Waarom de songtekst van Ice Ice Baby om 3 uur 's nachts mijn ouderschap veranderde

Het was 3:17 's nachts, en mijn oudste schreeuwde met het soort rood aangelopen, ademloze uithoudingsvermogen dat je serieus doet twijfelen aan je levenskeuzes. Ik zat op een goedkope, half leeggelopen yogabal in onze tochtige boerderij in Texas, en wipte hem zo hard op en neer dat mijn ruggengraat zowat tot stof verging. Ik had wippen, wiegen, sussen en bidden al geprobeerd. Niets werkte. In een moment van pure, door slaapgebrek gedreven wanhoop, begon ik te beatboxen.

Waarom? Geen idee. Ik ben een voormalig kleuterjuf van in de dertig wiens grootste muzikale talent het zingen van de dagen van de week is. Maar mijn brein dook diep in de archieven en trok de baslijn van Queen's Under Pressure tevoorschijn. Behalve dan dat, omdat ik een kind van de jaren negentig ben, het onmiddellijk overging in Vanilla Ice. De baby stopte direct met huilen. Het zware, bonzende ritme trok zijn aandacht, en zijn kleine oogjes keken me strak aan in het donker. Paniek. Ik moest blijven zingen, maar ik kende alleen het refrein. Dus balanceerde ik, als een complete idioot, een tikkende tijdbom van vier kilo op mijn heup, pakte mijn telefoon en zocht wanhopig via Google naar de ice ice baby songtekst.

De realiteit van jaren negentig rap zingen voor een baby

Ik ga heel eerlijk met je zijn: je beseft pas hoe bizar ongepast de muziek uit onze jeugd is als je het fluistert tegen een baby van vier maanden oud. Daar zat ik dan, proberend dat magische, slaapverwekkende ritme vast te houden terwijl ik het scherm las en me realiseerde dat ik mijn kind een serenade bracht over een drive-by shooting in Miami.

Daar stond ik, mijn lieve, onschuldige eerstgeborene te wiegen — gewikkeld in een inbakerdoek met kleine, slapende schaapjes erop — terwijl ik zachtjes mompelde over het pakken van mijn negen millimeter pistool omdat de schoten klonken als een bel. Ik begon te zoeken naar normale baby liedjes om naar over te schakelen, zoals Slaap kindje slaap of De wielen van de bus, maar elke keer dat ik die agressieve baslijn van 114 beats per minuut liet vallen, begon hij weer te brullen. Ik vermoed dat het tempo op de een of andere manier de zware, bonzende hartslag nabootste die hij in de baarmoeder hoorde. Tenminste, daar mompelde mijn kinderarts iets over tijdens de controle bij twee maanden, toen ik vroeg waarom mijn kind een hekel had aan slaapliedjes.

Hier is een kort lijstje van dingen die ik die nacht technisch gezien als slaapliedje heb gezongen:

• De politie ontwijken in een 5.0 Mustang.
• Mensen die vol zitten met "eight balls" (wat ik later op moest zoeken omdat ik zo naïef ben, en ja, het is cocaïne).
• Iemand neersteken als een junkie.
• Giftige paddenstoelen.

Mijn man kwam binnen net toen ik aan het tweede couplet begon, keek me aan alsof ik compleet gek was geworden, en mompelde iets over hoe we uiteindelijk een vreemde e-baby zouden grootbrengen die alleen nog maar reageert op elektronische synthesizerbeats in plaats van menselijke emotie. Hij had niet helemaal ongelijk, maar eerlijk gezegd, als je in twaalf weken tijd niet meer dan twee aaneengesloten uren hebt geslapen, zweer je trouw aan Vanilla Ice als dat ervoor zorgt dat je kind zijn ogen sluit.

"Too cold, too cold" en de absolute paniek van slaapkleding

Het nummer eindigt beroemd met die scanderende fade-out: "Ice, ice baby... too cold, too cold." En ironisch genoeg raakte die tekst me diep, want mijn grootste angst bij mijn oudste was dat hij een absolute ice baby was. Dat kind had het 's nachts altijd ijskoud.

