De helse babyfase overleven als je op je tandvlees loopt

De klok van de magnetron geeft drie uur 's nachts aan. Het enige licht in de keuken is de groene, digitale gloed en je stuitert zo hard op een yogabal dat je knieën pijn doen, terwijl je een verkrampte baby vasthoudt die krijst als een mager speenvarken. In je hoofd loop je de afgelopen vierentwintig uur na om te bedenken wat je hebt gegeten, gedaan of gedacht om dit te verdienen. Welkom in de absolute overlevingsstand van het prille ouderschap. Mensen fluisteren in besloten groepsapps over de zogenaamde 'huilbaby uit de hel', meestal achter gesloten deuren en met enorm veel schuldgevoel. Ze denken dat een kind dat vier uur achter elkaar krijst, iets over hen als ouder zegt. Dat is niet zo.

De grootste mythe die het internet ons verkoopt, is dat onrustige baby's alleen maar een iets betere inbakertechniek of nog twintig minuutjes huid-op-huidcontact nodig hebben om op magische wijze in vreedzame engeltjes te veranderen. Soms zit je kind gewoon zo in elkaar dat het een paar maanden lang de boel bij elkaar schreeuwt, en is er geen enkele speciale wiegtechniek die dat gaat oplossen.

Toxische positiviteit op de kinderafdeling

Ik heb wel duizend van dit soort gevallen gezien toen ik nog bij de spoedeisende hulp voor kinderen werkte. Een moeder schuifelde dan bleek en uitgeput door de automatische schuifdeuren, terwijl ze een autostoeltje vasthield alsof er een levend explosief in zat. De baby is paars aangelopen van het huilen. De moeder is ervan overtuigd dat er iets catastrofaals mis is met de spijsvertering van haar kind. En dan roept de schoonmoeder vanaf haar stoel in de wachtkamer dat ze gewoon van elk moment moet genieten, omdat ze zo snel groot worden. Dat zijn van die momenten waarop ik wel met een klembord kan gooien.

Luister, als een vrouw functioneert op twee uurtjes gebroken slaap en haar tepels bloeden, is haar vertellen dat ze moet 'genieten van de kraamtijd' praktisch een vorm van psychologisch geweld. Ik wilde die familieleden dan het liefst aankijken en zeggen: "Jongens, ze heeft sinds dinsdag geen volledige slaapcyclus meer gehad. Hou op met zeggen dat ze moet lachen."

We doen het vreselijk slecht als het gaat om het voorbereiden van ouders op de realiteit dat sommige kinderen gewoon ontzettend veel behoeftes hebben (high-needs). Mijn eigen zoon, Arvin, deed in week zes tot en met tien alsof we hem elke avond tussen vier en acht actief aan het martelen waren. Ik was een gediplomeerd verpleegkundige. Ik wist hoe ik rectaal de temperatuur moest meten en kon beoordelen of er sprake was van een darminvaginatie. Niets van die medische kennis deed er nog toe toen ik in een donkere gang in een spuugdoekje stond te huilen.

Ik heb alle bizarre middeltjes geprobeerd die je om twee uur 's nachts op wanhopige opvoedforums vindt. Hier is een korte samenvatting van de dingen die voor ons absoluut niét werkten:

• Veertig minuten lang stofzuigen in de gang, terwijl mijn buren waarschijnlijk overwogen de politie te bellen.
• Van die dure, Europese darmkrampjesdruppels die ruiken naar venkel en teleurstelling.
• In een heel specifiek ritme op de rand van het bed stuiteren, waardoor ik door mijn rug ging.
• Doelloos rondrijden over de ringweg tot het exacte moment dat de auto voor een rood licht stopte en het gekrijs weer begon.

Ik heb precies één keer een barnstenen tandjesketting geprobeerd, totdat ik besefte dat een wurgingsgevaar echt niet op magische wijze de onrust verhelpt. Hij is linea recta in de prullenbak beland.

Wat de dokter zei over al dat geluid

Toen ik Arvin eindelijk meenam voor een weegmomentje, tekende mijn huisarts een heel rommelige, vage klokcurve op de papieren rol van de onderzoekstafel. Ze mompelde iets over de periode van 'PURPLE crying' (extreem huilen) en hoe het zenuwstelsel van een baby de eerste drie maanden eigenlijk gewoon bestaat uit rauwe, blootliggende bedrading. Ze legde uit dat het een ontwikkelingsfase was waarin het huilen piekt rond de twee maanden, en dat je vrijwel niets kunt doen om ze te troosten als dat gevreesde 'heksenuur' in de avond aanbreekt.

