Wat ik graag had geweten voordat we een kleine, stekelige hagedis in huis haalden

Jackson drukte zijn gezicht zo hard tegen het glas van het terrarium dat ik dacht dat zijn neus permanent in een pannenkoekje zou veranderen. We waren eigenlijk alleen in de dierenwinkel om hondenvoer te kopen, maar mijn vijfjarige was naar de reptielenafdeling gedwaald en was volledig gehypnotiseerd door een handgeschreven neonbordje met de schreeuwende tekst "baby baardagaam te koop", vastgeplakt op een piepklein glazen bakje. Binnenin was een klein, stekelig aardappeltje ter grootte van mijn duim, en het leek alsof hij zich aan het opdrukken was naar ons.

Mijn oudste kind is, de schat, een wandelend waarschuwingsverhaal als het gaat om impulsbeheersing, en het smeken begon onmiddellijk. Ik keek naar de piepkleine hagedis, dacht aan de goudvis die we hadden toen ik jong was (die in een trieste kom op het aanrecht leefde), en dacht: hoe moeilijk kan het zijn? Je koopt een warmtesteen, gooit er wat sla in en klaar is Kees, toch?

Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: ik had het gigantisch, volledig en op een beschamende manier mis. Ik stikte bijna in mijn ijsthee toen ik me eindelijk realiseerde wat het in leven houden van zo'n beestje eigenlijk inhoudt.

De salmonella-paniek en het handenwasprotocol

Mijn oma zei vroeger altijd dat spelen in het zand goed was voor het immuunsysteem van een kind, maar ik ben er vrij zeker van dat ze het niet over hagedissenbacteriën had. Toen ik ons mogelijke nieuwe huisdier terloops noemde tijdens een controle, keek mijn dokter me aan alsof er ineens een tweede hoofd op mijn schouders was gegroeid. Blijkbaar zijn deze kleine vriendjes eigenlijk wandelende, knipperende salmonellafabrieken.

De dokter begon te praten over hoe ze de bacterie van nature bij zich dragen in hun spijsverteringskanaal of zoiets, en vertelde me dat de richtlijnen eigenlijk zeggen dat kinderen onder de vijf jaar niet eens naar een reptiel zouden mogen kijken, laat staan het aanraken. Wat absoluut hilarisch is, aangezien mijn hele huishouden onder de vijf is. Dus nu is mijn leven een eindeloze loop van roepen om handzeep. We hebben een enorm, streng handenwasprotocol voor elke keer dat er ook maar iemand in de buurt van het terrarium ademt.

En ze vasthouden als ze piepklein zijn, is weer een heel andere nachtmerrie. Je mag je kinderen ze niet laten aanraken totdat ze minstens vijftien centimeter lang zijn, omdat ze belachelijk kwetsbaar zijn. Als je niet alle vier hun kleine pootjes ondersteunt wanneer je ze vasthoudt, raken ze in een soort hagedissenpaniek en gaan ze wild om zich heen slaan, wat er meestal toe leidt dat ze zichzelf uit je handen lanceren en op de grond vallen. De zorg voor dit huisdier voelt minder als kinderpret en meer als het runnen van een risicovolle couveuseafdeling.

Eerlijk waar, de stress van die eerste paar weken was krankzinnig. We reden naar huis na het ophalen van reptielenspullen en de middelste kreeg een complete inzinking omdat hij de zak met krekels niet mocht vasthouden. Ik gooide hem de Panda Bijtring toe die ik in mijn tas bewaar, puur om vijf minuten rust voor mezelf te kopen. Het is prima hoor, gewoon een siliconen speeltje, maar het zorgde ervoor dat hij niet meer krijste terwijl zijn kiezen doorkwamen. Hij verzamelt wel een belachelijke hoeveelheid pluisjes als hij op de vloer van mijn minivan valt, maar je spoelt hem gemakkelijk af onder de kraan en ik vind het ideaal dat ik hem gewoon in de vaatwasser kan gooien wanneer ik toch al zestig babyflessen aan het wassen ben.

Laat me je driehonderd euro besparen op nutteloos zand

Als je verder niets opsteekt van mijn chaotische leven, luister dan alsjeblieft hiernaar: alles wat de grote dierenwinkel je in die "startpakketten" probeert aan te smeren, zal je hagedis waarschijnlijk het leven kosten. Ik weet niet waarom ze dit spul verkopen, maar ze doen het.

Het zijn onhandige kleine jagers als ze jong zijn, die de wereld verkennen door te likken en te bijten in alles wat ze zien. Dus als je ze op dat dure woestijnzand of die gemalen walnootschalen zet die ze in het reptielenpad verkopen, gaan ze het per ongeluk inslikken terwijl ze een beestje proberen te vangen.

