Waarom pasgeboren baby's ter wereld komen met een glibberig wit laagje

De lichten in de operatiekamer waren pijnlijk fel, de machines piepten in een ritme dat absoluut niets goeds deed voor mijn bloeddruk, en ik was al zo'n zesendertig uur wakker. Mijn vrouw lag verborgen achter een steriel blauw doek, klaar voor de keizersnede die onze tweelingmeisjes eindelijk zou laten uithuizen. Ik zat op een piepklein plastic krukje in medische kleding die veel te strak om mijn schouders zat, te wachten op dat magische, filmische moment van de geboorte.

Je kent het moment wel. Dat uit de reclames van Pampers. De arts tilt een mollig, perfect roze, licht gepoederd engeltje boven het scherm. De baby huilt heel zachtjes, iedereen laat een traan en een soft-focus lens legt het wonder van nieuw leven vast.

In plaats daarvan hees een arts Tweeling A de lucht in, en ze zag eruit als een woedende kleine gremlin die net was gefrituurd in rauwmelkse brie.

Ze was volledig bedekt met een dikke, wasachtige, witte pasta. Het zat in haar haar, in de plooitjes van haar piepkleine nekje en in dikke klodders over haar rug gesmeerd. Ik greep onmiddellijk naar een van de blauwe ziekenhuishanddoeken op een dienblad in de buurt, instinctief gedreven door de drang van de moderne mens om alles wat er vies uitziet schoon te schrobben. Ik was stellig van plan om de kaas van mijn dochter af te vegen.

De verloskundige, een formidabele Schotse vrouw die absoluut geen onzin tolereerde, onderschepte mijn hand met de snelheid van een aanvallende cobra. Ze griste de handdoek uit mijn handen, keek me vernietigend aan en vertelde me in niet mis te verstane bewoordingen dat ik absoluut van dat witte spul af moest blijven.

Het kaas-incident in de verloskamer

Ik was in opperste verwarring. Ik had de boeken gelezen (oké, ik had de hoofdstukken over het installeren van een autostoeltje vluchtig doorgenomen en de rest genegeerd), maar niemand had me goed voorbereid op de enorme hoeveelheid zuivelproducten die mijn kinderen bij aankomst zouden dragen. Tweeling A was er praktisch mee geglazuurd. Tweeling B, die twee minuten later tevoorschijn werd gehaald, had aanzienlijk minder, maar had toch nog een dikke witte laag rond haar oksels en liezen.

De strenge verloskundige kreeg uiteindelijk medelijden met mijn verbijsterde, slaaptekort-gezicht en legde uit dat deze dikke laag 'vernix caseosa' heet. Wat ontzettend deftig van de medische wereld om een Latijnse term te gebruiken die zich letterlijk laat vertalen als 'kazige vernis', oftewel huidsmeer.

Wat ik ervan begreep (samengeflanst uit de preek van de verloskundige terwijl ik een erg glibberige Tweeling A nerveus vasthield), is dat baby's dit spul rond de zeventiende week van de zwangerschap beginnen aan te maken. Omdat ze negen maanden lang ronddobberen in een gigantisch zwembad van vruchtwater, hebben ze een waterdicht pak nodig om niet in gigantische, doorweekte pruimen te veranderen. De huidsmeer is een beschermende crème. Het bestaat voornamelijk uit water, vetten en eiwitten, en het is volkomen natuurlijk.

Het is letterlijk de allerbeste vochtinbrengende crème van de natuur, en ik stond op het punt om het eraf te vegen met een handdoek die aanvoelde als industrieel schuurpapier.

De natuur levert de huidverzorging

Een paar uur later werden we naar de uitslaapkamer gebracht. De tweeling was in van die vreselijke ziekenhuisdekentjes gewikkeld die er altijd uitzien alsof ze gebreid zijn van gerecyclede visnetten. De witte pasta was nog steeds overduidelijk aanwezig en smolt langzaam in hun huid, als boter op een warme toast. Ze roken een beetje naar melk, vochtig kopergeld en ironie.

