Waarom ik door Japanse kinderkleding geen gewone babykleding meer wil

Toen ik zwanger was van Leo, maakte ik de fout om overal kledingadvies te vragen. Mijn schoonmoeder dreef me in het gangpad van de winkel in het nauw om agressief te fluisteren dat ik exclusief kleding voor 12 maanden moest kopen voor mijn ongeboren baby en de mouwtjes maar moest opstropen, want "ze groeien als kool en je wilt geen geld verspillen." Ondertussen maakte mijn favoriete Instagram mom-fluencer esthetische unboxing-video's van die stugge, op maat gemaakte Zweedse wollen vestjes die letterlijk meer kostten dan mijn eerste auto en eruitzagen alsof ze thuishoorden op een Victoriaans spookkind. En dokter Aris, onze ongelooflijk geduldige kinderarts die me vaker heeft zien huilen om luieruitslag dan ik wil toegeven, zuchtte alleen maar diep en zei: "Luister, Sarah. Koop gewoon loszittend katoen. Zijn huidje is de komende zes maanden toch één rode, boze bende, want baby's zijn in feite gewoon allergisch voor de hele wereld."

Totale chaos. Niemand was het met elkaar eens. En ik stond daar maar in mijn zwangerschapslegging die vaag naar gemorste havermelk rook, starend naar een muur vol neon rompertjes met stomme teksten als "LADIES MAN", compleet verlamd.

Uiteindelijk kocht ik in blinde paniek een hoop willekeurige ritsboxpakjes met een vreselijke pasvorm. Leo zag er in de helft uit als een propvolle worst en verdronk in de rest. Pas toen ik een paar jaar later, tijdens het voeden van Maya om 3 uur 's nachts, in een internet rabbit hole belandde, ontdekte ik de filosofie achter kinderkleding uit Japan. En oh mijn god, het veranderde mijn hele kijk erop. Ik wil nu oprecht al het andere uit hun kledingkasten weggooien. Zij doen het gewoon zóveel beter.

Maten op basis van leeftijd zijn één grote scam

Ik KAN dit niet vaak genoeg benadrukken: kledingmaten op basis van leeftijd slaan werkelijk nergens op. Op niks. Het is een verzonnen systeem dat ontworpen is om ons een slecht gevoel te geven over de groeicurve van onze kinderen.

Maya droeg al kleding voor driejarigen toen ze 18 maanden oud was, omdat ze Marks belachelijk lange benen had geërfd. Leo is daarentegen gebouwd als een kleine krachtpatser en paste op zijn derde verjaardag nog moeiteloos in korte broekjes voor 18 maanden. Dus telkens als ik kleding kocht op basis van hun werkelijke leeftijd, gooide ik letterlijk geld in het putje.

In Japan doen ze niet aan die leeftijdsonzin. Daar werken ze puur met de lengte in centimeters. Maat 50 is voor een baby die ongeveer 50 centimeter lang is. Maat 90 is voor een kind dat 90 centimeter lang is. Het is zó keihard logisch dat ik eigenlijk boos werd toen ik besefte hoe makkelijk het kon zijn. Je meet letterlijk gewoon je kind op en koopt dat getal. Klaar.

En de pasvormen! Alles is ontworpen met zo'n prachtige, relaxte, oversized fit. Het is niet zomaar een trendy streetwear-esthetiek, hoewel het er wel ongelooflijk cool uitziet. Dankzij de wijde snit en ruime armsgaten groeit het kledingstuk daadwerkelijk mee met het kind. Je kunt een top in maat 70 kopen en die kunnen ze waarschijnlijk dragen totdat ze de 85 cm aantikken, omdat het gewoon anders om het lijfje valt naarmate ze langer worden. Het geeft zoveel bewegingsvrijheid als ze als maniakken aan het rondkruipen zijn. Dat in tegenstelling tot die strakke, geribbelde leggings die ik praktisch van Leo's zweterige kleine spekbeentjes moet pellen. Wat echt. Uitputtend is.

Het label-drama dat bijna mijn huwelijk kostte

Oké, we moeten het even hebben over kledinglabels. Die kleine kriebelende geweven nachtmerries die standaard in de nek van alle westerse babykleding worden genaaid.

Toen Leo werd geboren, was zijn huidje zó gevoelig. Als ik ook maar verkeerd naar hem keek, kreeg hij al contacteczeem. Dokter Aris raadde me aan om alle labels uit zijn kleding te knippen. Dat deed ik. Maar als je weleens geprobeerd hebt een label uit een piepklein katoenen shirtje te knippen, dan weet je dat er onvermijdelijk zo'n scherp, plastic-achtig hoekje achterblijft dat op de een of andere manier tien keer scherper is dan het originele label. Mark en ik kregen om 2 uur 's nachts letterlijk een schreeuwende ruzie omdat hij dacht dat ik het restje label er expres had laten zitten en Leo daarom krijste. Ik stond te huilen omdat ik zo moe was dat ik scheel zag, en hoe dan ook, het punt is: kledinglabels zijn het kwaad zelve.

