De grote golden retriever puppy-mythe: hoe ons gezin het overleefde

Er is een specifiek soort verraad dat je voelt wanneer je een doorweekte, half gekauwde hydrofieldoek uit de kaken van een twaalf weken oude retriever probeert te wrikken, terwijl je tegelijkertijd probeert te voorkomen dat een peuter het beest als een Shetlandpony probeert te berijden. Niemand zet dat in de folder. Toen we besloten dat onze tweelingmeisjes een harig maatje nodig hadden om ons pittoreske gezinnetje compleet te maken, zag ik lange wandelingen in het park voor me, en een hond die liefdevol zijn kin op de kinderwagen legde. Ik zag mezelf niet om 4 uur 's nachts in een ijskoude tuin staan wachten tot een puppy moest plassen, terwijl fantoomhuiltjes klonken uit de babyfoon die op mijn borst gebonden zat.

Je kijkt naar die virale video's online en je ziet zo'n engelachtig, slaperig hoopje gouden babypluis knuffelen met een pasgeboren baby. Het wiegt je in een vals gevoel van veiligheid. Je denkt dat je Nana uit Peter Pan adopteert, een magisch wezen dat geboren is met de biologische missie om je nageslacht te beschermen en te dienen. De waarheid is dat het in huis halen van een retriever-pup in een huis met baby's eigenlijk gewoon neerkomt op de keuze voor nóg een, aanzienlijk sneller en veel scherper kind.

De leugen van de filmische nanny-hond

Ik geef Hollywood volledig de schuld van deze misvatting. We zijn cultureel geconditioneerd om te geloven dat deze honden uit de baarmoeder komen met een masterdiploma in kinderopvang. Maar mijn dierenarts, een nogal botte vrouw die me op mijn absoluut diepste punt heeft gezien, stelde dat hun kaken door eeuwenlang fokken eigenlijk geprogrammeerd zijn om te happen naar alles wat snel beweegt. En helaas beweegt er niets sneller of onvoorspelbaarder dan een overenthousiaste tweejarige.

Ze zijn gefokt om dode watervogels in hun bek te nemen, wat betekent dat hun standaardinstelling is om eerst te kauwen en later pas vragen te stellen. Toen onze pup arriveerde, zag hij de tweeling niet als zijn kleine baasjes, maar als ongelooflijk luidruchtige, naar melk ruikende kauwspeeltjes. Het hondentrainingsboek dat ik kocht — wat me twintig euro kostte en momenteel een wiebelende tafelpoot ondersteunt — suggereerde dat ik op het bijten moest reageren door "om te leiden met een kalme, assertieve energie". Dat vond ik totaal niet nuttig terwijl ik de favoriete sok van mijn dochter probeerde te redden van de ondergang in zijn maag.

Je moet je hele benedenverdieping eigenlijk ombouwen tot een zwaarbeveiligde gevangenis met metalen hekjes die aan elke deuropening zijn vastgeschroefd, terwijl je bidt dat je kinderen het sluitingsmechanisme niet eerder doorhebben dan de hond. We hebben al onze mooie vloerkleden maar op zolder gegooid en geaccepteerd dat onze inrichting vanaf nu "afneembaar" is.

Wanneer iedereen in huis tegelijk tandjes krijgt

Er was een donkere periode afgelopen herfst waarin letterlijk elke afhankelijke in mijn huis tanden kreeg. De tweeling kreeg kiezen en de puppy verloor zijn naaldachtige melktandjes, wat zorgde voor piepkleine, gruwelijke bloedvlekjes op zijn speelgoed. De enorme hoeveelheid kwijl in onze woonkamer was gewoonweg een slipgevaar. Mijn vrouw en ik gingen door liters kinderparacetamol heen en hoopten op een wonder.

In een moment van pure wanhoop bestelde ik de Siliconen Panda Bijtring met Bamboering. Ik zal heel eerlijk tegen je zijn: dit ding heeft het laatste restje gezond verstand dat ik nog had gered. Het is een geniale, kleine platte panda van voedselveilig siliconen, en de meisjes konden hem daadwerkelijk vasthouden zonder hem elke vijf seconden op de met hondenhaar bedekte vloer te laten vallen. De bobbeltjes op de bijtring leken precies de juiste plek op hun tandvlees te raken. Ik was er zo dol op dat ik er bijna zelf op wilde kauwen.