De kinderarts van de afdeling kwam even langs om hun heupjes te controleren en naar hun hartjes te luisteren, en vertelde terloops dat huidsmeer een enorme barrière vormt tegen infecties. Ze ratelde iets over antimicrobiële peptiden en het microbioom van de pasgeboren huid dat rondzwervende ziekenhuisbacteriën afweert. Ik leefde op een oud mariakaakje en pure adrenaline, dus ik knikte alleen maar wijs alsof ik tijdens mijn ochtendkoffie regelmatig medische tijdschriften over neonatale lipiden verslond.

Ze beweerde ook dat de dikke laag huidsmeer helpt om hun lichaamstemperatuur op peil te houden. Pasgeborenen zijn er berucht om dat ze zich heel slecht warm kunnen houden, en als je ze uitkleedt om hun natuurlijke waslaag eraf te boenen, veroorzaakt dat alleen maar koude-stress, waardoor hun bloedsuikerspiegel blijkbaar kan kelderen. Dus het is eigenlijk supergezond om ze lekker in hun eigen kazige vernislaagje te laten zitten.

Als je momenteel je ziekenhuistas aan het inpakken bent met piepkleine krabwantjes erin die ze toch nooit zullen dragen, doe jezelf dan een groot plezier en pak een fatsoenlijke deken in om je ongewassen kleine alien in te wikkelen. We hadden op het laatste moment de Biologisch Katoenen Babydeken met Konijntjesprint onderin de tas gepropt, en dat was verreweg het slimste wat we hadden meegenomen.

Toen de verpleegsters ons eindelijk echt huid-op-huidcontact lieten doen, waren de ziekenhuishanddoeken gewoon te ruw voor de overgebleven huidsmeer. Het biologische katoen van de konijntjesdeken is ontzettend zacht en dubbellaags, dus het hield Tweeling A daadwerkelijk warm zonder de beschermende pasta van haar schouders te schrapen. Bovendien werkte de felgele achtergrond uitstekend om de verschillende onbenoembare vloeistoffen te maskeren die onvermijdelijk gepaard gaan met een pasgeboren mensje. Ik raad je ten zeerste aan om een gigantische, ongelooflijk zachte lap stof achter de hand te hebben voor precies dat moment.

Wil je zien wat ik bedoel? Neem dan een kijkje bij de biologisch katoenen dekens van Kianao om je pasgeboren baby de lijdensweg van kriebelig ziekenhuislinnen te besparen.

De grote ziekenhuis-badstaking

De generatie van onze moeders geloofde er blijkbaar in om de baby direct in een gootsteen vol sop te dompelen zodra de navelstreng was doorgeknipt. Mijn schoonmoeder kwam op dag twee op kraamvisite en was zichtbaar geschokt dat de tweeling nog geen druppel zeep had gezien.

De verloskundigen hadden ons geïnstrueerd om het eerste bad minstens vierentwintig uur uit te stellen, al hebben we dat uiteindelijk gerekt tot bijna vier dagen. Ik moest vechten tegen mijn diepgewortelde drang om ze te wassen en liet de wasachtige laag gewoon op natuurlijke wijze intrekken, terwijl ik de overgebleven witte klontjes in de plooien van hun dijen en onder hun kin masseerde.

Er zwerft een volstrekt onbewezen theorie rond op de kraamafdeling dat het uitstellen van het badje enorm helpt bij het geven van borstvoeding. Het idee is dat de huidsmeer en het vruchtwater de geur van de moeder dragen, en als je het laat zitten, wakkert dat een soort oerinstinct om te drinken aan bij de baby. Ik heb echt geen flauw idee of dit wetenschappelijk onderbouwd is, of dat het gewoon een prachtig sprookje is dat ze uitgeputte moeders om drie uur 's nachts vertellen.

