Houdt Ginny de baby? Wat Netflix goed begreep van ouderschap

Ik sta hier aan het kookeiland, tot mijn ellebogen in een mand met agressief bevlekte peuterbroeken, half naar Netflix te kijken op mijn iPad, wanneer mijn oudste binnen komt wandelen bedekt met iets waarvan ik bid dat het chocolade is. Laat me je vertellen wat je NIET moet doen als er ineens een zwaar onderwerp op het scherm verschijnt en je kind vanuit het niets een ongemakkelijke vraag stelt. Niet verstijven, een handvol babysokjes laten vallen, iets piepen over de ooievaar en je verstoppen in de voorraadkast met een zak chips. Ik deed precies dat vorige week, en oei, het was echt een dieptepunt in mijn moederschap. Wat uiteindelijk hielp, was even diep ademhalen, naast hem op de plakkerige linoleumvloer gaan zitten, en de vragen van mijn vierjarige beantwoorden met het soort rauwe eerlijkheid waarvan mijn eigen moeder waarschijnlijk steil achterover zou slaan.

Ik begin hierover omdat mijn telefoon al de hele week ontploft met precies hetzelfde berichtje van mijn moedervriendinnen die te uitgeput zijn om na 20:30 uur wakker te blijven. Iedereen blijft me vragen: houdt Ginny de baby, omdat ze letterlijk niet de puf hebben om het nieuwe seizoen van Ginny & Georgia zelf af te kijken.

Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn: nee, dat doet ze niet. Ginny ontdekt dat ze zwanger is van een klasgenoot, raakt in paniek, en besluit uiteindelijk een abortuspil te nemen. En eerlijk gezegd, de manier waarop de serie hiermee omgaat, liet me even helemaal stilstaan terwijl ik probeerde opgedroogde havermout van het blad van de kinderstoel te schrapen.

Als tv net even te realistisch wordt

Kijk, ik weet dat mijn kinderen nog in de fase zitten waarin zand eten een dagelijkse hobby is en ik ze er steeds aan moet herinneren dat de waterbak van de hond geen limonadetap is. Maar de tijd vliegt. Mijn oma zei altijd: de dagen duren lang, maar de jaren vliegen voorbij. Meestal rol ik daar met mijn ogen om, want een gemiddelde dinsdag voelt voor mij als een heel decennium, maar een tienerpersonage zien dealen met een ongeplande zwangerschap gaf me echt even een realiteitscheck. Mijn oudste behandelt zijn oude iPad als een baby en raakt in paniek als de batterij onder de tien procent zakt. De gedachte dat hij op een dag te maken krijgt met echte, levensveranderende consequenties zorgt ervoor dat mijn maag zich omdraait.

Ik heb echt nul geduld voor dat 'Instagram-moederschap' waar alles beige is en moeders doen alsof ze een perfect geregisseerde, trauma-geïnformeerde reactie hebben op elke mogelijke crisis. Het leven is rommelig. Mensen opvoeden is doodeng. Wanneer Ginny naar haar moeder, Georgia, gaat, verwachtte ik de typische dramatische tv-ruzie. Maar Georgia — die negentig procent van de tijd een wandelende ramp is — pakt het eigenlijk briljant aan.

Ze schreeuwt niet. Ze maakt het niet over zichzelf. Ze probeert haar dochter niet te dwingen tot dezelfde keuzes die zij als tienermoeder maakte. Ze creëert eigenlijk een veilige haven voor haar kind. En dat is precies wat ik zelf probeer uit te vogelen voor mijn eigen wildebrasjes, voordat het echte tieners worden. Als je wilt dat je kinderen naar je toe komen als ze diep in de problemen zitten, in plaats van naar hun vrienden te rennen die de gecombineerde levenservaring van een goudvis hebben, moet je het hoofd koel houden wanneer ze een bommetje droppen, in plaats van ze huisarrest te geven tot hun dertigste en alles af te pakken waar ze blij van worden.