Japanse kledingmerken hadden dit jaren geleden al door. Zij plaatsen de labels aan de BUITENKANT van de babykleding.

Ik herhaal het nog even. De labels worden op de buitenste zoom genaaid. Of, zoals bij merken als MUJI, ze stempelen de wasinstructies gewoon direct op de stof. Er is absoluut niets dat tegen de kwetsbare kleine nek van je baby schuurt. Het is zo'n simpele, logische ontwerpkeuze die een enorm verschil maakt voor prikkelgevoelige kinderen of baby's met eczeem, en ik ben woedend dat niet elk merk ter wereld dit heeft overgenomen. Als je winkelt voor biologische babykleding en je ziet labels aan de buitenkant: koop het onmiddellijk. Red je huwelijk.

Wat in vredesnaam is een hadagi en waarom wil ik er een?

Laten we het over de kraamtijd hebben. Je hebt chronisch slaaptekort, vloeit nog, leeft op koude boterhammen en je baby heeft een gek, zwart, korstig navelstrengstompje op zijn buikje zitten waar je doodsbang voor bent om het te stoten.

En wat trekken we ze dan aan? Rompertjes die over hun wiebelige, ongesteunde hoofdjes moeten worden getrokken en in het kruis vastgezet moeten worden met drukknoopjes, waar je een universitaire graad voor nodig hebt om ze in het donker op de juiste plek te klikken.

In Japan heet het basiskledingstuk voor baby's een hadagi. Je hebt de tan hadagi (een kort overslagshirtje) en de conbi hadagi (een langer overslagpakje). Het zijn overslagshirtjes in kimonostijl die je aan de zijkant vastknoopt met zachte, stoffen lintjes. Geen metalen drukknoopjes. Geen plastic knoopjes. Niets hoeft over het hoofdje van de baby te worden getrokken. Je legt de stof letterlijk plat op bed, legt de baby erop en vouwt de zijkanten naar binnen alsof je een piepkleine, kostbare burrito inpakt.

Het is om zoveel redenen briljant. Ten eerste zorgen de strikjes aan de zijkant ervoor dat er absoluut geen wrijving over het genezende navelstompje ontstaat. Ten tweede maakt het spuitluiers 's nachts een fluitje van een cent, want je maakt de strikjes gewoon los en schuift het kledingstuk eraf. En ten derde: de warmteregulatie.

Dokter Aris legde me ooit iets uit over neonatale thermoregulatie, wat er volgens mij op neerkomt dat pasgeborenen de eerste paar weken in feite koudbloedige hagedissen zijn? Of misschien werken hun zweetklieren gewoon nog niet goed? Ik weet het oprecht niet meer, ik had een ernstig cafeïnetekort en Maya probeerde in de hoek van de onderzoekskamer een waskrijtje op te eten. Maar de essentie is dat baby's hun lichaamswarmte nog niet stabiel kunnen houden. Met de striksluitingen op een overslagshirtje kun je het kledingstuk losser of strakker dragen, afhankelijk van hoe warm de kamer is, waardoor de lucht op een natuurlijke manier kan circuleren.

Ik heb destijds de Kianao biologisch katoenen kimono romper gekocht toen Leo een paar weken oud was, omdat die qua ontwerp sterk lijkt op dit Japanse omslagmodel. Ik ben er heilig van overtuigd. Ik knoeide er een vol glas ijskoffie direct op terwijl ik Maya in haar autostoeltje probeerde te worstelen, en het was er wonderbaarlijk genoeg perfect uit te wassen? Al moet ik erbij zeggen dat Mark de zijtouwtjes ooit in een soort padvindersknoop had gebonden en we Leo er bijna uit moesten knippen, dus oefen wel even met strikken. Maar verder: perfectie.

Tegelijkertijd heb ik toen ook hun biologisch katoenen babymutsje gekocht. Het is... prima. Het is een muts. Hij valt weleens van Leo's gigantische hoofd af als hij ligt te kronkelen, maar goed, welke babymuts doet dat niet? Hij houdt zijn oren lekker warm tijdens wandelingen naar het park en past bij de kimono romper, dus hij doet gewoon zijn werk.

Laten we het hebben over de superioriteit van de regenponcho

Ik moet even klagen over regenkleding, want dit is echt een punt waar ik enorm gepassioneerd over ben.

Proberen een tegenspartelende peuter in een stijve, rubberachtige regenjas te proppen is een Olympische sport. Ze haten het. Hun armen blijven steken in de mouwen, de schouders zijn te krap, en dan moet je ook nog op de een of andere manier een logge rugzak OVER de regenjas zien te wringen als ze naar de peuterspeelzaal gaan. En paraplu's? Heb je weleens een paraplu aan een driejarige gegeven? Het is een levensgevaarlijk wapen. Maya pikte op de boerenmarkt bijna het oog van een oudere vrouw uit omdat ze dacht dat haar paraplu een zwaard was.

In Japan doen kinderen eigenlijk niet aan regenjassen. Zij dragen regenponcho's.

