De strijd om 3 uur 's nachts: Échte verlichting bij darmkrampjes

Het is 2:14 uur 's nachts. Ik draag een uitgelubberde voedingsbeha die lichtjes naar zure melk en wanhoop ruikt, zit in kleermakerszit op het vloerkleed in de babykamer en pomp als een bezetene de beentjes van mijn drie weken oude zoon op en neer alsof hij de Tour de France probeert te winnen. Dave staat in de deuropening in zijn boxershort en kijkt diep in paniek, terwijl hij een lauwe fles van een of andere geïmporteerde Europese geitenmelkpoeder van 45 euro vasthoudt. Die hadden we via een obscure website besteld omdat een vrouw in de Facebookgroep van mijn moeder zwoer dat het de darmkrampjes van haar kind genas. Leo krijst als een pterodactylus. Ik huil. De hond verstopt zich in de badkuip.

Als je dit leest, zit je waarschijnlijk midden in de loopgraven van de babykrampjes. Je scrolt wanhopig met één duim op je telefoon terwijl je een stijve, ongelukkige bowlingbal van een kind op en neer wipt. Ik zie je. Ik was jou. Ik bracht de eerste twee maanden van Leo's leven door met de overtuiging dat zijn maag-darmkanaal op een zeldzame manier kapot was en dat alles volledig mijn schuld was.

Ik overleefde letterlijk op gortdroge havermout, gekookte kip en verlammende angst, omdat ik dacht dat mijn liefde voor broccoli en dat ene scheutje melk in mijn ochtendkoffie mijn moedermelk veranderden in giftig krampjes-sap. Ik schrapte zuivel, soja, gluten, koolsoorten en eigenlijk alle vreugde uit mijn leven. Ik had altijd zo'n honger. Maar raad eens? Hij had NOG STEEDS last van krampjes. Want zoals onze kinderarts dokter Miller — die me altijd aankijkt alsof ik een dutje en een sterke margarita nodig heb — me uiteindelijk vertelde: alle baby's hebben last van gasvorming. Het ligt niet aan de broccoli.

Hoe dan ook, het punt is dat hun kleine spijsverteringssysteempjes gewoon nog totaal niet zijn afgesteld als ze worden geboren. Ze slikken lucht in als ze huilen, ze slikken lucht in als ze haastig hun melk naar binnen klokken, en dan breken de normale bacteriën in hun maag het voedsel af waardoor er NÓG meer lucht ontstaat. En omdat ze letterlijk nog niet hebben uitgevonden hoe ze hun buikspieren moeten gebruiken om het eruit te persen, komt de lucht gewoon vast te zitten. Het is een biologisch foutje. Het is zwaar, maar het is volkomen normaal.

Vergeet de druppeltjes en ga de vloer op

Laat me je nu meteen dertig euro besparen door je te vertellen dat middeltjes tegen darmkrampjes eigenlijk gewoon dure, ongereguleerde kruidenhoop in een flesje zijn. Het deed absoluut niets voor ons, behalve dat Leo sterk naar venkel begon te ruiken. Sla het dus over en richt je in plaats daarvan op het fysiek uit hun lichaam krijgen van de lucht.

Je moet de lucht mechanisch door hun lijfje bewegen. Hier komt de befaamde fietsbeweging om de hoek kijken. Je legt ze gewoon plat neer, duwt hun kleine knietjes zachtjes richting hun oksels en maakt fietsende bewegingen met hun beentjes totdat er een scheetje uit floept. Soms werkt het meteen en kijken ze zo verrast, alsof ze niet kunnen geloven dat hun eigen billetjes net dat geluid hebben gemaakt.

Dan is er nog de "I Love You"-massage, die dokter Miller ons liet zien. Je hoort dan de letters I, L en U op hun buikje te tekenen, de lijn van hun darmen volgend om de luchtbelletjes naar beneden te duwen. In theorie klinkt dit prachtig en verbindend, maar als je het moet doen met twee uur slaap en een ijskoffie van gisteren, is onthouden wat met de klok mee is op een kronkelende, krijsende baby die op dat moment de commode onderplast, vergelijkbaar met hogere wiskunde. Ik wreef gewoon rondjes over zijn buik en begon te bidden.

Tummy time is stiekem scheetjes-tijd

Hier is een trucje dat ik compleet per ongeluk heb geleerd. De zachte druk van de vloer tegen het buikje van een baby tijdens 'tummy time' (oefenen op het buikje) perst de vastzittende lucht er op een natuurlijke manier uit. Maar de valkuil is: baby's haten tummy time. Leo liet zich vaak gewoon met zijn gezicht vooruit in het kleed vallen en schreeuwde het uit, waardoor hij nog meer lucht inslikte. Weg hele doel.

