De eerlijke waarheid over het overleven van het eerste babyjaar

Ik stond om 04:13 uur 's nachts in de keuken, in een badjas die onmiskenbaar naar zure melk rook, en pompte verwoed de piepkleine beentjes van mijn dochter alsof ze meedeed aan de Tour de France. Mijn vrouw hing over het keukeneiland en was wanhopig aan het googelen naar allerlei manieren om de stoelgang van een baby te stimuleren, terwijl onze andere tweeling in de wieg lag te krijsen. De grootste leugen die de maatschappij ons verkoopt, is dat het 'maken' van een kind eindigt in een romantische, met kaarslicht verlichte slaapkamer, of misschien op een steriele kraamafdeling omringd door piepende machines. Dat is slechts de introductie. Het eigenlijke, slopende, keiharde productieproces om een klein, hulpeloos wezentje in elkaar te zetten tot een semi-functionerend mens speelt zich af in de twaalf maanden daarna, meestal terwijl je volledig onder de lichaamssappen zit en elke levenskeuze die je naar dit moment heeft geleid in twijfel trekt.

Je neemt ze mee naar huis uit het ziekenhuis in die verstikkend trage autorit, doodsbang voor elke drempel en putdeksel, om vervolgens door je voordeur te lopen en de absolute absurditeit van de situatie in te zien. Het ziekenhuis liet ons gewoon... met ze vertrekken. Niemand controleerde onze geloofsbrieven. We waren amper in staat om onze kamerplanten in leven te houden, en toch stonden we hier, volledig verantwoordelijk voor twee ongelooflijk kwetsbare, heel erg luidruchtige mensenlevens. Dat eerste jaar draait niet om geromantiseerde mijlpalen; het is een waanzinnige, slaapverstoken stoomcursus in basale overleving, thermodynamica en amateur-gastro-enterologie.

De waan van het vierde trimester

Mijn huisarts, een heerlijk nuchtere Schotse vrouw die immuun leek voor mijn paniekerige gebrabbel, vertelde me tijdens een van onze eerste bezoeken dat menselijke baby's in wezen drie maanden te vroeg uit hun huis worden gezet. Ze mompelde iets over de evolutiebiologie die had besloten dat onze hoofden te massief werden om nog langer te wachten, waardoor wij het met dit zogenaamde 'vierde trimester' moesten zien te rooien. Het klinkt als een heerlijk, herstellend spa-verblijf, maar het is eigenlijk een meedogenloze gijzeling waarbij de piepkleine onderhandelaar alleen communiceert via hooggepitcht gekrijs en gewelddadig gewriemel.

Blijkbaar brengen ze die eerste drie maanden wanhopig door met het missen van de baarmoeder. En eerlijk gezegd, gezien de huidige staat van de woningmarkt, wie kan het ze kwalijk nemen dat ze in hun huurvrije, all-inclusive accommodatie willen blijven? Ze verlangen naar warmte, constante beweging en een eindeloze voorraad melk. Als ouders moet je jezelf in feite veranderen in een wandelende, sissende menselijke couveuse. Onze kinderarts stelde voor dat we ze constant in draagzakken zouden dragen om die baarmoederachtige omgeving na te bootsen. Dat klonk briljant, totdat ik probeerde een boterham te smeren terwijl een boze aardappel van drie kilo kopstootjes tegen mijn borstbeen gaf. Je brengt je dagen door met heen en weer wiegen in de woonkamer, onzin fluisterend, in de hoop dat de ritmische beweging hun onderontwikkelde hersentjes laat denken dat ze eigenlijk nog niet geboren zijn.

Overleven in de jellybean-fase

De fysieke kwetsbaarheid van een pasgeboren baby zorgt voor pure paniek. De eerste paar maanden hebben hun nekspieren ongeveer de stevigheid van natte spaghetti. Elke keer als ik een van de tweeling moest oppakken, voelde ik me alsof ik een extreem delicate bom aan het ontmantelen was die onmiddellijk in stukken zou vallen als ik het hoofdje niet perfect ondersteunde. We leefden in een staat van voortdurende doodsangst, ervan overtuigd dat één iets te abrupte beweging ze voor altijd zou verpesten.

We hebben ze drie weken lang met een washandje en alleen wat water gewassen totdat hun rare, korstige kleine navelstrengstompjes eindelijk op het tapijt in de gang vielen. En eerlijk gezegd, hoe minder we over dat ronduit ranzige proces zeggen, hoe beter.