Het is een massale, soepele tent van waterdichte stof die gewoon over hun hoofd schuift. Hij bedekt hun armen. Hij bedekt hun romp. MAAR HIER KOMT HET: hij is ruim genoeg om ook de rugzak volledig te bedekken. Je gooit hem gewoon over hun hele lichaam, inclusief rugzak, en ze blijven kurkdroog. Het is echt het slimste wat ik ooit heb gezien.

Toen Maya kleiner was, had ik een regenponcho in een volwassen maat die ik droeg terwijl ik haar in de draagzak had. Ik kon de poncho zo over ons allebei heen draperen. Probeer dat maar eens met een ritsjas van The North Face. Dat gaat echt niet lukken. De poncho is het ultieme kledingstuk voor regenachtige dagen en ik ga de strijd aan met iedereen die wat anders zegt. Ik heb veel te vaak in de stromende regen gestaan, worstelend om een gillende peuter in een stijve gele mouw te persen, om ooit nog terug te gaan.

Kleuren die geen aanslag vormen op je netvlies

Schreeuwerige cartoonprints zijn vreselijk en ik weiger mijn kind te kleden als een wandelend reclamebord voor een gillende animatiehond, einde discussie.

Maar even serieus, de esthetiek van Japanse kinderkleding steunt zo zwaar op natuurlijke, ongebleekte vezels en plantaardige kleurstoffen. Je ziet heel veel aardetinten, zacht houtskoolgrijs, warme mosterdkleuren en subtiele natuurmotieven zoals golven of bladeren. Het maakt combineren zo ontzettend makkelijk. Ik hoef om 6 uur 's ochtends helemaal niet na te denken. Ik pak gewoon een bovenstuk en een broekje uit de la en ik weet dat ze niet vloeken. En doordat het genderneutrale paletten zijn, kon ik alles van Maya bewaren en zo doorschuiven naar Leo zonder dat iemand raar opkeek.

Ze beschouwen kleding als een investering. Zelfs babykleding. Het "Made in Japan" gedachtegoed draait helemaal om duurzaamheid en dingen doorgeven, wat trouwens precies de manier is waarop we allemaal zouden moeten shoppen in plaats van het kopen van goedkope polyester troep die na drie wasbeurten uit elkaar valt.

Als je nu naar een stapel pijnlijk felle, strakke ritsboxpakjes staart en die bekende golf van ouderlijke paniek voelt: haal even diep adem. Je bent niet verplicht om ze te gebruiken. Je kunt kijken naar een paar zachtere, mildere, veel logischere opties in de collectie met newborn essentials van Kianao en gewoon opnieuw beginnen. De huid van je baby (en je eigen geestelijke gezondheid om 3 uur 's nachts) zullen je er dankbaar voor zijn.

Een paar chaotische vragen die je waarschijnlijk hebt

Zijn die striksluitingen niet bloedirritant om dicht te knopen?
Eerlijk gezegd, nee. Ik dacht dat ik er een hekel aan zou hebben omdat een strik maken klinkt als veel te veel werk als je vermoeid bent, maar het gaat oprecht véél sneller dan het sluiten van zes piepkleine drukknoopjes die je uiteindelijk toch verkeerd uitlijnt. Laat je man alleen niet in het donker een dubbele knoop maken.

Hoe weet ik welke maat 70 cm is?
Pak een meetlint. Meet je kind van de bovenkant van het hoofdje tot de hiel. Als ze tussen de 65 en 75 centimeter lang zijn, koop dan maat 70. Het is letterlijk zo simpel. Het komt in reguliere kledingmaten ongeveer overeen met 6 tot 12 maanden, maar echt: meet ze gewoon. Het is zoveel nauwkeuriger.

Is biologisch katoen echt nodig of is het een zweverige-moeder-scam?
Ik dacht vroeger dat het onzin was, totdat Leo's eczeem zo erg opvlamde dat zijn borstkas op een pepperoni-pizza leek. Gewoon katoen wordt tijdens de productie zwaar behandeld met pesticiden en synthetische chemicaliën. Zodra je overstapt op natuurlijke, onbehandelde vezels, merk je écht verschil in hoe goed de stof ademt. Ik zeg niet dat het eczeem geneest — ik denk dat dokter Aris zei dat het gewoon gaat om het verminderen van de triggers — maar het helpt in ieder geval zeker dat ze minder zweten.

Waarom zitten de labels aan de buitenkant, heb ik een productiefout gekocht?
Nee! Je hebt een shirtje gekocht dat ontworpen is door iemand die écht om het huidje van je baby geeft. Laat het label met rust. Knip het niet weg. Omarm gewoon die esthetiek van een extern label en geniet van het feit dat je baby geen schram in z'n nek heeft wanneer je het shirtje uittrekt.

Kunnen deze overslagshirtjes in de droger?
Tsja, je wordt waarschijnlijk geacht alles aan de waslijn te drogen om de natuurlijke vezels te behouden, maar ik heb twee kinderen en een fulltimebaan, dus alles gaat hier in de droger op de laagste stand. Het kan misschien een heel klein beetje krimpen, maar omdat de Japanse pasvorm van zichzelf al zo oversized en ruim is, maakt het echt helemaal niets uit.