Hoe je een dagje weg met je baby overleeft (zonder de chaos)

Het was precies 10:14 uur op een dinsdagochtend eind oktober en ik stond op de parkeerplaats van een grote supermarkt, in een grijze yogabroek met een zeer verdachte gele vlek bij mijn linkerknie, te huilen boven een lauwe kop slappe koffie. Leo was een week of zeven oud. Greg, mijn eeuwig optimistische man die duidelijk de logistieke nachtmerrie van het hebben van een baby nooit helemaal heeft begrepen, had achteloos voorgesteld dat ik "er even tussenuit moest". Dus ik probeerde het. Echt waar. Ik had precies één luier ingepakt. Één. Want als een absolute amateur die nog nooit een seconde had nagedacht over de chaotische realiteit van het moederschap, dacht ik dat we alleen maar even snel tepelzalf gingen halen.

We waren de automatische schuifdeuren nog niet eens door of de poepexplosie was een feit. Met een angstaanjagende snelheid baande het zich een weg over zijn hele rug; de luier, het rompertje, het broekje, alles was geraakt. Ik had geen billendoekjes in mijn tas, geen reservekleertjes, niets. Alleen een krijsende baby, een almaar groter wordende mosterdgele vlek en het plotselinge, huiveringwekkende besef dat een uitstapje met een baby minder een 'leuk klusje' is en meer wegheeft van een militaire operatie waarvoor toestemming van de overheid nodig is. Greg zat veilig op zijn kantoor koffie te drinken uit een heuse stenen mok, terwijl ik daar stond te overwegen of het legaal was om mijn kind schoon te spuiten in het hokje voor de winkelwagentjes. Hoe dan ook, waar het op neerkomt: verlaat nóóit het huis met een pasgeboren baby met de gedachte dat het wel 'even snel' kan, want het universum luistert mee en zal je onverbiddelijk afstraffen.

De absurditeit van kinderfilms uit de jaren 90

Wat me direct brengt bij de absolute leugen genaamd 'films uit de jaren 90', want ze hebben ons flink voor de gek gehouden over wat een baby buiten de deur allemaal kan overleven. Ken je die film uit 1994 nog? Greg liet onze zevenjarige Maya een paar maanden geleden de Baby's Day Out-film kijken omdat hij vond dat het "klassieke fysieke komedie" was, en oh my god, het is echt compleet gestoord. Mocht je hem onlangs niet meer gezien hebben: het plot draait in feite om een absurd rijke baby genaamd Baby Bink die ontvoerd wordt door de meest incompetente criminelen ooit, en het is gewoon twee uur lang intense slapstick-geweld.

Serieus, als je terugkijkt naar de Baby's Day Out cast, zie je Joe Mantegna — een serieuze drama-acteur! — en Joe Pantoliano die helemaal afgemaakt worden door een baby. De voltallige Baby's Day Out movie cast besteedt in principe de hele speelduur aan het in de fik vliegen of trappen in hun kruis krijgen, terwijl het kind vrolijk doorkruipt in druk stadsverkeer, op actieve bouwplaatsen en in een heus gorillablijf. Wat bezielde John Hughes toen hij dit schreef? Ik bedoel, de man schreef The Breakfast Club en besloot toen opeens over te stappen op het smijten van baby's op stalen balken.

Maya zat letterlijk te hyperventileren op de bank en vroeg me of baby's het echt kunnen overleven als ze van een wolkenkrabber vallen. Dit leidde tot een heel ongemakkelijk gesprek over Hollywood-stuntdubbels en hoe echte baby's in feite breekbare waterballonnen zijn die nog niet eens hun eigen hoofd overeind kunnen houden. Kijk, de kijkwijzer zegt dat de film voor zeven jaar en ouder is, maar eerlijk gezegd kreeg ik er gewoon flinke plaatsvervangende paniek van om Lara Flynn Boyle de gestreste moeder te zien spelen, terwijl haar kind daar buiten taxi's aan het ontwijken is. Echte baby's zijn criminelen echt niet te slim af. De overlevingsinstincten van een echte baby zijn letterlijk nul. Ze proberen een muntje op te eten dat ze op de grond bij de bakker hebben gevonden. Dat is hun hele overlevingsstrategie.

