Hoeveel baby's worden er jaarlijks in de VS geboren?

Het was 4:12 uur op een bijzonder gure dinsdagochtend toen ik mezelf in een demografisch konijnenhol zag verdwijnen. Maya, die technisch gezien tweeling A is maar zich ronduit gedraagt als een middelste kind, had besloten dat slaap een sociaal concept was waar ze niet langer aan meedeed. Ze hing over mijn linkerschouder en kwijlde zachtjes op mijn sleutelbeen, terwijl mijn rechterhand gedachteloos door het internet scrolde op die specifieke, wanhopige manier waarop je dat doet als je probeert wakker te blijven om je eigen kroost niet te laten vallen. Als je ooit midden in de nacht klaarwakker bent geweest en woest intikte *hoeveel babys worden er elk jaar geboren in de vs* op je oplichtende telefoonscherm terwijl je brein langzaam vloeibaar werd, dan begrijp je precies in welke gemoedstoestand ik verkeerde.

Mijn zoekgeschiedenis uit die eerste maanden ziet eruit als een losgeldbrief geschreven door een ontzettend angstig persoon met vreselijke duimen. Ingeklemd tussen zoekopdrachten als welke kleur hoort poep van een pasgeborene eigenlijk te hebben en wanhopige, van typfouten vergeven zoektochten naar hoeveel babys in wereld of wrom slaapregressie babys, zat deze plotselinge, overweldigende behoefte om de immense schaal van de menselijke reproductie te begrijpen. Ik voelde me zo volkomen alleen in het donker van mijn flat in Londen, luisterend naar het gezoem van de koelkast, dat ik moest weten wie er nog meer wakker was. Het internet, in al zijn oneindige wijsheid, gaf me de cijfers.

De drie-miljoen-club

Jaarlijks komen er ongeveer 3,6 miljoen pasgeborenen bij in de Amerikaanse bevolking, wat mijn slaaptekort-brein ruwweg berekende op zo'n 10.000 nieuwkomers per dag. Tienduizend. Als je alle baby's die op een willekeurige dinsdag in Amerika worden geboren bij elkaar zou zetten, zou je een middelgroot voetbalstadion hebben dat volledig gevuld is met krijsende, melkdronken zuigelingen. Dat klinkt overigens precies als mijn definitie van de hel.

Het vruchtbaarheidscijfer bereikte blijkbaar onlangs een laagterecord en daalde naar iets van 1,62. Een statisticus zou dat waarschijnlijk bestempelen als een demografische crisis, maar ik zie het vooral als bewijs dat millennials simpelweg te moe zijn om zich voort te planten in historische hoeveelheden. We krijgen minder kinderen, maar zijn absoluut geobsedeerd door de kinderen die we wel hebben. We besteden onze weinige vrije tijd aan het onderzoeken van niet-giftige matraskernen en het lezen van opvoedboeken die suggereren dat je gewoon moet 'ademen' tijdens de driftbui van een peuter (pagina 47 raadt aan om kalm te blijven, wat ik om 3 uur 's nachts, toen Maya haar melkbeker in mijn gezicht gooide, buitengewoon nutteloos vond).

Daar in het donker zitten en verwerken dat 10.000 mensen per dag hun leven precies zo op zijn kop zagen gezet als het mijne, bracht me eigenlijk een vreemd soort rust. Ergens in Ohio liep er waarschijnlijk ook een kerel rond met het spuug van zijn dochter op zijn favoriete t-shirt. Solidariteit.

Dinsdagmiddag om twee uur

De statistieken zeggen dat de populairste tijd voor een baby om geboren te worden op een dinsdag is, meestal tussen twaalf uur 's middags en drie uur 's middags. Dit verwoestte mijn filmische illusie van de hectische middernachtelijke rit naar het ziekenhuis in de stromende regen volledig. Onze meiden kwamen op een donderdagochtend ter wereld, maar als ik terugkijk op de chaotische, steriele omgeving van de ziekenhuiskamer, begrijp ik het fenomeen van de dinsdagmiddag volkomen.