Het is niet zo dat ze vreselijk veel pijn hebben, ook al ziet het er wel zo uit. Hun kleine hersentjes krijgen simpelweg te veel prikkels uit de wereld binnen, en huilen is hun enige manier om stoom af te blazen. Een dokter horen zeggen dat mijn kind niet 'kapot' was en dat ik niet faalde, was het enige dat me op de been hield.

Het ontsnappingsplan op de gang

De medische realiteit van het opvoeden van een extreem huilende baby is dat het je tot het uiterste van je verstandelijke vermogens drijft. Daarom zijn veiligheidsprotocollen ook veel belangrijker dan trucs om ze te kalmeren. Het moeilijkste om te leren als nieuwe ouder is dat je het huilen niet altijd kunt oplossen.

Luister: als ze een schone luier hebben, hebben gedronken en geen koorts hebben, leg ze dan veilig in hun bedje, loop de gang op, doe de deur dicht en ga tien minuten op de grond zitten om adem te halen terwijl ze huilen. Een baby die alleen huilt in een veilige slaapomgeving, is een levende baby en jíj hebt even een minuutje nodig om je eigen hartslag te laten zakken.

Een burn-out als verzorger is heel reëel, en het risico op het shakenbabysyndroom piekt precies wanneer de darmkrampjes en het huilen het ergst zijn. Ik vertelde ouders in de kliniek altijd dat even weglopen niet hetzelfde is als je kind in de steek laten. Het is letterlijk een medische veiligheidsinterventie voor jullie allebei.

Jeuk in de nacht en de obsessie met biologisch katoen

Soms is de onrust in de avond niet alleen maar neurologisch. Baby's zijn heel slecht in het communiceren van lichamelijk ongemak. Ze kunnen je niet vertellen dat hun huid trekt of dat er een etiketje in hun rug kriebelt, dus vervallen ze maar gewoon in een woede-uitbarsting. Ik besefte pas dat Arvin milde eczeemplekjes op zijn schouders had toen hij vier maanden oud was.

We hebben al zijn synthetische kleertjes de deur uit gedaan, omdat polyester warmte en zweet vasthoudt, waardoor een droge huid voelt als duizend kleine vuurmieren. Ik geef de voorkeur aan de Romper van Biologisch Katoen met Ruffles vanwege de pure bruikbaarheid. Het biologische katoen is zo zacht dat het die jeukende opvlammingen 's nachts niet uitlokt, en de mouwtjes met ruffles zijn schattig zonder dat ze te beknellend werken. Het is gewoon een fijne, ademende laag die helpt de lichaamstemperatuur stabiel te houden. Als je de fysieke irriterende factoren uitsluit, kun je in elk geval één variabele wegstrepen van de lijst met redenen waarom ze om middernacht misschien aan het schreeuwen zijn.

Als je hun slaapgarderobe een upgrade geeft om je eigen gemoedsrust te bewaren, neem dan eens een kijkje bij onze collectie biologische babykleding.

Tandjes krijgen als handige zondebok

Tegen de tijd dat ze zes maanden zijn, zal iedereen je vertellen dat de onrust komt door doorkomende tandjes. Het is de universele zondebok voor elk slecht humeur, elke slaapregressie en elke geweigerde maaltijd. Soms is het echter écht zo.

Toen Arvin zijn eerste twee ondertandjes kreeg, veranderde hij in een wild monstertje. Hij kauwde zo hard op mijn wijsvinger dat die er blauw van werd. Ik gaf hem bevroren washandjes, maar hij gooide ze gewoon op de grond en huilde nog harder. Uiteindelijk vonden we rust dankzij de Panda Bijtring van Siliconen. Ik vind deze fijn omdat hij plat genoeg is voor zijn onhandige, ongecoördineerde knuistjes om echt goed vast te houden, zonder dat hij hem elke vijf seconden laat vallen. Het siliconenmateriaal geeft hem precies die tegendruk die hij wil op zijn gezwollen tandvlees. Het heeft mijn knokkels gered en ik kon hem gewoon in de vaatwasser gooien als hij onvermijdelijk weer onder het hondenhaar zat.

Aan de andere kant kregen we ook de 'Bubble Tea'-bijtring cadeau. Hij is zeker schattig voor foto's, en de textuur van die kleine boba-parels is een leuk idee, maar de vorm was gewoon iets te grof voor zijn mondje toen hij nog wat jonger was. Hij raakte gefrustreerd bij het zoeken naar de juiste hoek om erop te kunnen kauwen. Misschien werkt hij beter voor een iets oudere dreumes die kiezen krijgt, maar voor die allereerste, piepkleine tandjes is simpeler vaak beter.

