Wanneer 'Ice Ice Baby' misgaat: Tandjes, verstikkingsgevaar en ijskoude blunders

Ik stond om twee uur 's nachts in de keuken in een versleten T-shirt, het zweet liep over mijn rug omdat Texas in juli eigenlijk gewoon één groot moeras is. Ik zag een ijsblokje uit mijn vingers glippen, recht op de keel van mijn oudste zoon af. Hij was zes maanden oud, krijste van de pijn door doorkomende tandjes, en ik had net het advies van mijn moeder opgevolgd. Lief mens hoor, ze heeft vier kinderen grootgebracht en we leven allemaal nog, maar haar medische adviezen komen meestal neer op ontsmettingsalcohol, een ongezonde hoeveelheid Vicks VapoRub, of bevroren kraanwater.

Ze had me eerder die dag aan de telefoon vol vertrouwen verteld dat ik gewoon een ijsblokje in een washandje moest wikkelen, of beter nog, hem er direct op moest laten zuigen om zijn tandvlees te verdoven. Ik was kapot, ijsbeerde over de houten vloer, en neuriede letterlijk de tekst van "Ice Ice Baby" in mezelf om maar wakker te blijven. Dus ik dacht: waarom ook niet? Het is maar water.

Het waren de langste drie seconden van mijn leven. Het ijsblokje schoot als een hockeypuck uit mijn klamme vingers. Hij begon te kokhalzen, zijn ogen werden groot, en mijn hart zat in mijn keel. Ik gooide hem zo snel over mijn onderarm dat ik hem bijna liet vallen, gaf hem een flinke klap tussen zijn schouderbladen, en het ijsblokje gleed over het zeil. Ik zakte in elkaar tegen de keukenkastjes en begon te brullen, terwijl hij me alleen maar aanstaarde — de pijn van zijn tandjes was hij helemaal vergeten, hij was vooral in de war door de zenuwinzinking van zijn moeder.

De vriezer is niet je beste vriend

Ik belde de volgende ochtend onze kinderarts, dokter Miller, om mijn zonden op te biechten. Ze gaf me niet het gevoel dat ik een vreselijke moeder was, maar ze wees me er wel op dat een ijsblokje aan een baby geven eigenlijk neerkomt op het overhandigen van een op maat gemaakt verstikkingsgevaar. Blijkbaar heeft een standaard ijsblokje precies de diameter van de luchtpijp van een baby. En die geruststellende gedachte die we allemaal hebben dat het wel goedkomt omdat het toch smelt? Ja, die illusie hielp dokter Miller zachtjes de wereld uit. Ze zei dat als een ijsblokje vast komt te zitten in de luchtwegen, het veel te lang duurt voordat het smelt, terwijl je kind ondertussen blauw aanloopt van zuurstofgebrek.

Ik zal eerlijk tegen je zijn: ik voelde me een absolute idioot. Je bent eindeloos bezig met stopcontacten beveiligen en het bleekmiddel naar de bovenste plank verplaatsen, en dan geef je je kind vrijwillig een bevroren levensgevaar omdat je moe bent en je moeder het zei.

En het wordt nog erger. Het is niet alleen het verstikkingsgevaar. Dokter Miller vertelde me dat ijs direct op hun kwetsbare gezichtjes leggen iets kan veroorzaken dat 'koude-panniculitis' heet. Het klinkt als een of ander duur Italiaans pastagerecht, maar ze legde uit dat het in feite plaatselijke bevriezing is waardoor de vetcellen in hun wangetjes gaan ontsteken en hard worden. Bovendien kan het kauwen op echt ijs die gloednieuwe doorkomende tandjes beschadigen en het glazuur er direct afslijten. Tot zover de goedkope huismiddeltjes.

Na die nachtmerrie dook ik wanhopig het internet op. Ik negeerde de vage webshops voor babyspullen en zocht naar iets waarmee ik niet op de spoedeisende hulp zou belanden. Uiteindelijk vertrouwden we blind op de Siliconen Panda Bijtring en Bamboespeeltje. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik er drie heb gekocht, omdat mijn tweede kind, Wyatt, die van hem dagelijks uit de kinderwagen gooide en ik weigerde zonder reserve-exemplaar de deur uit te gaan. Het kost een euro of vijftien, wat een koopje is voor je gemoedsrust. De truc is om de siliconen bijtring in de koelkast te leggen — nóóit in de vriezer. De koelkast maakt hem precies koud genoeg om het tandvlees te verzachten, zonder dat het een letterlijke baksteen wordt die het mondje beschadigt. Plus, je gooit hem zo in de vaatwasser als hij vol zit met die vieze, plakkerige pluisjes van de bodem van de luiertas.