Spijsverteringschaos en de zoektocht naar een vieze luier

Als je me vijf jaar geleden had verteld dat het absolute hoogtepunt van mijn week een baby zou zijn die een gigantische, mosterdkleurige spuitluier produceert, had ik je keihard uitgelachen. Maar het aan de praat krijgen van hun piepkleine leidingwerk is een fulltime baan waarbij de inzet torenhoog is. Ik heb een ronduit gênante hoeveelheid tijd besteed aan het bestuderen van de specifieke werking van de spijsvertering van baby's, in een poging de mysterieuze wetenschap te ontcijferen van hoe je een baby laat poepen zonder je toevlucht te hoeven nemen tot zwarte magie. Zie je, wanneer je de exacte methode probeert uit te vogelen om een klein mensje na drie dagen van gepijnigd gekreun eindelijk zijn luier te laten bevuilen, gaat elk greintje waardigheid dat je nog over had rechtstreeks het raam uit.

De verpleegkundige van het consultatiebureau stelde buikmassages voor en instrueerde ons om hun buikjes met de klok mee in te wrijven met natuurlijke oliën, omdat dat blijkbaar overeenkomt met de lay-out van het spijsverteringskanaal (hoewel ik standaard zo slaapverstoken was dat ik me niet kon herinneren welke kant een analoge klok eigenlijk op draaide). Als dat niet werkte, escaleerden we naar de gevreesde fietsbeweging met de beentjes. Je belandt dan in een wanhopige routine waarbij je zachtjes hun knietjes richting de buik pompt, terwijl je aanmoedigende geluiden maakt en bidt tot welke god dan ook maar wil luisteren voor een poepluier. Soms haalt dat absoluut niets uit. Andere keren leidt het tot een plotselinge, explosieve ontlading die zo catastrofaal is dat je het hele rompertje moet weggooien, het verschoonkussen met industriële bleek moet schrobben en overweegt om het vloerkleed in de babykamer gewoon in brand te steken.

Het boeren is minstens zo riskant. Baby's slikken enorme hoeveelheden lucht in tijdens het voeden, wat hun maagjes in pijnlijke kleine ballonnetjes verandert. Ik heb urenlang ijsberend rondgelopen, zachtjes kloppend op de rug van mijn dochters, wachtend op een boer die klonk als een havenarbeider die de kroeg verliet. Als je de lucht er niet uit krijgt, zullen ze je er om drie uur 's nachts keihard voor afstraffen.

Als je wanhopig op zoek bent naar dingen die écht werken en niet compleet nutteloos zijn, neem dan eens een kijkje in Kianao's collectie met biologische baby essentials.

Het grote tandjes-drama

Net wanneer je de spijsvertering eindelijk op orde hebt en zo naïef bent om te geloven dat je dit ouderschap helemaal onder de knie hebt, dienen de eerste tandjes zich aan om je leven volledig te verwoesten. Florence besloot haar eerste tandje door te laten komen met de stoïcijnse kalmte van een Victoriaanse geest; ze kwijlde alleen net iets meer dan normaal. Matilda veranderde daarentegen in een verwilderde, hondsdolle das. Haar wangen waren vuurrood, haar slaap viel terug naar het niveau van een pasgeborene, en ze bracht elk wakker moment door met proberen haar eigen handjes eruit te kauwen uit pure frustratie.

We waren compleet wanhopig op zoek naar oplossingen. In paniek kocht ik de Beren Bijtring Rammelaar omdat die opdook in een of andere esthetische opvoedblog. Het is een prachtige houten ring, vastgemaakt aan een zachte gehaakte beer, en ik moet toegeven dat hij er absoluut geweldig uitziet op een houten plankje in de babykamer. In de praktijk? Het was een regelrechte ramp. Matilda miste de fijne motoriek om er elegant op te kauwen en gebruikte hem vooral als een soort hamertje om zichzelf vol op haar voorhoofd te slaan, wat haar natuurlijk alleen maar bozer maakte. Het is helemaal prima als je een charmant rekwisiet wilt voor je Instagram-feed, maar als een daadwerkelijk rustgevend hulpmiddel voor een woedende, oververmoeide baby, was het voor ons volledig nutteloos.

Wat ons gebroken verstand echt redde, was de Panda Bijtring. Het is een platte panda van voedselveilige siliconen met briljante getextureerde bamboedetails. Het belangrijkste was dat de vorm zo was dat de meiden hem écht konden vasthouden zonder zichzelf per ongeluk een hersenschudding te slaan. We gooiden hem tien minuten in de koelkast, gaven hem aan een krijsende Matilda, en plotseling viel er een zalige stilte in huis terwijl ze gretig op de koude siliconen kauwde. Mijn vrouw was dolblij dat hij volledig BPA-vrij en gifvrij was, terwijl mijn grootste vreugde was dat hij de vaatwasser op het bovenste rek overleefde. Ik was er namelijk he-le-maal klaar mee om midden in de nacht plastic prulletjes met de hand af te wassen.