Het heeft alles te maken met geplande bevallingen. Ik las ergens dat bijna tweeëndertig procent van de Amerikaanse baby's via een keizersnede wordt geboren. Dat klinkt als een enorm aantal, totdat je daadwerkelijk op een kraamafdeling staat, naar knipperende monitoren kijkt en artsen op gedempte, dringende toon hoort praten. Het medisch personeel wees vaag naar de kaart van mijn vrouw en mompelde iets over de ligging, om vervolgens kalm uit te leggen dat we naar de operatiekamer gingen. Je knikt mee, volledig afhankelijk van deze vreemden in ziekenhuiskleding, terwijl je innerlijke monoloog één aaneengesloten, doodenge schreeuw is.

De nasleep van een operatieve bevalling is een brute reality check. Het absolute lef van de natuur, of misschien wel van de medische wereld, om te verwachten dat een vrouw die net een zware buikoperatie heeft ondergaan onmiddellijk begint met het verzorgen van één of meerdere schreeuwende aardappeltjes, is ronduit verbijsterend. Ik bracht die eerste dagen vooral door met proberen dingen op te tillen, spullen te verplaatsen en wanhopig glazen water aan mijn vrouw te overhandigen. Ik voelde me volkomen nutteloos terwijl de verpleegsters elke vier uur kwamen binnenmarcheren om te voelen en te prikken.

De financiële schok van Amerikaanse ziekenhuizen

Terwijl ik aan het doomscrollen was door deze statistieken, stuitte ik op de financiële realiteit van bevallen in de Verenigde Staten, en ik liet nog net niet mijn telefoon op Maya's hoofd vallen. Veertienduizend dollar voor een standaardbevalling. Zeventienduizend dollar voor een keizersnede. En dat is mét verzekering, een concept dat mijn Britse brein maar met moeite kan verwerken.

Zeventienduizend dollar om een baby te krijgen is geen medische rekening. Dat is een aanbetaling voor een klein huis, of een redelijk goed uitgeruste tweedehands Honda Civic. Ik zat daar in het donker, hield mijn gratis NHS-baby stevig vast, en voelde een flinke mix van schuldgevoel en afschuw. Ons ziekenhuisverblijf in Londen kostte ons werkelijk nul pond, al moesten we wel een postnatale maaltijd doorstaan van zwaar beboterde toast die vaag smaakte naar karton en teleurstelling. Maar ik eet met liefde een week lang kartonnen toast als dat betekent dat ik geen rekening krijg waarvoor een afbetalingsregeling van tien jaar nodig is.

Ik kan me niet voorstellen hoeveel stress dit toevoegt aan het toch al angstaanjagende vooruitzicht om een pasgeborene in leven te houden. Je houdt niet alleen natte luiers bij en meet flesvoeding af in milliliters, maar je wacht vermoedelijk ook op de postbode die een factuur komt bezorgen voor het voorrecht om je eigen kind vast te houden. Het dwingt een bepaald niveau van financiële angst af dat mijn begrip van waarom moderne ouders zoveel langer wachten met het stichten van een gezin, volledig veranderde.

Het landelijk gemiddelde voor tweelingbevallingen is een heel andere statistische nachtmerrie waar ik weiger naar te kijken.

Zomerbaby's en ademende laagjes

Door een of andere bizarre kronkel in menselijk gedrag is augustus de populairste geboortemaand. Als je negen maanden terugtelt, beland je precies in november en december. Dit suggereert dat de combinatie van dalende temperaturen, feestjes en misschien een glas glühwein te veel, volledig verantwoordelijk is voor de filevorming op de kraamafdeling in de zomer.

Een pasgeboren baby hebben in de nazomer is een heel eigen soort logistieke nachtmerrie. Je bent doodsbang dat ze doodvriezen, dus is je instinct om ze in veertien lagen fleece te wikkelen. Maar dan tikt de thermometer de dertig graden aan en raak je in paniek omdat je ze langzaam aan het roosteren bent in hun eigen kinderwagen. We brachten onze eerste augustusmaand volkomen verlamd door temperatuurstress door. Constante controles in de nekjes van de meisjes om te voelen of ze bezweet, ijskoud of gewoon plakkerig van de melk waren.

Hier begon mijn obsessie met stoffen. Wanneer je twee baby's hebt die constant door hun kleding heen vliegen dankzij spectaculaire, de wetten van de fysica tartende poepexplosies, leer je snel wat een hete wasbeurt overleeft en wat verandert in stijf plastic.