Winterjassen zijn het werk van de duivel

Nu we het toch hebben over extreme temperaturen en baby's, laten we het even hebben over de absolute nachtmerrie die 'het huis verlaten tussen november en februari' heet. Wonen op het platteland van Texas betekent dat de winter compleet onvoorspelbaar is. Het kan op dinsdag heerlijk warm zijn, en op donderdag zitten we midden in een apocalyptische ijzige storm waarbij de stroom uitvalt en we allemaal rond een campinggasje ineengedoken zitten.

Voordat ik kinderen kreeg, hield ik van de jaren '90-nostalgie van de winter — de hele Vanilla Ice "Ice Ice Baby"-vibe op de ijsbaan, warme chocomel drinken, schattige sjaals dragen. En nu? De winter is vooral uitrekenen hoe lang het duurt om mijn kinderen af te pellen tot hun basislaag op een ijskoude parkeerplaats.

Als je nog nooit van de 'geen winterjas in het autostoeltje'-regel hebt gehoord, spijt het me dat ik je ochtendroutine kom verpesten. Dokter Miller heeft me dit ook uitgelegd, en eerlijk gezegd snap ik de natuurkunde erachter nog steeds niet helemaal, maar de essentie is dat je een baby niet in een autostoeltje mag zetten met een dikke, gewatteerde winterjas aan. Bij een ongeluk wordt al die pluizige vulling volledig samengedrukt, waardoor de riempjes levensgevaarlijk los komen te zitten, en je kind letterlijk uit het stoeltje kan vliegen.

Je moet ze dus letterlijk afpellen als een ui in een ijskoude auto, alleen maar om de gordels strak genoeg te krijgen, waarna je ze onder de dekens begraaft als ze eenmaal vastzitten. Het is doodvermoeiend. Mijn kinderen krijsen meestal de hele boel bij elkaar. Als basislaag gebruiken we de Biologisch Katoenen Baby Romper. Kijk, ik zal heel eerlijk zijn: het is gewoon een rompertje. Het gaat je kind niet miraculeus laten doorslapen en het geneest geen luieruitslag. Maar het is boterzacht, heeft net dat beetje rek, en omdat het biologisch is, krijgt mijn jongste er niet van die rare, droge, rode vlekjes van, zoals bij goedkope synthetische kleding wanneer de verwarming in huis op de hoogste stand staat. We doen gewoon een paar laagjes van deze rompers over elkaar aan, een warme trui eroverheen, en klaar is Kees.

Als je een voorraadje wilt inslaan van basics die zowaar de wasmachine overleven, bekijk dan Kianao's babykleding collectie voordat de volgende groeispurt eraan komt.

Medische wonderen en ijskoude temperaturen

De enige keer dat baby's en ijs eigenlijk in dezelfde zin thuishoren, is op de NICU (neonatale intensive care), en zelfs dat klinkt als iets uit een sciencefictionfilm. De baby van mijn buurvrouw had een heel traumatische geboorte, en ze moesten een koelmatras gebruiken om zijn lichaamstemperatuur drie dagen lang te verlagen.

Ze noemen het geloof ik therapeutische hypothermie. Ik doe niet alsof ik de hele neurologie erachter begrijp, maar blijkbaar vertraagt het kunstmatig koud houden van de baby de stofwisseling in de hersenen en stopt het de zwelling na een zuurstoftekort. Het heeft zijn leven en zijn hersenfunctie gered. Medische wetenschap is bizar, echt waar. Het is bizar om te bedenken dat dezelfde koude temperaturen die mij de stuipen op het lijf jagen als we in de sneeuw zijn, letterlijk worden gebruikt om te vroeg geboren baby's verderop in het ziekenhuis te redden.

Wetenschappelijke proefjes voor een prikkie

Toen mijn oudste eindelijk uit zijn 'ik-stop-alles-in-mijn-mond'-fase was gegroeid (wat ongeveer drie jaar duurde, zegen dat mannetje), werd ijs eigenlijk weer nuttig. Als je drie kinderen onder de vijf hebt, ben je constant op zoek naar activiteiten die nul euro kosten en ze langer dan vier minuten bezighouden.

Ik pak een muffinvorm, vries wat water in met kleine plastic dinosaurussen of bessen erin, en kieper de vormpjes leeg op de stoep of het terras. Ik geef de peuters wat warm water in een plastic spuitje en zeg dat ze de dino's moeten "redden". Het is een vroege vorm van educatie, ze lopen me niet voor de voeten terwijl ik de was opvouw, en het maakt me niets uit of het een bende wordt, want het is letterlijk gewoon water dat verdampt op het beton.