Wat dokter Aris ons daadwerkelijk vertelde over de zon

Dus in tegenstelling tot Baby Bink, die blijkbaar botten van titanium heeft en een huid die uv-straling afstoot, hadden mijn eigen zachte, menselijke kindertjes buiten zóveel zorgvuldige aandacht nodig dat ik er hoofdpijn van kreeg. Toen Leo pasgeboren was, herinner ik me dat we in de spreekkamer van dokter Aris zaten — onze huisarts die altijd lichtjes naar pepermunt en uitputting ruikt — en dat ze enigszins vaag de regels schetste voor hoe we ze mee naar buiten, de elementen in, mochten nemen.

Het is geen exacte wetenschap, of misschien ook wel en luisterde ik gewoon niet goed omdat ik al veertig dagen niet had geslapen, maar in de basis vertelde ze me dat baby's jonger dan zes maanden vreselijk slecht zijn in het reguleren van hun eigen lichaamstemperatuur. Ze kunnen niet goed zweten, of zoiets. Ze drukte me op het hart om hem volledig uit de directe zon te houden, want hun huid is in feite net doorschijnend papier. Wat erop neerkwam dat ik die hele eerste zomer als een paranoïde vleermuis over de kinderwagen hing, en de hoek van de zonnekap continu aanpaste bij elke minuscule draaiing van de aarde.

Ik las later dat je ze niet eens mee naar buiten mag nemen tijdens de heetste uren, wat neerkomt op ergens tussen 10:00 en 16:00 uur. Zeg nou zelf, wie neemt er nou een baby mee op pad om 06:00 uur 's ochtends of 19:00 uur 's avonds? Dan huilt de baby óf om een middagdutje óf omdat het bedtijd is. De enige tijd dat we naar buiten KÚNNEN is tussen 10 en 4. Het is een wrede grap. Maar goed, het resultaat is dus dat je ze veel te warm aankleedt en vervolgens in paniek laagjes gaat uittrekken als hun nekjes klam beginnen te worden.

De absolute basis inpaklijst

Dus hoe ga je nou écht de deur uit zonder uiteindelijk huilend op een parkeerplaats te eindigen? Je gaat spullen hamsteren. Je pakt een tas in alsof je het land ontvlucht. Dit is wat ik in alle eerlijkheid heb geleerd over naar buiten gaan, voornamelijk door rampzalige vallen en opstaan:

• Vertrouw nooit op de weersverwachting. Wat de app ook zegt, ga er altijd vanuit dat het opeens tien graden kouder kan worden of keihard kan gaan regenen. Je hebt dus laagjes nodig die je er paniekerig overheen kunt gooien of razendsnel weer kunt uittrekken.
• Zonnebrand is blijkbaar een no-go voor de allerkleinsten. Dokter Aris zei dat we moesten wachten tot ze zes maanden oud zijn voordat we die dikke, witte zinkcrème op ze mochten smeren. Tot die tijd moesten we vertrouwen op fysieke barrières, wat eigenlijk gewoon neerkomt op een heleboel zonnehoedjes die ze toch meteen weer van hun hoofd trekken.
• Ze hebben continu vocht nodig. Als ze jonger dan zes maanden zijn, betekent dit dat je moet stoppen om borstvoeding of een fles te geven precies op het moment dat je in de langste rij voor de kassa uit de geschiedenis staat, want ze gaan natuurlijk écht niet nog vijf minuten wachten.
• Het heksenuur begint ook gewoon buiten. Als het te warm is, te koud, of gewoon net over tweeën in de middag, zet je dan maar schrap voor een regelrechte ramp en zorg dat je een ontsnappingsstrategie hebt (die indien nodig inhoudt dat je een volle winkelwagen gewoon achterlaat).