Mijn oma, schat van een mens, vertelde me altijd dat een koude baby een huilende baby is, en haar oplossing was om ze te begraven onder vier zware dekbedden. Maar dan ga je op internet of lees je een folder bij het consultatiebureau, en dan maken ze je bang met wiegendood-statistieken, waarin ze vertellen dat oververhitting het grootste gevaar is en dat de kamer van je baby precies 20 graden moet zijn, anders ben je een vreselijke moeder. Je raakt er compleet door verlamd. Ik kocht een witte ruis-machine van zeventig euro met een ingebouwde thermometer, en hij haatte het geluid. Einde verhaal.

Dokter Miller vertelde me dat ik moest stoppen met staren naar de thermostaat en gewoon in zijn nekje moest voelen. Babyhandjes en -voetjes zijn namelijk nutteloze temperatuurmeters, omdat hun bloedsomloop zichzelf nog aan het uitvinden is. In plaats van vijf verschillende temperatuurgadgets te kopen en jezelf gek te maken door een tochtig huis perfect te willen reguleren, kun je beter aan hun huidje voelen en ze kleden in een ademende biologische laag die echt samenwerkt met hun lichaam.

Dat is precies waarom ik geobsedeerd raakte door het vinden van de juiste basislaag. Je wilt geen synthetisch polyester dat de hitte vasthoudt en ze laat zweten, maar je wilt ook niet dat ze om 4 uur 's nachts wakker worden omdat ze een deken hebben weggeschopt (die ze eigenlijk sowieso niet in het bedje zouden moeten hebben).

Als je het vallen en opstaan wilt overslaan, pak dan gewoon de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen voor Baby's. Ik ben kieskeurig over waaraan ik mijn geld uitgeef, en ja, biologisch katoen is iets duurder, maar het is het waard. Het is 95% biologisch katoen met net genoeg elastaan, zodat je je kind er niet in hoeft te worstelen als in een worstenvel. Het mouwloze ontwerp is briljant om onder een slaapzak te dragen zonder dat hun kleine okseltjes zweterig worden. Bovendien overleeft het de wasmachine. Ik kan je niet vertellen hoeveel goedkope rompertjes uit multipacks ik heb weggegooid omdat de hals zo ver uitgerekt was dat het leek op een off-the-shoulder uitgaans-topje. Deze behoudt zijn vorm, irriteert hun gevoelige huid niet en houdt hun temperatuur daadwerkelijk stabiel, zodat je niet wakker wordt van een ijskoud, ellendig kind.

Bekijk de volledige collectie biologische kleding van Kianao als je er klaar mee bent om je baby te kleden in plastic-achtig polyester.

De onverwachte wending van doorkomende tandjes

Wat bleek? Mijn oudste huilde die nacht niet alleen omdat hij het te koud had, of omdat hij wanhopig jaren negentig hiphop nodig had. Hij kreeg tandjes. Vroeg. Ik had niet eens naar zijn tandvlees gekeken, want wie verwacht er nou dat een baby van vier maanden al tandjes krijgt?

De generatie van mijn moeder had een paar absoluut wilde ideeën over hoe je moest omgaan met doorkomende tandjes. Als ik klaagde over een huilende baby, kreeg ik een waslijst aan plattelands-remedies uit Texas die waarschijnlijk thuishoren in een museum:

1. "Smeer gewoon wat whisky op zijn tandvlees." (Absoluut niet, mam).
2. "Geef hem een bevroren nat washandje om op te kauwen." (Dit resulteert alleen maar in een kletsnatte romper en een hele boze, rillende baby).
3. "Doe hem een barnstenen ketting om." (Want niets straalt zoveel veiligheid uit als een snoer vol stikkingsgevaar om de nek van een spartelende baby binden).

Toen de tandjes echt doorkwamen, hebben we vrijwel alles geprobeerd. We hadden de Siliconen Panda Bijtring en Kauwspeeltje. Ik zal helemaal eerlijk met je zijn: het is prima. Het kost een euro of vijftien, is gemaakt van veilige voedselveilige siliconen, en je kunt het in de vaatwasser gooien, wat een enorme overwinning is als je te moe bent om dingen bij de gootsteen schoon te schrobben. Het gaf hem zeker wat verlichting toen ik het tien minuten in de koelkast had gelegd. Maar eerlijk is eerlijk, de helft van de tijd smeet hij de panda door de kamer en gaf hij er de voorkeur aan om agressief op mijn knokkels of de afstandsbediening van de tv te kauwen.