Oh, en iets heel anders: als de term ICE (de Amerikaanse immigratiedienst) in het nieuws voorbijkomt, zap dan gewoon weg of zet de tv uit. Onze kinderen pikken namelijk elke druppel van die zware, giftige stress op die wij volwassenen met ons meedragen, zonder dat we het doorhebben.

Een gulden middenweg vinden

Ouderschap is in feite gewoon een eindeloze reeks van overcompensaties. Je geeft ze een ijsblokje, krijgt bijna een hartaanval, en zweert al het bevroren spul voor altijd af. Je hoort over de winterjas-in-autostoel-regel, laat ze dertig seconden lang blauwbekken op de oprit, en voelt je schuldig. Het is doodvermoeiend.

Ik merk dat een paar mooie, veilige items in huis me met beide benen op de grond houden als de chaos toeslaat. Als mijn jongste een inzinking krijgt in een restaurant omdat zijn kiezen doorkomen, haal ik de Houten Bijtring met Gehaakte Beer tevoorschijn. Is het het meest technologisch geavanceerde speelgoed? Nee. Maar de houten ring is hard genoeg om de pijn wat te verlichten, het kleine gehaakte beertje is schattig genoeg om naar te kijken, en het speelgoed geeft geen licht en speelt geen vreselijk elektronisch deuntje af waarvan ik mijn haren uit mijn hoofd wil trekken.

Onthoud goed: de fase waar je op dit moment radeloos van wordt — of het nu de nachtelijke wekroepen om 3 uur zijn, de koorts door doorkomende tandjes, of het feit dat ze Ice Cube en die Vanilla Ice steeds door elkaar halen wanneer je ze iets probeert bij te brengen over jaren '90 muziek — het gaat echt weer voorbij. Waarschijnlijk precies op het moment dat de volgende verschrikkelijke fase begint.

Als je je luiertas wilt upgraden met spullen die je geen paniekaanval bezorgen, bekijk dan de rest van Kianao's bijtringencollectie voordat het volgende tandje van je kleintje doorkomt.

Vragen die je jezelf waarschijnlijk om 2 uur 's nachts stelt

Mag ik de bijtspeeltjes van mijn baby invriezen?
Doe het alsjeblieft niet. Ik weet dat de verpakking soms suggereert dat het prima is, maar mijn kinderarts was hier overduidelijk in. Het invriezen van siliconen of met vloeistof gevulde speeltjes maakt ze keihard. Ze kunnen het gezwollen tandvlees van je baby kneuzen of zelfs bevriezingsverschijnselen op hun lippen veroorzaken. De koelkast is hierin je beste vriend: het koelt ze perfect af zonder ze in een wapen te veranderen.

Hoe lang moet ik een bijtring in de koelkast leggen?
Eerlijk gezegd is vijftien tot twintig minuten meestal ruim voldoende. Ik bewaarde vaak één van onze panda-bijtringen standaard in het botervakje, zodat hij altijd klaarlag als het huilen begon. De kou trekt er best snel uit als ze er eenmaal op beginnen te kauwen, en precies daarom is het rouleren met een extra exemplaar in de koelkast echt een redding.

Waarom mogen ze ook alweer geen jas aan in het autostoeltje?
Het draait allemaal om samendrukking. Gewatteerde jassen zitten vol lucht om het kind warm te houden. Als je een ongeluk krijgt, perst de kracht van de klap al die lucht er in één keer uit. Dus zelfs als je de riempjes strak had aangetrokken op de oprit, zorgt die plotselinge compressie ervoor dat de gordels ineens véél te los zitten, en je baby uit het stoeltje geslingerd kan worden. Het is onhandig, maar je moet de jas gewoon uittrekken, de gordels goed strak vastklikken, en de jas vervolgens achterstevoren over hun armpjes heen leggen als een deken.

Wat als mijn baby per ongeluk een klein stukje ijs inslikt?
Als het soepel naar binnen glijdt en ze stikken niet, is er niets aan de hand. Het smelt uiteindelijk gewoon in hun maagje. De pure paniek ontstaat pas wanneer het, omdat het zo glad en rond is, onderweg blijft steken in de luchtwegen. Zolang ze hoesten, ademen en geluid maken, is de luchtweg niet volledig geblokkeerd — houd ze gewoon goed in de gaten en bel je huisarts als je in paniek raakt.

Zijn die fruitspenen met een netje wel veilig voor ijs?
Mijn moeder kocht er zo één voor me en stelde voor er gemalen ijs in te doen. Technisch gezien voorkomt het netje wel dat ze stikken, maar je loopt nog steeds tegen het probleem aan van extreme kou direct op het tandvlees en de lipjes, wat die zogenoemde koude-panniculitis kan veroorzaken. Ik doe veel liever lichtgekoeld fruit, zoals een koude aardbei, in de fruitspeen — dat vinden ze sowieso veel lekkerder.