Aangezien ik geen zonnebrand mocht gebruiken bij de pasgeboren Maya, werd ik bijna obsessief in het afdekken van de kinderwagen om de uv-stralen tegen te houden. Ik heb weleens geprobeerd een zware hydrofieldoek over de zonnekap te gooien, maar toen begon ze daar binnenin te garen als een kleine gepofte aardappel, wat me doodsbang maakte. Je hebt iets nodig dat ademt. Uiteindelijk hebben we enorm veel gebruikgemaakt van de Bamboe Babydeken met Kleurrijk Bladerpatroon.

Ik kocht hem oorspronkelijk omdat ik het aquarel bladerpatroon mooi vond en het er chic uit vond zien, niet omdat ik serieus begreep wat bamboe precies doet. Maar het blijkt dat bamboe bizar goed is in het koel houden van baby's. Het is extreem zacht — zachter dan mijn eigen beddengoed, wat toch knap oneerlijk voelt — en het ademt zo prachtig dat, toen ik het over haar beentjes drapeerde om de zon te blokkeren, ze niet klam en zweterig werd. Bovendien kon ik hem gebruiken om plotselinge spuugincidenten op te deppen wanneer ik (onvermijdelijk) zonder spuugdoekjes zat, wat zo ongeveer elke twaalf minuten gebeurt. Je gooit hem gewoon in de was en hij wordt op de een of andere manier alleen maar zachter.

En over lichaamssappen gesproken, laten we het even hebben over reservekleding. Herinner je je mijn supermarktdrama nog? De reden dat het zo uitzonderlijk erg was, was dat Leo deze stugge nachtmerrie van een blouse met knoopjes droeg, een cadeautje van een ver familielid. Trek een baby voor een uitstapje nóóit stugge kleding aan. Het houdt de troep alleen maar binnen en maakt ze hartstikke ongelukkig. Je wilt juist iets elastisch dat je naar beneden over hun schoudertjes kunt trekken, zodat je geen poep over hun gezicht veegt tijdens een paniekerige luierwissel in de achterbak van je auto.

Ik werd zwaar fan van het Rompertje van Biologisch Katoen. Dit is letterlijk het enige dat Leo zo'n drie maanden achter elkaar heeft gedragen. Het heeft van die handige envelop-vouwen op de schouders, dus wanneer de onvermijdelijke poepexplosie plaatsvindt midden in een overvolle koffietent, rol je hem gewoon zo naar beneden over hun lijfje. Hij is van 95% biologisch katoen, dus ze krijgen er niet van die rare, rode, jeukende uitslag van, zoals bij goedkope synthetische stoffen wanneer ze gaan zweten in hun autostoeltje. Ik heb die van ons waarschijnlijk wel tachtig keer gewassen en de drukknoopjes zijn nooit kapotgegaan, wat een klein wonder is als je ze om 2 uur 's nachts hardhandig lostrekt.

Je kunt hier een aantal levensreddende, biologische babykleertjes bekijken als je jezelf de misère van een vastzittende rits wilt besparen.

De harde waarheid over afleiding

Kijk, sommige mensen op internet zullen je vertellen dat je draagbare white-noise machines, een pop-up uv-tent, een ergonomisch voedingskussen en die speciale doekjes die alleen voor fopspenen bedoeld zijn moet meenemen. Veeg die verdomde speen gewoon af aan je eigen shirt en ga verder met je leven, niemand heeft daar tijd voor.

Waar je wél behoefte aan hebt, is afleiding — tenminste, als je langer dan vier seconden met een lege blik naar een muur wilt staren in een café. Precies rond de vijf maanden kregen mijn beide kinderen tandjes en veranderden ze in bezeten kleine dasjes die op het handvat van de winkelwagen, mijn sleutels en mijn daadwerkelijke sleutelbeen probeerden te kauwen. We begonnen dan ook steevast de Siliconen Panda Bijtring aan de kinderwagen te klemmen.