De uren overdag goedmaken

Het ding met die brute nachten is dat je manieren moet vinden om de dagen vredig te laten voelen, anders verlies je echt je verstand. Bij mijn oudste leek onze woonkamer alsof er een plasticfabriek was ontploft. Alles was neon, voor alles waren AA-batterijen nodig, en alles speelde een blikkerig, hoog deuntje af waarvan mijn linkeroog ging trekken.

Tegen de tijd dat mijn tweede kind kwam, was ik wijzer geworden. Ik gooide de irritante plastic troep weg en haalde de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set in huis. Laat me je vertellen, dit ding is je redding. Het is gewoon simpel, prachtig, natuurlijk hout met van die gedempte, aardekleurige hangspeeltjes. Geen knipperende lichten. Geen elektronische stemmen die het alfabet schreeuwen.

Ik begrijp de Montessori-wetenschap erachter niet helemaal, maar ik neem aan dat wanneer baby's niet overprikkeld raken door knipperend neonplastic, ze zich serieus beter concentreren en hun hand-oogcoördinatie ontwikkelen zonder chagrijnig te worden. Mijn dochter lag zeker twintig minuten onder die houten gym, gewoon rustig te tikken tegen het kleine olifantje, wat mij precies genoeg tijd gaf om een kop koffie te drinken terwijl die nog warm was. Dat alleen al maakt het het geld waard.

Ouderschap is rommelig, vermoeiend en compleet onvoorspelbaar. Je begint met grootse visioenen van het zingen van klassieke slaapliedjes in een perfect neutrale babykamer, en eindigt om 3 uur 's nachts agressief te beatboxen op Vanilla Ice om het huilen maar te laten stoppen. Je maakt je zorgen dat ze het te koud hebben, je raakt geobsedeerd door hun tandvlees, en je koopt een miljoen dingen in de hoop dat één ervan het magische wondermiddel is voor wat slaap.

Er is geen magisch wondermiddel. Maar het hebben van een paar goede, ademende basics en een paar niet-irritante speeltjes maakt de strijd wel degelijk een stuk draaglijker.

Klaar om de basics van je baby te upgraden? Shop hier de duurzame, red-je-verstand essentials van Kianao, nog voor je volgende wake-up call om 3 uur 's nachts.

De rommelige FAQ over het echte leven

Hoe weet ik echt zeker of mijn baby het 's nachts te koud heeft?
Negeer de thermostaat even en steek gewoon je hand in hun nekje of voel aan hun borst. Als ze daar warm en droog aanvoelen, is het prima, zelfs als hun handjes en voetjes voelen als kleine ijsblokjes. Als hun nekje koud aanvoelt, voeg dan een laagje toe. Als ze zweterig aanvoelen, hebben ze het te warm, wat oprecht gevaarlijker is, dus trek dan een laagje uit.

Kan het afspelen van harde muziek zoals rap de oren van mijn baby beschadigen?
Ja, als je het zo hard zet alsof je in een club staat. Baby's hebben supergevoelige trommelvliezen. Als je muziek met een zware baslijn gaat afspelen om ze te kalmeren, houd het volume dan laag — ongeveer op het niveau van een normaal gesprek. Ze willen het ritme, niet het volume.

Zijn kleren van biologisch katoen het extra geld echt waard?
Kijk, ik ben de koningin van budgetteren, maar ja. Baby's hebben een ongelooflijk dunne, gevoelige huid, en goedkope synthetische stoffen houden hitte en zweet vast, wat uitslag veroorzaakt waardoor ze wakker liggen. Kianao's biologische rompertjes ademen echt, en nog belangrijker, ze vallen niet na vijf wasbeurten uit elkaar zoals de goedkope multipacks wel doen.

Wat is nou echt de beste manier om 's nachts om te gaan met doorkomende tandjes?
Overlevingsmodus. Bewaar een paar schone siliconen bijtringen (zoals die van de Panda) in de koelkast — niet in de vriezer, want door bevriezing worden ze te hard en dat kan pijn doen aan hun tandvlees. Als ze schreeuwen van de pijn en niets werkt, neem dan contact op met de huisarts voor de juiste dosering pijnstilling voor baby's. Laat niemand je een schuldgevoel aanpraten door te doen alsof je het gewoon moet doorstaan met alleen een bevroren washandje.