Natuurlijk dacht de puppy meteen dat ik een luxe, premium speeltje speciaal voor hém had gekocht. Ik heb drie weken lang een bloedstollend spelletje tikkertje gespeeld om het uit zijn buurt te houden, maar de bijtring is zo duurzaam dat, zelfs toen hij hem een keer wist te pakken, een snelle beurt in de vaatwasser genoeg was om hem weer helemaal perfect te krijgen. De baby's zijn helemaal weg van de kleine bamboe details, en het ziet er tenminste niet uit als een schreeuwerig stuk plastic rommel op mijn salontafel.

De fysica van een blije staart versus een wankelende peuter

Laten we het over de staart hebben. Niemand waarschuwt je voldoende voor de staart. De staart van een retriever is een massavernietigingswapen, vastgemaakt aan een metronoom van pure vreugde.

Het probleem is de hoogte. De staart van een volwassen — of zelfs halfvolwassen — retriever kwispelt op exact dezelfde hoogte als het gezicht van een peuter. Het is een wiskundige zekerheid dat op het moment dat je kind zelfstandig opstaat en twee trotse, wankele stapjes zet, de hond de postbode hoort, in pure extase omdraait en per ongeluk de benen onder je kind vandaan maait als een harige ninja.

Ik kan het aantal keren niet meer tellen dat ik mijn meiden als bowlingkegels zag omvallen omdat de hond blij was een duif te zien. Er zit geen kwade opzet bij, alleen maar verschrikkelijke, verschrikkelijke fysica. Ik noem mijn luidruchtigste tweelingdochter inmiddels baby g, simpelweg omdat ze een soort gangster-houding heeft ontwikkeld waarbij ze haar benen schrap zet en in de impact leunt als ze de staart ziet aankomen.

We hebben wel geprobeerd de pup af te leiden met andere dingen. We kochten de Zachte Baby Bouwblokkenset voor de tweeling, in de hoop dat iedereen dan rustig iets op het kleed te doen had. De blokken zijn prima — zacht rubber, mooie kleuren, makkelijk in te knijpen. De meiden vinden het leuk om ze om te gooien, maar eerlijk gezegd vond de hond ze ook best interessant, vooral omdat hij dacht dat blok nummer 4 een miniatuur tennisbal was. Ze zijn leuk hoor, maar als je een hond hebt die graag kauwt, ben je alsnog de helft van de tijd bezig om ze onder de bank vandaan te vissen.

Als je op dit moment probeert je mooie spullen te beschermen tegen zowel peuters als huisdieren, wil je misschien eens rondneuzen in de Kianao babyspeelgoed collectie voordat je huis volledig wordt overgenomen.

De absolute chaos van al dat pluis

En dan is er de rui. Ik las op een of ander forum dat honden met een dubbele vacht twee keer per jaar in de rui zijn, wat impliceert dat er een tijd is waarin ze hun vacht *niet* verliezen. Dit is een leugen. De jeugdarts van het consultatiebureau keek eigenlijk maar één keer naar de tumbleweeds van gouden vacht die over onze laminaatvloer rolden, en vertelde me dat ik een tweede hypotheek nodig zou hebben puur om de nieuwe stofzuigerfilters te kunnen betalen.

Het zit overal. Het zit in de boter. Het is verweven in de stof van mijn broek. Laatst vond ik een hondenhaar in een verzegeld pakje babydoekjes en ik stelde er niet eens vragen bij. Als je een baby met een gevoelige huid hebt, wordt dit een enorme bron van frustratie, want baby-eczeem en huidschilfers van honden gaan net zo goed samen als een brandende lucifer en een tankstation.

Dat is de reden waarom we praktisch wonen in het Biologisch Katoenen Rompertje. Allereerst lijk je het hondenhaar er gewoon af te kunnen vegen, in plaats van dat het zich permanent in de stof nestelt zoals bij goedkope synthetische rompertjes. Ten tweede, omdat het écht biologisch katoen is, geeft het de huid van de meiden een eerlijke kans tegen de constante stroom van hondenkussen en modderige pootafdrukken. Het rekt mooi mee, overleeft een hete was (wat je constant zult doen, want: hondenmodder), en het bespaart me het worstelen met stugge stoffen om zes uur 's ochtends.