De rommelige waarheid over moeilijke keuzes maken

Laten we het even hebben over de hele 'gentle parenting'-trend. Ik zweer het je, de helft van de moeders die ik in de speeltuin tegenkom is zo als de dood om hun kinderen te beschadigen, dat ze veranderd zijn in totale voetvegen. Ze laten hun peuter in hun gezicht slaan en fluisteren dan: "Ik zie dat je veel emoties hebt over de schommels." Ik kan daar echt helemaal niet tegen. Kinderen hebben je niet nodig als emotionele bokszak; ze hebben je nodig als een stenen muur waar ze tegenaan kunnen leunen als de wereld even te snel draait. Georgia mag dan een chaos zijn, maar als Ginny haar over de baby vertelt, staat Georgia er en wordt ze die muur. Ze maakt duidelijk dat wat Ginny ook beslist, ze haar zal steunen. Dat soort onwankelbare, rauwe steun is precies wat ik mijn kinderen wil bieden, zelfs als ik tijdens het proces het zweet in mijn handen heb staan van de zenuwen.

We lezen al die boeken over het stellen van grenzen en het voeren van 'het gesprek', maar eerlijk is eerlijk: de meeste van die gidsen lezen als de handleiding van een wasmachine en zijn ongeveer net zo nuttig als een hordeur in een duikboot wanneer je midden in een echte crisis zit.

Wanneer Ginny de pillen neemt om de zwangerschap te beëindigen, verbloemt de serie de fysieke realiteit absoluut niet. Mijn oude gynaecoloog zei ooit dat abortuspillen ontzettend vaak voorkomen, al is de wetenschap erachter voor mij altijd een beetje vaag gebleven. Zover ik begrijp, blokkeren de pillen de hormonen die de zwangerschap nodig heeft om te groeien, waarna ze je lichaam laten krampen om alles af te stoten. Een soort ergste menstruatie van je leven, maar dan keer tien. Het is echt geen pretje. Je ziet Ginny opgerold en ellendig, zich vastklampend aan een kruik, en dat beeld kwam zo herkenbaar binnen voor iedereen die ooit te maken heeft gehad met hevige krampen, pijn na een bevalling, of een miskraam.

Comfort items die wél echt iets doen

Het zien van Ginny met zoveel pijn deed me denken aan mijn eigen kraamtijd, waarin ik gewoon probeerde te overleven terwijl mijn baarmoeder weer kromp naar het normale formaat. Je hebt échte comfort items nodig, niet alleen maar spullen die er leuk uitzien op een cadeaulijstje. Ik ben tegenwoordig behoorlijk strikt met mijn budget, maar er zijn een paar dingen waar ik met liefde mijn pinpas voor trek.

Mijn absolute heilige graal op dit moment is de Kleurrijke Egel Bamboe Babydeken. Ja, hij is technisch gezien voor de baby. Maar ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: ik pik dit ding de hele tijd in. Voor zo'n veertig euro krijg je een enorme, belachelijk zachte deken die aanvoelt als een koele wolk. Als ik vreselijke krampen heb of gewoon op de bank wil liggen en wil doen alsof de was niet bestaat, wikkel ik me hierin. De bamboe ademt, dus ik word niet zwetend wakker, en de kleine egelprint is schattig zonder irritant kinderachtig te zijn. Hij blijft prachtig, zelfs na een miljoen rondjes in mijn zeer agressieve wasmachine.

Aan de andere kant hebben we ook de Mono Regenboog Bamboe Babydeken. Hij is prima. Hij is gemaakt van dezelfde fijne mix van bamboe en katoen en kost ongeveer evenveel, maar eerlijk? Die terracotta aesthetic is gewoon niet mijn ding. Hij ziet eruit alsof hij thuishoort in het beige huis van een minimalistische influencer, en niet in mijn woonkamer waar momenteel een neon plastic boerderijset en verkruimelde crackertjes rondslingeren. Bovendien zie je op lichtere kleuren en minimalistische ontwerpen direct elke spuugvlek, zodra het gebeurt. Het is leuk als je een hippe Instagram-prop zoekt, maar ik grijp echt elke keer weer naar die egeltjes.

En nu we het toch hebben over het comfort van de baby (en het behouden van onze eigen mentale gezondheid), moet ik toch ook even de Romper met Lange Mouwen van Biologisch Katoen noemen. Mijn jongste woont hierin. Ze rekken genoeg mee, waardoor ik niet het gevoel heb dat ik met een octopus aan het worstelen ben als ik zijn armpjes door de mouwen probeer te krijgen. Daarbij irriteert het biologische katoen niet op die mysterieuze eczeemplekjes die hij in zijn knieholtes krijgt. Voor iets meer dan twintig euro heb ik ze maar gewoon direct in drie maten gekocht, zodat ik er niet meer over na hoef te denken.