Ik zal dit zeggen: Tweeling A, die eruitzag alsof ze door een onhandige bakker in het glazuur was gezet, hapte bijna onmiddellijk aan. Tweeling B, die bij aankomst veel minder huidsmeer had, sloeg de eerste twee dagen als een klein, boos vogeltje wild om zich heen en krijste het uit tegen de borst van mijn vrouw. Het zou de magie van de kazige vernis kunnen zijn, of het is gewoon zo dat Tweeling B oer-koppig is (een eigenschap die ze met een angstaanjagende consistentie heeft behouden tot in haar peuterjaren).

Slangenhuid en kledingblunders

Tegen dag vier was de huidsmeer volledig ingetrokken. We brachten ze mee naar huis, triomfantelijk en kapot. De witte pasta was verdwenen. We dachten dat we de vieze pasgeborenen-horde genomen hadden.

We hadden het gruwelijk mis.

Want zodra de huidsmeer intrekt en de baby wordt blootgesteld aan de droge, centraal verwarmde lucht in huis, beginnen ze te vervellen. Dat vervellen is ronduit afschuwelijk. Binnen achtenveertig uur zagen beide meisjes eruit alsof ze herstelden van vreselijke zonnebrand. Hun enkels en polsen schilferden af in enorme, doorschijnende vellen. Ik vond stukjes dode huid in mijn eigen sokken.

Ik raakte in paniek. Om twee uur 's nachts zat ik op het puntje van de bank, telefoon in de hand, helemaal klaar om vijftig euro stuk te slaan op een ambachtelijke babylotion, gemaakt van geplette amandelen en maanstralen. De wijkverpleegkundige van het consultatiebureau had ons nog zo op het hart gedrukt de eerste paar weken geen commerciële lotions te gebruiken, maar mijn kinderen hoorden er toch niet uit te zien als ruiende reptielen?

Dit is het punt waarop mijn ambities om een hippe ouder te zijn compleet in duigen vielen. Voordat ze werden geboren, had ik bijpassende outfits gekocht. Ik probeerde Tweeling A aan te kleden in het Biologisch Babyshirt Retro Ringer Tee, in de veronderstelling dat ze eruit zou zien als een piepkleine, ongelooflijk hippe tennisser uit de jaren 70.

Laat me je een gratis, zuurverdiende wijsheid als vader meegeven. Probeer geen geribbeld, strak zittend t-shirt over het hoofd te trekken van een vier dagen oude baby die nog geen nekcontrole heeft en actief huid aan het afstoten is als een python. Het is een masterclass in frustratie. Het biologische katoen van dat shirt is onmiskenbaar zacht, en we waren er dol op toen ze drie maanden oud was en de vorm van een echte baby had aangenomen. Maar door te proberen een glibberige, slappe, schilferende pasgeborene in een t-shirt te wurmen, stond het zweet op mijn voorhoofd en eindigde zij met haar armpjes klem boven haar hoofd, tierend van woede.

Bewaar die schattige shirtjes voor de tweede maand. Voor de eerste paar weken wil je kleertjes die je om de baby heen wikkelt, en niet iets dat over hun breekbare, kleine hoofdjes moet worden getrokken.

De gruwelijke vervelfase

In plaats van ze in stijlvolle kleertjes te proppen, wikkelden we ze gewoon in enorme dekens en wachtten we de vervelfase af. Uiteindelijk hebben we de Biologisch Katoenen Babydeken met Grijze Walvissenprint over de hele woonkamer gedrapeerd.

Het werd een gigantische, ademende barrière tussen onze vervellende pasgeborenen en de bekleding van onze meubels. Het dubbellaagse katoen ving alle losse huidschilfers op, en het patroon met de grijze walvissen was ontzettend rustgevend om naar te kijken, terwijl ik mezelf afvroeg welke levenskeuzes ertoe hadden geleid dat ik bij het krieken van de dag twee huilende baby's vasthield. Bovendien bleef hij na een hete wasbeurt prachtig, kwam hij er weer perfect zacht uit en vervaagde de walvissenprint niet tot een deprimerende vlek.