We kregen het Biologisch Katoenen Babydekentje met Rustgevend Grijs Walvispatroon cadeau, en het werd de onbetwiste ster van onze zomer-overlevingsstrategie. Het is gemaakt van dat GOTS-gecertificeerde biologische katoen dat er op de een of andere manier in slaagt om zowel stevig genoeg te zijn om als een echt dekentje te voelen, maar toch ademend genoeg is zodat ik niet bang hoefde te zijn dat de meisjes oververhit raakten in de verstikkende vochtigheid van Londen. Eind augustus was er een incident met Maya, een twijfelachtige partij flesvoeding en een braaksnelheid waarvan ik niet wist dat een menselijk lichaam die kon produceren. Het walvisdekentje kreeg de volle laag. Ik gooide het in de was en verwachtte dat de grijze walvissen in de vergetelheid zouden vervagen, maar het kwam er oprecht zachter uit. We gebruiken de grotere van 120x120 cm nu als speelkleed als we in het park zijn, en het ziet er nog steeds geweldig uit.

Aan de andere kant, tijdens een door paniek gedreven shop-sessie in de hittegolf, kocht ik een handvol van de Mouwloze Rompertjes van Biologisch Katoen. Het biologische katoen zelf is oprecht fantastisch — superzacht voor hun huidje, volledig ademend, geen rare chemische geurtjes. Maar ze hebben van die piepkleine drukknoopjes aan de onderkant. Die drukknoopjes zijn prima om twee uur 's middags, maar om vier uur 's nachts, als je functioneert op een microscopische hoeveelheid slaap en moet omgaan met een kronkelend, krijsend kind, voelt het proberen uit te lijnen van drie microscopische metalen rondjes in het donker alsof je een bom onschadelijk probeert te maken met eetstokjes. Uiteindelijk begon ik maar gewoon alleen de middelste vast te klikken en liet ik de zijkanten los hangen. Ze hebben er hoe dan ook twee maanden in gewoond.

De oudere, wijzere en oneindig veel vermoeidere ouders

De demografische gegevens uit mijn nachtelijke leessessie vertelden me dat de gemiddelde leeftijd van een vrouw die voor het eerst moeder wordt nu 27,5 jaar is. Het aantal tienerzwangerschappen is sinds de jaren negentig gigantisch gekelderd, wat klinkt als een zeldzame universele overwinning waar we het waarschijnlijk meer over zouden moeten hebben. Maar 27 klinkt voor mij nog steeds verbijsterend jong. Wij kregen de meisjes pas toen we eind dertig waren, een demografische categorie die door de medische wereld vrolijk wordt bestempeld als 'geriatrisch', een term waardoor ik me persoonlijk nog steeds beledigd voel.

Een oudere ouder zijn betekent dat je knieën een geluid maken als een knappende stengel bleekselderij wanneer je bukt om een gevallen speentje onder de bank vandaan te vissen. Je hebt over het algemeen wat meer financiële stabiliteit bereikt, maar de levensduur van je fysieke batterij is aanzienlijk korter. Je compenseert dit door dingen te kopen die problemen oplossen en leunt zwaar op de "kwaliteit boven kwantiteit" mindset, omdat je simpelweg de energie niet hebt om een huis vol goedkope plastic rotzooi te managen dat na drie dagen stukgaat.

Ontdek hier onze biologische babykleding en natuurlijke benodigdheden voor de babykamer.

Piepkleine kleertjes voor piepkleine mensjes

Een van de meer ontnuchterende statistieken waar ik op stuitte, was dat meer dan tien procent van de baby's te vroeg wordt geboren. Tweelingen zijn berucht om hun vroege vertrek, en die van ons vormden daarop geen uitzondering. Toen ze ons deze piepkleine, breekbare wezentjes overhandigden, paste werkelijk niets van wat we in onze ziekenhuistas hadden gestopt. Newborn-maten leken wel clownspakken.