Bedtijd als gijzelingsonderhandeling

Naarmate ze groeien, verandert de fase van 'huilbaby uit de hel' vaak in een heuse peuterhel. In plaats van willekeurige huilbuien in de avond, krijg je nu te maken met gericht, tactisch verzet rond bedtijd. Het ideale moment voor een peuter om in slaap te vallen ligt meestal ergens tussen half zeven en acht uur 's avonds. Als je dat biologische raam mist, raakt hun brein in paniek, gaat het ervan uit dat er een reden is waarom ze wakker moeten blijven, en giert er een enorme stoot cortisol door hun systeem.

Zodra die tweede adem toeslaat, heb je te maken met een piepkleine, dronken dictator die biologisch gezien niet meer in staat is om te kalmeren. Mijn huisarts vertelde iets over hoe groeihormonen 's nachts pieken, wat betekent dat hun lichaam in wezen zware lichamelijke arbeid verricht terwijl ze slapen. Dat verklaart meteen waarom ze wild om zich heen slaand en met enorme honger wakker worden.

Om een veel eisende peuter (high-needs) in slaap te krijgen, heb je een militante routine nodig. Dit is de vaste volgorde waar we uiteindelijk op uitkwamen om de overgang naar de avond te overleven.

1. Zet de schermen precies twee uur voordat ze moeten slapen uit, want blauw licht vernietigt dat beetje melatonine dat ze zelf weten aan te maken.
2. Geef ze een saaie, eiwitrijke snack zoals magere yoghurt of een toastje met pindakaas om hun bloedsuikerspiegel stabiel te houden, zodat ze niet om twee uur 's nachts uitgehongerd wakker worden.
3. Dim elk lichtpunt in huis om een grotachtige omgeving na te bootsen, verlaag je stem tot gefluister en negeer hun pogingen om een dansfeestje te starten op agressieve wijze.
4. Stop ze in een slaapzak zodat ze geen been over de rand van het ledikant kunnen gooien voor een ontsnappingspoging.

Het klinkt streng, maar als je een kind hebt dat tegen de slaap vecht, is flexibiliteit je grootste vijand. Je moet een omgeving creëren die zo ongelooflijk saai is, dat hun brein geen andere keuze heeft dan uitschakelen.

Voordat je in wéér een eindeloze internetzoektocht in de late uurtjes verdwaalt, haal liever iets dat echt helpt uit onze shop met baby essentials.

Vragen die je nu waarschijnlijk aan het googelen bent

Is het normaal dat een baby drie uur aan één stuk huilt?
Als ze jonger dan vier maanden zijn: ja, eerlijk gezegd kan dat. Het wordt darmkrampjes of de 'PURPLE crying'-periode genoemd. Mijn huisarts zei dat wel een vijfde van de baby's dit doet. Als ze goed eten, aankomen en geen koorts hebben, verwerken ze waarschijnlijk gewoon de overweldigende realiteit van het leven in een lawaaierige wereld. Maar vertrouw altijd op je onderbuikgevoel en sleep ze naar de dokter als er voor je gevoel echt iets mis is.

Hoe overleef ik een veeleisende (high-needs) baby zonder gek te worden?
Door je standaarden voor al het andere in je leven te verlagen. Laat de was maar lekker wegrotten in de machine. Eet cornflakes als avondeten. Gebruik elke gunst die je nog tegoed hebt en overhandig je schreeuwende kind aan je partner of vriendin, zodat jij twintig minuten lang in de koude buitenlucht kunt gaan staan. De overlevingsstand is niet het moment voor zelfoptimalisatie.

Zal een latere bedtijd het vroege wakker worden oplossen?
Absoluut niet. Een oververmoeid kind langer wakker houden is alsof je olie op het vuur gooit. Ze zullen juist vroeger wakker worden en met een veel slechter humeur. Breng ze vroeg naar bed. Ik beloof je dat ze de slaap nodig hebben, ook al vechten ze zich ertegen.

Kunnen doorkomende tandjes koorts en diarree veroorzaken?
Elke oma zal 'ja' zeggen, maar de medische wereld zegt 'nee'. Een héél lichte verhoging, misschien. Maar als je kind echt koorts heeft of ernstige diarree, dan is dat een virus, geen tand. Wuif een echte ziekte niet weg, puur en alleen omdat ze toevallig veel kwijlen.