De vage wetenschap om iedereen relatief gezond te houden

Proberen de bewegingsbehoefte van een werkhond in goede banen te leiden terwijl je je ook nog aan het slaapschema van een peuter moet houden, vereist een logistiek vernuft dat ik simpelweg niet bezit. Een of andere gast in het park vertelde me dat zijn hond twee uur per dag keihard moet rennen om normaal te blijven. Dat klinkt als iets wat een marathonloper heeft verzonnen om de rest van ons zich slecht te laten voelen. Onze dierenarts mompelde iets vaags over dat "mentale stimulatie" net zo goed is als rennen als het regent.

Dus kochten we onverwoestbare hondenpuzzels en smeerden die in met pindakaas. Het levert ons precies veertien minuten stilte op. Veertien minuten waarin de hond aan een rubberen mat likt en de tweeling in hun kinderstoelen geprakte banaan zit te eten. In dit huis is veertien minuten praktisch een wellnessvakantie.

We geven hem de dure brokken die de fokker eiste en proberen niet na te denken over wat het kost.

Eerlijk is eerlijk, wanneer de tweeling eindelijk slaapt en de hond opgerold ligt als een enorme, ronkende croissant aan het voeteneind van de bank, dan snap je het wel. Je kijkt naar ze en denkt: misschien is al deze chaos het toch waard. Dan laat de hond een scheet in zijn slaap, knippert de babyfoon rood, en valt de illusie weer in duigen.

Voordat je wanhopig gaat Googelen naar hondentrainers in je omgeving, doe jezelf een plezier en snuffel eens door de biologische babyspullen van Kianao om je kleintjes te bewapenen tegen de harige invasie.

Vragen die je jezelf op dit moment waarschijnlijk stelt

Is het echt veilig om een grote puppy in de buurt van een lopende peuter te hebben?
Eerlijk gezegd hangt dat volledig af van je reflexen. Mijn kinderarts vertelde me ronduit dat ik ze nooit of te nimmer zonder toezicht in een kamer mag achterlaten, niet eens dertig seconden om een kop thee te pakken. Niet omdat de hond gemeen is, maar omdat hij evenveel weegt als een kleine auto en het ruimtelijk inzicht heeft van een dronken zeeman. Koop een goed traphekje.

Hoe voorkom je dat de hond het babyspeelgoed opeet?
Dat doe je niet. Je beperkt gewoon de verliezen. We proberen al het plastic en houten speelgoed strikt binnen de box te houden, waar het gigantische hoofd van de hond niet bij kan. Alles wat op de vloer blijft liggen, wordt onmiddellijk geclaimd onder de hondse wet van buitrecht. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat alles wat we bezitten lichte tandafdrukken zal hebben.

Zorgt het hondenhaar voor allergieën bij de baby's?
Het is een loterij, toch? Onze dokter zei dat vroege blootstelling aan huidschilfers van huisdieren soms kan helpen hun kleine immuunsysteem op te bouwen, óf het kan astma veroorzaken. Erg geruststellend, bedankt daarvoor, huisarts. We stofzuigen dus maar religieus en houden de hond volledig uit hun slaapkamer, zodat ze 's nachts in ieder geval twaalf uur lang normale lucht inademen.

Hoe ga je om met wandelen met een kinderwagen én een energieke hond?
Vooral met een hoop binnensmonds gevloek. Als je een riem met een trekkende hond probeert vast te houden terwijl je een dubbele kinderwagen duwt, beland je ongetwijfeld in de bosjes. Uiteindelijk moest ik zo'n heupgordel voor de hondenriem kopen zodat ik beide handen aan de wagen kon houden. Dat werkt fantastisch, totdat de hond een eekhoorn ziet en me zijwaarts het verkeer in probeert te sleuren.

Zou je het allemaal nog een keer doen?
Vraag me dat op een dag dat ik niet net op blote voeten in een plas hondenkots ben gestapt terwijl ik een huilend kind draag. Ja, waarschijnlijk wel. De momenten waarop de hond voorzichtig zijn neus op hun knieën legt terwijl ze tekenfilms kijken, maken de zindelijkheidsrondjes van 3 uur 's nachts bijna goed. Bíjna.