Je moet ze afleiden, zodat ze lang genoeg op hun buik blijven liggen om de zwaartekracht zijn werk te laten doen. Toen Maya een paar jaar later werd geboren en we door exact dezelfde krampjesfase gingen (want blijkbaar had ik niets geleerd en raakte ik weer net zo in paniek), besefte ik dat haar iets geven om op te kauwen terwijl ze op haar buik lag, de heilige graal was.

We hadden deze Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring van Kianao. Ik weet dat het technisch gezien is voor als ze tandjes krijgen, maar hoor me aan. De houten ring is precies zwaar genoeg zodat ze hem kon vasthouden, en ze werd zó geobsedeerd door het proberen om de siliconen kralen in haar mond te proppen, dat ze wel tien volle minuten op haar buikje bleef steunen zonder te beseffen dat ze bezig was met tummy time. En toen? Pfffft. Muziek in mijn uitgeputte oren. Ik ben oprecht dol op dit ding. Wij hadden de kleur Yellow Dusk. Bovendien is het van nature antibacterieel, dus je kunt hem er gewoon even afvegen als ze er onvermijdelijk overheen spugen. Het heeft mijn verstand gered tijdens die vreselijke, huilerige avonduren.

Als je een kind hebt dat in een stijve plank van woede verandert zodra je ze op de grond legt, moet je echt eens kijken naar de biologische babyaccessoires van Kianao. Afleiding is alles.

De openbaring over boertjes op de middenrug

Dave was dus altijd beter in boertjes laten. Ik klopte de baby's hoog op hun schouders, weet je wel? Zoals je actrices in films ziet doen. Maar dokter Miller vertelde ons dat de maag eigenlijk veel lager zit. Je moet ze dus op het midden van de rug kloppen, bijna ongemakkelijk laag, om de plek te raken waar de lucht echt vastzit.

We begonnen dat te doen, en we lasten halverwege elke voeding een pauze in om een boertje te forceren voordat ze nog meer melk naar binnen konden klokken. De boeren die uit deze piepkleine baby van krap vier kilo kwamen, waren oprecht angstaanjagend. Alsof het een volwassen man in de kroeg was die net een liter bier ophad. Het was luid en nat en het klaarde haar humeur in één klap op.

Je moet er ook bij zijn vóórdat ze beginnen te huilen. Als je wacht tot ze krijsen om voeding, slikken ze in hun paniek heel veel lucht in. Mijn moeder appte me vroeger constant — ze weigert haar leesbril op te zetten tijdens het appen — met de vraag "hoe gaat het met de babi vandaag?", en ik antwoordde dan: "nog steeds een gasfabriek", omdat we altijd zijn eerste hongersignalen misten. Let op de momenten dat ze nog maar net smakken met hun lipjes of zoekbewegingen maken, nog voordat de complete instorting begint.

Oké, maar hoe zit het met krampjesdruppels?

Druppels met simethicon zijn het enige wat je bij de apotheek of drogist zult vinden waarvan artsen min of meer toegeven dat het íets zou kunnen doen. Theoretisch gezien breken ze namelijk grote luchtbellen in de maag af tot kleinere belletjes die er makkelijker uit komen. Hebben ze voor ons gewerkt? Ik heb werkelijk geen idee.

Ik denk dat de extreem zoete smaak van de druppels er de helft van de tijd voor zorgde dat Maya gewoon van schrik even stil was, lang genoeg om te kalmeren en te stoppen met lucht inslikken. Onze dokter zei dat áls je ze gaat gebruiken, je ze de hele dag door proactief moet inzetten, en niet pas om tien uur 's avonds wanneer de baby al compleet door het lint gaat. En dat is natuurlijk exact het enige moment waarop ik eraan dacht ze te gebruiken.

De koortsachtige kauwfase

Uiteindelijk, rond de 3 of 4 maanden, worden die krampjes serieus minder omdat hun darmen rijpen en ze leren poepen zonder dat het een topsportevenement voor het hele lichaam wordt. Maar precies wanneer het gas verdwijnt, beginnen de tandjes te komen. Want de natuur is gewoon één grote, wrede grap.

En als hun tandvlees pijn doet, beginnen ze agressief op hun vuistjes te kauwen, waardoor ze gaan kwijlen en NÓG meer lucht inslikken. Voor je het weet ben je weer terug bij af met een onrustig kind vol krampjes. Om het paniekerig naar binnen happen van lucht te stoppen, moet je ze iets geven dat veilig is om op te kauwen en wat niet hun eigen duim is.