Slaap is een mythe die we onszelf wijsmaken

Alleen al de enorme hoeveelheid tegenstrijdige informatie over babyslaap is genoeg om een paniekaanval uit te lokken. De kraamverzorgsters hamerden er bij ons op dat baby's altijd plat op hun rug moeten slapen, op een stevig matras, zonder ook maar iets wat in de verste verte gezellig of knus is. Het voelt ontzettend hard om een fragiel wezentje dat net negen maanden lang was samengeperst in een warme, vloeibare knuffel, zomaar op een kleine, hygiënische plank te deponeren.

Om dit te overleven, moet je de eeuwenoude kunst van het inbakeren onder de knie krijgen. Blijkbaar worden pasgeborenen geboren met een evolutionaire kater genaamd de Moro-reflex (schrikreflex), waarbij ze plotseling hun armen uitslaan alsof ze van een klif vallen, en zichzelf daardoor in paniek direct wakker maken. Wij gebruikten de Biologisch Katoenen Babydeken met Eekhoornprint om ze in te pakken als onvoorstelbaar strakke, boze kleine burrito's. De stof is enorm royaal qua formaat en uitzonderlijk ademend, wat ontzettend belangrijk is omdat baby's vreselijk slecht zijn in het reguleren van hun eigen lichaamstemperatuur. Door ze strak in biologisch katoen te wikkelen, werden de zwaaiende armpjes net genoeg onderdrukt om ons een extra uur slaap op te leveren. Zodra ze erachter kwamen hoe ze moesten omrollen, moesten we om veiligheidsredenen natuurlijk direct stoppen met inbakeren, wat abrupt een compleet nieuw, angstaanjagend tijdperk van slaapgebrek en ellende inluidde.

Een baby transformeren tot een functionerend mens is geen elegante bedoening. Het is een rommeltje, het is uitputtend en het bestaat grotendeels uit het raden wat er mis is terwijl je onder een mysterieuze vochtige vlek zit. Maar uiteindelijk lachen ze naar je, en dan treedt simpelweg het Stockholm-syndroom in werking, waardoor je de drie maanden van spijsverteringsgekrijs spontaan vergeet.

Als je momenteel in de loopgraven van het eerste jaar zit en behoefte hebt aan dingen die écht helpen in plaats van er alleen maar mooi uit te zien, scoor dan iets uit onze collectie met babyspeelgoed en bijtringen voordat de volgende driftbui toeslaat.

Veelvoorkomende vader-paniek (FAQ)

Wanneer stoppen ze met zich te gedragen als fragiele waterballonnen?
Meestal rond de drie tot vier maanden krijgen ze wat daadwerkelijke controle over hun nek. Je wordt op een dag wakker en realiseert je dat je niet meer onbewust hun hoofdje vasthoudt alsof het een onbetaalbaar Fabergé-ei is. Het is een angstaanjagend snelle overgang van 'slappe pasgeborene' naar 'stevige baby die probeert je neus een kopstoot te geven'.

Is het normaal dat de ademhaling van mijn pasgeborene klinkt als een kapotte radiator?
Onze arts verzekerde me dat het volkomen normaal is. Pasgeborenen ademen onregelmatig, pauzeren vaak een paar angstaanjagende seconden, om vervolgens een rare, luide zucht te slaken. Ze hebben ook piepkleine neusgangen die constant verstopt raken. Tenzij ze echt moeite hebben of blauw aanlopen, zijn de Darth Vader-imitaties in de wieg gewoon onderdeel van de angstaanjagende nachtelijke soundtrack.

Hoe lang moet ik eerlijk gezegd alles blijven steriliseren?
De officiële richtlijnen zeggen dat je flessen en speentjes moet uitkoken totdat ze een jaar oud zijn. In de realiteit nam de absolute urgentie om haar siliconen bijtring twee keer per dag uit te koken aanzienlijk af zodra Matilda met zes maanden in het park enthousiast de wielen van onze kinderwagen begon te likken. We stoppen de spullen nog steeds in de vaatwasser, maar de nachtelijke routine met kokend water is al vroeg gesneuveld.

Wat moet ik doen als de fietsbeweging met de beentjes niet helpt bij obstipatie?
Als het fietsen en de buikmassages met de klok mee falen, wil een warm badje hun buikspieren nog weleens genoeg ontspannen om de boel op gang te krijgen. Wees wel gewaarschuwd: áls het warme bad werkt, zal het hoogstwaarschijnlijk werken terwijl ze nog in het water zitten, wat een compleet nieuwe en acute crisis creëert om mee te dealen.

Waarom hebben ze er zo'n hekel aan om neergelegd te worden?
Omdat alleen plat liggen op een harde ondergrond volkomen onnatuurlijk voor ze is. Ze hebben hun hele bestaan tot nu toe strak samengeperst doorgebracht, constant in beweging, luisterend naar een hartslag. Neergelegd worden in een stille wieg voelt voor hen als achtergelaten worden op de maan. Witte ruis-machines en strak, veilig inbakeren waren de enige manieren waarop we ze ooit zover kregen om zelfstandig in slaap te blijven.