Uiteindelijk stopte het vervellen. De laatste restjes huidsmeer verdwenen volledig en lieten die ongelooflijk zachte, ongekend tere babyhuid achter waar iedereen het altijd over heeft. We gaven ze eindelijk hun eerste badje in een klein plastic teiltje in de gootsteen, wat resulteerde in water overál en twee zwaar beledigde baby's.

Achteraf gezien ben ik ontzettend dankbaar voor Morag, de verloskundige, die mijn hand wegsloeg van die ziekenhuishanddoek. De plakkerige, kazige, vettige fase van een pasgeborene is even schrikken als je het voor het eerst ziet, maar het verzet onzichtbaar bergen werk. Het beschermt ze, houdt ze warm en zorgt voor een geleidelijke overgang van de waterige baarmoeder naar de harde realiteit van de buitenwereld.

Voordat je jezelf gek maakt met het kopen van tien verschillende verzorgingslotions voor pasgeborenen: haal even diep adem. Laat de natuur de eerste week het werk van de barrièrecrème doen. Als je je goed wilt voorbereiden, investeer dan gewoon in heerlijk zachte stoffen om ze in te wikkelen terwijl deze magische pasta zijn werk doet. Bekijk de biologische deken-collectie van Kianao om iets te vinden dat hun gloednieuwe, erg vreemde huidje niet irriteert.

Enkele ietwat vieze antwoorden op je vragen over huidsmeer

Wanneer heb je de tweeling eindelijk in bad gedaan?
We hebben het bijna vier dagen volgehouden. Ze roken een beetje gek, naar warme melk en oud kopergeld, maar het consultatiebureau was dolenthousiast. Tegen de tijd dat we ze in de gootsteen dompelden, was de witte pasta al helemaal in hun huidplooien getrokken en hoefden we niet hard te schrobben.

Maakt die wasachtige laag vlekken in kleding?
Mijn ervaring is dat het geen blijvende vlekken achterlaat, maar het maakt kleding wel een paar dagen ontzettend vet. Wat je ze ook aantrekt direct na de geboorte, het komt waarschijnlijk toch onder de huidsmeer, meconium en diverse andere vloeistoffen te zitten. Kies voor donkere kleuren of biologisch katoen dat zonder moeite op een hoge temperatuur gewassen kan worden zonder uit elkaar te vallen.

Wat als mijn baby zonder witte pasta wordt geboren?
Geen paniek. Tweeling B had, vergeleken met haar zus, bijna niets. Mijn kinderarts vertelde me dat baby's die ná de uitgerekende datum worden geboren vaak nog maar heel weinig huidsmeer hebben, omdat dit voor de geboorte al op natuurlijke wijze loslaat in het vruchtwater. Te vroeg geboren baby's of baby's die met een keizersnede zijn geboren (zoals die van ons) zitten er daarentegen vaak he-le-maal onder.

Mag ik aan de vervellende huid pulken?
Absoluut niet, al is de verleiding groot. Het is net als met zonnebrand; je wilt dat losse velletje er zó graag aftrekken. Er werd me expliciet verteld om het met rust te laten, omdat pulken huid kan meetrekken die nog niet klaar is om los te laten, wat tot infecties kan leiden. Wrijf gewoon voorzichtig wat resterende huidsmeer over de droge plekjes.

Moet ik meteen lotion voor pasgeborenen kopen?
Ik zou daar de eerste één of twee weken niet aan beginnen. Je baby arriveert al bedekt met een op maat gemaakte, natuurlijke vochtinbrengende crème. Pas toen de vervelfase voorbij was en ze hun eerste echte badje kregen, zijn we begonnen met een hele simpele, geurloze babyolie. Tot die tijd is die kaasachtige bescherming het enige wat je nodig hebt.