We hebben de Siliconen Eekhoorn Bijtring voor Babytandvlees geprobeerd voor Maya. Hij is schattig, van 100% siliconen, en je kunt hem zo in de vaatwasser gooien — wat eerlijk gezegd nog de enige manier is waarop ik íets schoonmaak in dit huis. Maya vond hem wel oké, maar eerlijk gezegd gooide ze hem heel vaak uit de kinderwagen. Het is een prima, stevige bijtring en ik vond het fijn dat ik hem in de koelkast kon leggen om hem koud te maken en zo haar tandvlees wat te verdoven. Maar het was gewoon niet haar absolute favoriet, omdat ze de harde houten structuren fijner vond.

Maar de Beren Rammelaar en Bijtring, dat was een heel ander verhaal. Er zit zo'n klein, gehaakt berenkopje vast aan een gladde ring van beukenhout. Ik rammelde ermee om Leo af te leiden wanneer hij met een rood aangelopen gezicht kreunend de lucht naar buiten probeerde te persen. En als hij hem eenmaal vastpakte, kauwde hij op die houten ring alsof hij een kleine bever was die een dam aan het bouwen was. Hout is stevig genoeg om echt fijne tegendruk te bieden aan gezwollen tandvlees, en nogmaals, ik vond het geweldig dat het helemaal vrij was van giftige troep.

Deze hele krampjesfase gaat voorbij, dat beloof ik je. Op een dag word je wakker en besef je dat je baby gewoon heeft uitgevonden hoe je moet winden laten als een normaal mens, en krijg je je avonden terug. Stop tot die tijd met jezelf uithongeren door geen zuivel te eten, blijf fietsen met die kleine beentjes, schenk nog een kop koffie voor jezelf in, en weet dat je niets verkeerd doet.

Als je er klaar voor bent om je afleidingstrucs naar een hoger niveau te tillen, kijk dan zeker even bij het bijtspeelgoed van Kianao om die kleine handjes en mondjes bezig te houden, zodat ze in de eerste plaats al veel minder lucht inslikken.

Echte antwoorden voor uitgeputte ouders

Hoe lang duurt die babykrampjes-fase nu echt?
Mijn god, het voelt als een eeuwigheid wanneer je er middenin zit, maar meestal is het hoogtepunt rond de 6 weken. Bij 3 tot 4 maanden zijn hun spijsverteringssystemen gerijpt en leren ze oprecht hoe ze hun spieren moeten coördineren om windjes te laten zonder te krijsen. Hou nog even vol tot maand vier.

Veroorzaakt mijn moedermelk de krampjes bij mijn baby?
Waarschijnlijk niet! Ik verhongerde mezelf omdat ik dacht dat het mijn schuld was, maar kinderartsen zeggen dat die universele babykrampjes gewoon worden veroorzaakt door onrijpe darmen en ingeslikte lucht. Tenzij je arts een specifieke allergie vaststelt (zoals een koemelk- of soja-eiwitallergie, wat meestal gepaard gaat met bloed in de ontlasting), eet alsjeblieft je normale maaltijden. Je hebt de calorieën nu heel hard nodig.

Kan ik een bijtring gebruiken om te helpen tegen darmkrampjes?
Indirect, ja! Door baby's tijdens 'tummy time' een bijtring te geven, worden ze afgeleid en blijven ze langer op hun buikje liggen. De tegendruk van de vloer helpt om het gas naar buiten te duwen. Daarnaast werkt kauwen kalmerend, wat voorkomt dat ze in paniek gaan huilen en daardoor nog meer lucht inslikken.

Wat is het verschil tussen darmkrampjes en huilbaby's (koliek)?
Van darmkrampjes gaan ze kronkelen, hun beentjes optrekken en een rood gezicht krijgen, maar meestal kalmeren ze wel nadat ze een scheetje of poepje hebben gelaten. Bij koliek geldt de "Regel van 3": ontroostbaar huilen voor meer dan 3 uur per dag, 3 dagen in de week, gedurende 3 weken. Als fietsoefeningen en een goede boer het niet oplossen en ze urenlang blijven huilen, overleg dan even met het consultatiebureau of de kinderarts.

Doen druppels tegen krampjes ook echt iets?
Simethicon-druppels breken grote luchtbellen op in kleinere belletjes. Sommige ouders zweren erbij, maar mijn arts zei dat het wetenschappelijk bewijs hiervoor vrij beperkt is. Als je ze gebruikt, is het de bedoeling dat je ze preventief tijdens de voeding geeft, en niet pas als de baby al ontroostbaar aan het gillen is. Zelf denk ik vooral dat de zoete smaak mijn kinderen gewoon even een tel afleidde.