Als je de babykamer een make-over wilt geven, of gewoon iets zachts zoekt om in te huilen als het ouderschap even te zwaar valt, kun je gerust even rondneuzen in Kianao's collectie babydekens om te zien of er iets leuks tussenzit.

Wat we onze kinderen verschuldigd zijn

Eerlijk gezegd, de hele verhaallijn herinnerde me er gewoon aan dat we onze kinderen niet bezitten. We mogen ze maar voor even begeleiden, totdat ze zelf hun eigen enorme, huiveringwekkende keuzes gaan maken. Mijn moeder vertelde me altijd dat het piekeren nooit stopt, maar gewoon van vorm verandert, en vroeger dacht ik altijd dat ze gewoon dramatisch deed. Nu weet ik dat ze helemaal gelijk had. Het ene moment breek je je hoofd over de keuze tussen gepureerde hapjes of de Rapley-methode, en het volgende moment probeer je uit te zoeken hoe je je kind kunt begeleiden met zaken rondom voortplanting en een gebroken hart.

Alles wat we kunnen doen is ervoor zorgen dat ons huis de zachtst mogelijke landingsplek is. We kopen de zachte dekentjes, leggen kruiken in de kast, we bijten op onze lip als we 'Ik zei het je toch' willen roepen, en we gaan gewoon met ze ín die chaos zitten.

Als je op zoek bent naar spulletjes die die zware dagen daadwerkelijk een beetje behaaglijker maken zónder dat je portemonnee meteen leeg is, check dan hieronder de shop van Kianao.

Shop duurzaam comfort voor jouw gezin

Jullie vroegen, ik antwoordde (Rommelige editie)

Dus, houdt Ginny de baby in de serie?
Nee, dat doet ze niet. Ze komt erachter dat ze zwanger is, raakt volledig in paniek zoals elke tiener zou doen, en kiest uiteindelijk voor een abortuspil. Het is een behoorlijk zware verhaallijn, maar ze gaan er veel realistischer mee om dan in de meeste tienerdrama's.

Is het de abortuspil wat ze laten zien op Netflix?
Ja, eigenlijk wel. Van de beperkte uitleg die ik me herinner van mijn arts, neem je pillen die de zwangerschap stoppen met groeien en er vervolgens voor zorgen dat je baarmoeder zich leegt. Je ziet hoe ze last heeft van behoorlijk heftige krampen en bloedverlies, wat blijkbaar precies is wat er gebeurt. Het is geen magische, pijnloze quick-fix.

Hoe kan ik over deze dingen met mijn kinderen praten zonder er raar over te doen?
Eerlijk? Je gaat er best een beetje raar in zijn. Accepteer dat. Maar wees gewoon direct. Mijn oudste vroeg me waar baby's vandaan komen, en na mijn initiële paniekaanval gebruikte ik gewoon de juiste anatomische termen. Maak er niet direct zo'n formeel 'kom even zitten'-gesprek van, want daardoor schieten ze meteen in de verdediging. Praat er gewoon op een natuurlijke manier over als het op tv of in het dagelijks leven voorbijkomt.

Zijn bamboe dekens nou echt beter voor krampen en herstel na de bevalling?
Ik ben er helemaal door geobsedeerd. Omdat ze zo goed ademen, krijg je niet dat vreselijke zweterige gevoel wat je wel hebt met polyester fleece. Wanneer ik verkrampt ben en aan een hittepit vastgeplakt zit, is zo'n zachte, koele bamboe deken daar overheen leggen echt het enige waardoor ik me weer een beetje mens voel.

Wat is de beste manier om een tiener te steunen die zoiets groots doormaakt?
Houd je mond dicht en je oren open. Mijn oma zei altijd: God heeft ons niet voor niets twee oren en maar één mond gegeven. Als je kind je iets shockerends vertelt, maak het dan niet direct over je eigen teleurstelling. Geef ze een kruik, zet thee voor ze, en herinner ze eraan dat je van ze houdt, ongeacht in wat voor stomme situaties ze zichzelf verzeild laten raken.