Blijkbaar kunnen hun piepkleine darmen dat niet aan en raken ze volledig verstopt, wat fataal schijnt te zijn. Dus in plaats van voor veertig euro aan chique calciumzand te kopen, kun je de bodem van het terrarium beter bedekken met keukenpapier of wat leisteentegels van de bouwmarkt. Het ziet er misschien iets minder Instagram-waardig uit, maar je hoeft in ieder geval niet aan je snikkende vijfjarige uit te leggen waarom zijn hagedis ineens helemaal stijf is.

Oh, en zet er nooit twee bij elkaar, tenzij je wakker wilt worden met een letterlijk kooigevecht op leven en dood. Het zijn ontzettend asociale wezens die gewoon met rust gelaten willen worden.

Deze beestjes eten beter dan mijn eigen kinderen

Ik dacht dat volwassen hagedissen de hele dag een beetje salades zaten te eten. En dat doen de volwassen exemplaren waarschijnlijk ook, maar de baby's? De baby's zijn bodemloze putten van dure proteïnen. Ze groeien zo snel dat hun dieet voor wel 75% uit levende insecten en voor 25% uit groenvoer moet bestaan, en je moet ze twee tot drie keer per dag insecten voeren.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik meer tijd kwijt ben aan het bereiden van maaltijden voor dit reptiel dan voor mijn eigen kinderen. Je moet honderden krekels kopen. En er is een strikte grotteregel waarbij je ze geen enkel insect mag voeren dat breder is dan de ruimte tussen hun oogbollen, anders stikken ze erin of raken ze verlamd. Oh, en ook geen meelwormen voor de kleintjes, want hun schildjes zijn te hard om te verteren.

En je kunt ze niet zomaar de insecten voeren. Je moet de beestjes eerst bepoederen. Iets met calcium en vitamine D3, en dat hun botten in rubber veranderen als ze niet de juiste supplementen krijgen, omdat ze in een glazen bak leven in plaats van in de Australische woestijn.

Het bepoederingsproces is een nachtmerrie. Afgelopen dinsdag was ik agressief aan het schudden met een plastic zak vol levende krekels en wit calciumpoeder, terwijl ik mijn jongste, Lily, op mijn heup balanceerde. Ze droeg haar Rompertje van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes, en zag eruit als een elegant, mollig klein babybeertje, toen de zak plotseling opensprong. Ik bedekte ons allebei met wit poeder en insectenpootjes. Ik was zo boos dat ik bijna moest huilen, want dat rompertje met vlindermouwtjes is oprecht mijn favoriete kledingstuk van haar—de drukknoopjes blijven tenminste dicht als ze friemelt, en het biologische katoen is belachelijk zacht voor haar eczeemplekjes. Godzijdank zijn natuurlijke vezels zo makkelijk te wassen, want ik gooide het gewoon in de wasmachine op een warm programma en het krekelstof verdween als sneeuw voor de zon.

Als je toch al verdrinkt in de babywas en probeert je kinderen in fatsoenlijke materialen te kleden, kun je nog meer kledingstukken van biologisch katoen vinden die het rommelige ouderschap écht overleven in de kledingcollectie van Kianao.

De verlichting vereist een diploma in elektrotechniek

Dit is het deel waar ik mijn haar van uit mijn hoofd wil trekken. De verlichting. Je kunt niet zomaar een lamp boven de bak hangen en er het beste van hopen. Ze zijn koudbloedig, wat blijkbaar betekent dat hun spijsvertering er volledig mee stopt als ze niet op de temperatuur van een letterlijke oven worden gehouden.

Je moet een enorm temperatuurverschil creëren. De ene kant van het terrarium moet een verzengende 40 tot 43 graden Celsius zijn zodat ze kunnen zonnen en hun eten kunnen verteren, en de andere kant moet ergens in de 20 graden liggen zodat ze zichzelf niet per ongeluk koken. Ik moest een infraroodthermometer kopen om de stenen te controleren, die ik nu trouwens ook gebruik om de temperatuur van het badwater van mijn kinderen te meten, want zo vindingrijk ben ik dan weer wel.

Maar de hitte is niet eens het ergste. Het ergste is het UVB-licht. Ze hebben absoluut zo'n hele specifieke, hoogwaardige tl-buis nodig die over het grootste deel van het terrarium hangt om de zon na te bootsen, anders worden ze ziek en gaan ze dood. En moet je horen: de lampen stoppen met het uitstralen van de onzichtbare UV-stralen lang voordat het daadwerkelijke licht doorbrandt. Dus je moet deze dure lamp elke zes maanden vervangen, ongeacht of hij het nog lijkt te doen of niet. Het is pure afzetterij.

