om telkens op de grond gevallen fopspenen uit te koken. Kijk, het is een goede clip. Het beukenhout en de siliconen zien er veel mooier uit dan die neonkleurige plastic troep van de drogist, en het is volkomen veilig bij doorkomende tandjes. Maar ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn—als je zwaar slaaptekort hebt en vergeet om het metalen klemmetje ook daadwerkelijk aan het shirt van je kind te bevestigen, dan smijten ze hem alsnog zo uit het autoraam in een modderplas. Vraag me maar niet hoe ik dat weet. Het is een geweldig product, maar het is helaas geen remedie tegen mom-brain.

Als je op zoek bent naar babyspullen die niet na één seizoen al uit elkaar vallen, zodat je je geld kunt sparen voor het vernieuwen van je eigen garderobe, neem dan even de tijd om rond te neuzen in hun collectie biologische babykleding.

Kleding stelen van de jongensafdeling en andere rare handigheidjes

Toen ik eenmaal accepteerde dat mijn lichaam niet op magische wijze zou terugkeren naar de afmetingen van 2018, werd ik creatiever bij de uitverkooprekken. Mijn favoriete geheim? De tienerafdeling. Als je enigszins klein van stuk bent of gewoon op zoek bent naar oversized truien om spuugvlekken te verbergen, duik dan eens in de XL-uitverkooprekken voor jongens. Ik koop gigantische, comfortabele flanellen overhemden voor jongens voor een kwart van de prijs van de vrouwenvariant, en niemand die het verschil ziet. Ze zijn dikker, warmer en hebben meestal niet van die rare, kriebelende decoratieve naden die dameskleding altijd lijkt te hebben.

Iets anders wat ik door schade en schande moest leren, is om gewoon een maatje groter te kopen en het labeltje eruit te knippen. We hangen zoveel waarde en oordeel aan een piepklein getalletje dat op een stukje kriebelend karton achterin onze broek staat gedrukt. Vroeger kocht ik in de uitverkoop altijd een maat kleiner, waarbij ik mezelf voorhield dat het 'doelkleding' was voor als ik de zwangerschapskilo's kwijt was. Weet je wat doelkleding doet? Het ligt in je la je uit te lachen, terwijl jij elke dag dezelfde versleten joggingbroek draagt. Koop de maat die precies nú bij je lichaam past, zelfs als het twee maten groter is dan wat je in je studietijd droeg. Knip direct bij thuiskomst het label eruit als je al moet huilen bij de gedachte ernaar te kijken.

Aan het einde van een lange dag achter peuters aanrennen en proberen je als een normaal mens te voelen, moet je soms gewoon je verlies toegeven, die stugge kleding uittrekken en het jezelf comfortabel maken. Ironisch genoeg is mijn favoriete item om in weg te kruipen niet eens mijn eigen kleding, maar het Bamboe Babydekentje met Kleurrijke Blaadjes van de kinderen. Het was eigenlijk bedoeld voor de babykamer van de tweeling, maar de blend van 70% biologisch bamboe ademt beter dan welke trui ik dan ook heb, dus ik pik hem in om Netflix te kijken op de bank.

Stop met jezelf zo streng te straffen in het pashokje. Je lichaam heeft letterlijk complete mensen gemaakt. Het verdient zachte stoffen, rekbare taillebanden en zakken die diep genoeg zijn voor een half opgegeten mueslireep. Zorg dat je voor je volgende shopsessie zeker even kijkt naar Kianao's volledige collectie duurzame familieproducten, zodat je de kinderen goed in de kleren steekt en je daarna eindelijk op jezelf kunt focussen.

Vragen die moeders oprecht stellen over het opnieuw opbouwen van hun kledingkast

Hoe ontdek ik mijn persoonlijke stijl weer na het krijgen van een baby?

Eerlijk? Begin met het weggooien van alles waar je je slecht in voelt als je het aantrekt. Als je je buik moet inhouden, het steeds omlaag moet trekken of het constant recht moet sjorren, gaat het in de donatiebak. Mijn stijl is op dit moment gewoon "elegant en praktisch". Ik koop hele fijne, ademende basics in effen kleuren waarop je pindakaasvlekken niet te makkelijk ziet. Dwing jezelf niet in trends die de stomerij of corrigerend ondergoed vereisen. Ga gewoon voor comfortabel en schoon.

Is het de moeite waard om dure kleding te kopen terwijl ik in de peuterfase zit?

Ja en nee. Ik geef geen vijftig euro uit aan een witte zijden blouse, omdat Beau hem geheid als servet gaat gebruiken. Maar ik wil zeker wel wat geld neerleggen voor een mooie premium spijkerbroek met veel stretch, of een hoogwaardige linnen blouse met knoopjes. Als je goedkope, flinterdunne shirtjes koopt, ben je ze elke maand aan het vervangen. Investeer in duurzame stoffen die een hete wasbeurt kunnen overleven.

Wat als ik moet huilen in het pashokje?

Pak je kinderwagen, loop linea recta de winkel uit en haal een ijskoffie voor jezelf. We zijn daar allemaal wel eens geweest. Fluorescerende paskamerverlichting is ontworpen door iemand die een hekel heeft aan vrouwen, ik zweer het je. Je lichaam heeft zojuist het moeilijkste gedaan dat biologisch gezien mogelijk is. Wees een beetje lief voor jezelf, ga naar huis en probeer vanaf de bank in je pyjama online te shoppen, daar waar het licht een stuk beter is.

Hoe stop ik met het kopen van kleding die ik eigenlijk nooit draag?

Als je nu niet direct drie plekken kunt bedenken waar je het realistisch gezien naartoe zou dragen, hang het dan terug. Vroeger kocht ik in de uitverkoop chique jurken, in de veronderstelling dat ik ze zou dragen tijdens date nights die er nooit van kwamen. Nu geldt voor mij de regel: als ik het niet naar de supermarkt, het park én een ontspannen etentje aan kan, dan blijft het in het rek hangen. Je echte leven is rommelig en chaotisch—je kledingkast moet een weerspiegeling zijn van het leven dat je nu eenmaal écht leidt, en niet van een fantasieleven waarin je tijd hebt om een plooirok te stomen.