Het vinden van spullen die een prematuur niet volledig opslokken of hun ongelooflijk gevoelige, flinterdunne huidje irriteren, wordt in die eerste paar weken een hectische missie. Je bent je ineens hyperbewust van alles wat hen aanraakt. Mijn schoonmoeder kocht het Bamboe Babydekentje met Regenboogpatroon voor ons, en het was een openbaring. Bamboestof heeft een bijna vloeibare zachtheid die verkoelend aanvoelt. Omdat het van nature hypoallergeen is, was het het enige waarin we hen met een gerust hart durfden in te bakeren toen Chloe een plekje mysterieuze baby-eczeem ontwikkelde, dat de dokter vaag toeschreef aan het wasmiddel. Het heeft een donkerbruine basis met kleine regenboogpatronen waarop de onvermijdelijke melkvlekken niet te zien waren, wat een enorme bonus was.

Terwijl ik daar zat na te denken over het enorme aantal mensen dat dagelijks de wereld betreedt, voelden die statistieken ineens niet meer als cijfers, maar als een gigantische, onzichtbare club van uitgeputte mensen. 10.000 baby's per dag betekent dat 20.000 ouders per dag op precies dezelfde chaotische loopband stappen, precies dezelfde vreemde vragen googelen in het donker, en hopen dat ze dat breekbare kleine persoontje dat ze in hun handen gedrukt hebben gekregen niet 'stukmaken'. Je stuntelt je door de ziekenhuisbezoeken, je krimpt ineen bij de rekeningen, je wikkelt ze in het zachtste katoen dat je kunt vinden, en je blijft gewoon doorgaan.

Voordat je om 4 uur 's nachts in je eigen konijnenhol over demografische verschuivingen valt, kun je net zo goed iets meepakken dat je serieus gaat helpen de volgende slaapregressie te overleven. Shop hier onze collectie van duurzame, zachte babydekentjes.

Veelgestelde vragen van de Nachtdienst

Zijn de geboortestatistieken in het Verenigd Koninkrijk en de VS hetzelfde?

Verre van. Terwijl de VS ongeveer 3,6 miljoen baby's per jaar ziet, zit het VK dichter bij de 600.000. Maar het echte verschil zit in de rekening. Ik las dat de gemiddelde kosten voor een standaardbevalling in de VS rond de veertienduizend dollar liggen. In het VK dekt de NHS de medische kosten volledig, waardoor je alleen de parkeerkosten hoeft te betalen. Dat voelt overigens nog steeds als afpersing als je er drie dagen bent geweest, maar ik mag niet klagen.

Wat moet je écht inpakken voor het herstel na een keizersnede?

De tas van mijn vrouw zat voor negentig procent vol met nutteloze dingen waarover we op een blog hadden gelezen. De enige dingen die er echt toe deden waren gigantische, katoenen slips met hoge taille die ver boven de operatiewond vallen, ongelooflijk wijde loungekleding en een belachelijk lange oplaadkabel voor je telefoon omdat je niet kunt bukken om bij het stopcontact te komen. Oh, en snacks. Want het avondeten in het ziekenhuis is om 5 uur 's middags en tegen middernacht verga je van de honger.

Moet ik echt biologisch katoen kopen voor een pasgeboren baby?

Ik dacht altijd dat biologisch katoen gewoon een marketingtruc was voor mensen die op dure boerenmarkten winkelen, totdat we echt een te vroeg geboren tweeling hadden met een huidje dat op werkelijk álles reageerde. Regulier katoen wordt zwaar behandeld met chemicaliën die er gewoon niet volledig uitwassen. Als je een piepklein mensje hebt wiens immuunsysteem praktisch nul is, klinkt het ineens heel logisch om ze in onbehandelde, ademende stof te wikkelen.

Waarom worden er in augustus zoveel baby's geboren?

Wiskunde en winterweer. Tel negen maanden terug vanaf augustus en je komt uit in november en december. Mensen zitten binnen, het is koud, er zijn veel feestjes, en negen maanden later zitten de kraamafdelingen overvol. Het betekent alleen wel dat je de eerste paar weken van je ouderschap geobsedeerd bent door de vraag of je baby het te warm heeft, in plaats van te koud.

Hoeveel dekentjes heb je realistisch gezien nodig?

We begonnen er met twee en beseften al snel dat dat onbegonnen werk is. Baby's zijn uitzonderlijk getalenteerd in het ruïneren van textiel op onvoorspelbare manieren. Je wil er op z'n minst vier: eentje in het bedje, eentje in de was, eentje in de kinderwagen en eentje verstopt voor noodgevallen wanneer de eerste drie binnen een tijdsbestek van zes uur onklaar zijn gemaakt door lichaamssappen.