En hij is... prima! Ik bedoel, hij is schattig en gemaakt van veilige, voedselkwaliteit siliconen, zodat ze geen giftige microplastics inslikken terwijl ze hun tandvlees proberen te verdoven, wat wel zo prettig is. Maya was er aardig blij mee, vooral vanwege die kleine structuurbolletjes erop. Het allerbeste is eigenlijk nog dat hij geen gekke kiertjes heeft waar oude melk in kan gaan zitten en kan veranderen in een biologisch wapen, wat bij zóveel babyspeelgoed wel het geval is. Ik smeet hem gewoon in mijn tas naast mijn losse bonnetjes en lippenbalsem, hield hem even onder een hete kraan bij de Starbucks en gaf hem weer aan haar terug.

Het hield haar precies veertien minuten stil, wat lang genoeg is om een ijskoffie te drinken, dus dat noem ik een gigantische overwinning als ouder. Je moet je verwachtingen van wat een 'succesvol uitstapje' is gewoon flink naar beneden bijstellen. Als er niemand eindigt met huilen op een parkeerplaats, heb je het uitstekend gedaan.

Voordat je de buitenwereld trotseert met je kleine dictator, bekijk je best even onze collectie van veilige, makkelijk schoon te maken bijtringen en speeltjes om jezelf in elk geval vijf minuten rust te kopen.

Veelgestelde vragen over naar buiten gaan met een baby (want ik wéét dat je lichtelijk in paniek bent)

Hoe voorkom ik dat mijn pasgeboren baby verbrandt als ik geen zonnebrand mag gebruiken?
Oké, dokter Aris heeft me hier echt superparanoïde over gemaakt. In principe moet je gewoon transformeren in een vampier. Blijf in de schaduw, drapeer een superlicht, ademend dekentje over de kinderwagen (zorg er wel voor dat er nog steeds lucht kan doorstromen zodat ze niet levend braden), en trek ze lange, maar heel dunne laagjes aan. Als hun teentjes een beetje zon vangen is dat echt niet het einde van de wereld, maar probeer die felle middagzon gewoon te vermijden.

Hoeveel luiers moet ik nou écht meenemen voor een kort tripje?
Neem het aantal dat je nu in je hoofd hebt en verdrievoudig dat. De regel waar ik uiteindelijk op uitkwam, was één luier voor elk uur dat we van plan waren weg te blijven, PLUS drie extra voor die paniekzaaiende kettingreactie-poepjes die ze doen, waarbij je ze verschoont en ze direct wéér poepen terwijl je de knoopjes van het rompertje aan het dichtmaken bent.

Kan ik mijn baby van drie weken meenemen naar een druk restaurant?
Ik bedoel, het is fysiek mogelijk en niemand zal je arresteren, maar ik zou het niet doen. Alleen de angst voor het RS-virus zal je maaltijd al verpesten. Bovendien hebben ze zo'n ingebouwde radar waardoor ze precies op het moment dat je warme eten arriveert, gillend wakker worden. Ga naar een park of een koffietentje met een terras, waar je supersnel naar je auto kunt vluchten als het misgaat.

Waarom gaven de criminelen uit die jaren 90-film niet gewoon op?
Waarschijnlijk omdat Joe Pantoliano zijn hypotheek moest betalen. Daarnaast draaiden jaren 90-films volledig op het idee dat volwassenen diep en diep dom zijn, en kinderen criminele meesterbreinen. Laat je kinderen er niet naar kijken, tenzij je zin hebt om vragen te beantwoorden over of een baby een gorilla in een gevecht aan zou kunnen.

Wat moet ik doen als mijn baby compleet over de rooie gaat in de supermarkt?
Laat dat winkelwagentje in de steek. Serieus. Loop gewoon weg. Als je je belangrijkste spullen hebt, pak die dan, maar lach anders gewoon verontschuldigend naar de dichtstbijzijnde medewerker, mompel "baby-meltdown" en vertrek. Die diepvrieserwtjes zijn je geestelijke gezondheid echt niet waard.