Ik herinner me dat ik op de vloer van de woonkamer zat, omringd door vierhonderdvijftig liter aan glas, terwijl ik de verlichting in elkaar probeerde te zetten en huilde van pure frustratie. Lily lag naast me op haar rug onder haar Regenboog Babygym, vrolijk te tikken tegen het kleine houten olifantje. Ik was op dat moment eerlijk gezegd zo jaloers op haar. Die babygym is zo prachtig eenvoudig—gewoon puur hout, zachte kleuren, geen irritante zwaailichten of harde elektronische liedjes die me migraine bezorgen. Het werkt gewoon. Ondertussen was ik een forumdraadje van veertig pagina's aan het lezen om het verschil tussen T5- en T8-lichtopbrengsten te begrijpen, terwijl ik bad dat ik mezelf niet per ongeluk zou elektrocuteren in mijn eigen woonkamer.

Regels die ik door schade en schande moest leren

Als je nog steeds waanideeën genoeg hebt om dit te willen doen, laat me dan even de absolute vereisten samenvatten die me mijn verstand hebben gekost:

• Je zult veel sneller dan je denkt een enorm terrarium van 450 liter nodig hebben, want deze beestjes groeien als kool als je ze tenminste goed voert.
• Je moet elke dag zelf de levende insecten vasthouden, en ze zullen op een gegeven moment absoluut ontsnappen naar je keuken en om 2 uur 's nachts gaan tjirpen.
• Neem ze nooit zonder riempje mee naar buiten om in het gras te spelen, want zodra ze opwarmen zijn ze schokkend snel en verdwijnen ze voor altijd onder je veranda.
• Voer ze nóóit vuurvliegjes uit de tuin, want die zijn zeer giftig en leggen je hagedis sneller om dan je met je ogen kunt knipperen.

Een baby baardagaam is geen onderhoudsvriendelijk huisdier, wat de tiener in de dierenwinkel je ook vertelt. Met het gigantische verblijf, de speciale verlichting die constant vervangen moet worden en het dagelijkse dieet van tientallen levende krekels, lopen de opstartkosten makkelijk op tot in de honderden euro's.

Maar ik moet toegeven: wanneer Jackson 's ochtends de woonkamer in komt en de hagedis naar de voorkant van het glas rent om te kijken hoe hij zijn ontbijtgranen eet, is het best schattig. Als je de verlichting goed voor elkaar hebt en ze niet per ongeluk laat stikken in een te groot insect, worden het serieus heel zachtaardige, interactieve huisdieren. Zeg alleen niet dat ik je niet gewaarschuwd heb voor de krekels.

Voordat je weer verder gaat met het opruimen van de troep die je kinderen net hebben gemaakt terwijl jij dit las, neem even een kijkje bij de volledige collectie babyspullen van Kianao. Het helpt je misschien niet om een reptiel in leven te houden, maar hun duurzame babyproducten zullen het opvoeden van de mensenkinderen in ieder geval een stukje makkelijker maken.

Vragen die je jezelf waarschijnlijk op dit moment stelt

Waarom negeert mijn hagedis de dode insecten die ik in een blikje heb gekocht?
Omdat het snobs zijn, eerlijk gezegd. Het zijn jagers, en als het beestje niet beweegt, registreren hun kleine hagedissenhersentjes het niet als voedsel. Je moet de levende, springende variant kopen. Ik heb één keer die uit blik geprobeerd en hij keek me aan alsof ik zijn hele stamboom had beledigd.

Kan ik het terrarium gewoon bij het raam zetten voor zonlicht?
Nee. Ik dacht ook dat ik het systeem om de tuin kon leiden, maar raamglas filtert blijkbaar alle magische UVB-stralen weg die ze zo hard nodig hebben om te overleven. Bovendien verandert een glazen bak in direct zonlicht in een broeikas en zal het arme beestje letterlijk braden.

Hoe erg is dat salmonella-verhaal nou echt?
Het is erg genoeg om mijn dokter moeilijk te laten kijken. Luister, was gewoon je handen. We gebruiken nu een halve fles zeeppompjes per week. Laat je kinderen de hagedis niet kussen, laat de hagedis niet over het aanrecht kruipen, en schrob je handen stuk nadat je ook maar iets in de bak hebt aangeraakt.

Zal hij mijn kind bijten?
Ze bijten meestal niet uit pure gemeenheid, maar ze zullen bijten als je naar eten ruikt of als je ze laat schrikken. Meestal raken ze gewoon in paniek en proberen ze zichzelf van je schouder te lanceren. Daarom mogen de kleine kinderen in ons huis alleen maar kijken, niet aanraken.

Waarom is de verlichting zo belachelijk duur?
Ik weet het niet, maar het is wel zo. Het is een speciaal product. Als je bezuinigt op de warmtelamp of een waardeloze UVB-lamp koopt op een onbetrouwbare website, krijgt de hagedis een botziekte en gaat hij dood. Het is het enige waar je absoluut niet op kunt besparen.