Waarom ik mijn gouden ketting verruilde voor een bijtketting

We zaten afgelopen dinsdag in een koffietentje in de stad toen ik het zag. Een ontzettend aardige vrouw aan het tafeltje naast ons worstelde een ketting van Baltisch barnsteen om het mollige nekje van haar zes maanden oude baby. Ik nam een langzame slok van mijn lauwe chai en probeerde het kinderverpleegkundige-deel van mijn brein uit te schakelen. Je kent dat deel wel. Het deel dat meteen luchtwegobstructies en reanimatiekarren voor zich ziet. Ik zei niets, want je geeft geen ongevraagd opvoedadvies aan vreemden, tenzij er sprake is van actief bloedverlies, maar mijn hartslag schoot absoluut omhoog.

Laten we het even over barnsteen hebben. Het homeopathische geruchtencircuit beweert dat de lichaamswarmte van een baby barnsteenzuur uit de kralen vrijmaakt, wat op magische wijze door de huid wordt opgenomen en pijn in de mond geneest. De arts op het consultatiebureau moest eigenlijk lachen toen ik hiernaar vroeg tijdens onze viermaanden-controle. Ze herinnerde me eraan dat barnsteen die stoffen pas loslaat bij zo'n tweehonderd graden Celsius. Als het nekje van je baby tweehonderd graden is, lieve schat, dan heb je aanzienlijk grotere problemen dan doorkomende tandjes.

Ik heb de afgelopen jaren in de kliniek duizenden van deze hippe kettinkjes gezien. Ik heb ook de strenge veiligheidswaarschuwingen uit 2018 gelezen. Kinderartsen stellen duidelijk dat baby's nóóit sieraden zouden moeten dragen. Echt nooit. Het is een dubbel gevaar. Je hebt het risico op verwurging als het blijft haken aan de spijlen van het bedje terwijl ze slapen, en het risico op verstikking als ze het touwtje kapot trekken en een kraal inslikken.

Dus nee, ik doe mijn kind geen sieraden om. Dat doe ik gewoon niet.

De dag dat mijn favoriete sieraad sneuvelde

Toen het eerste tandje van mijn dochter begon door te komen, veranderde ze in een wilde das. Ze kwijlde zo drie slabbetjes per uur nat. Ze kauwde op mijn schouder, mijn sleutelbeen, en een keer, heel memorabel, op mijn kin. Ze ontwikkelde ook de charmante gewoonte om tijdens het voeden in mijn borst te knijpen en aan mijn haar te trekken. De enorme knijpkracht van een baby is echt schrikbarend.

Ik droeg altijd een fijn gouden kettinkje dat ik van mijn oma had gekregen. Ik droeg het echt elke dag. Op een middag klemde mijn lieve baby haar kleine vingertjes eromheen en trok ze er met de kracht van duizend zonnen aan. Het sluitinkje brak direct. Het kettinkje kletterde over de houten vloer. Ik heb twintig minuten op handen en knieën gezocht, terwijl zij de boel bij elkaar schreeuwde in haar wipstoeltje.

Ik vond het kettinkje wel terug, maar ik stopte het in een sieradendoosje en verstopte het achter in mijn kast. Dat was de dag dat ik me realiseerde dat mijn garderobe een flinke, baby-proof downgrade nodig had.

Maak kennis met het draagbare kauwspeeltje

Een bijtketting die je als moeder draagt, is eigenlijk gewoon een kauwspeeltje vermomd als een ietwat dubieus statement piece. Het hangt om jouw nek. Het geeft je baby iets veiligs om aan te trekken, op te kauwen en te ontdekken, terwijl je met ze door het huis loopt of onder ze vastzit tijdens een dutje op je borst.

Het ontwerp van deze dingen is simpel, maar de details zijn cruciaal. Je hebt kralen nodig van food-grade siliconen of onbehandeld hout. En je hebt absoluut een veiligheidssluiting nodig. Als je kindje er te hard aan trekt, schiet de sluiting gewoon open in plaats van jou een whiplash te bezorgen of het koordje in een miljoen verstikkingsgevaren te breken.

Ik legde de mijne altijd tien minuten in de koelkast voordat ik borstvoeding ging geven. De koude siliconen leidden haar af van het trekken aan mijn haar en leken haar tandvlees net genoeg te verdoven om een voeding door te komen zonder dat ze me beet. Glamoureus was het niet, maar het werkte wel.

Luister, overleven in deze fase draait om het combineren van je verdedigingsmechanismen. Je wisselt af tussen gekoelde, door mama gedragen siliconen sieraden, losse houten bijtringen en bevroren, natte washandjes, in plaats van te verwachten dat één magisch product de pijn geneest. En ondertussen moet je accepteren dat jouw persoonlijke stijl voorlopig gedomineerd zal worden door grove, afbreekbare kralen.

Dingen die ze zelf kunnen vasthouden

Ik droeg die ketting zes maanden lang elke dag. Maar je hebt ook dingen nodig die ze zélf kunnen vasthouden voor wanneer je ze even moet wegleggen om naar de wc te gaan, of om vijf minuten wezenloos naar een muur te staren.

Mijn absolute favoriete losse item was de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring. De mix van texturen is precies wat hem zo fijn maakt. Het hout is hard genoeg om echt flink op te kauwen, en de siliconen kralen geven een zachtere tegendruk. Ik heb die van ons een keer laten vallen op de parkeerplaats van de supermarkt en overwoog serieus om hem gewoon uit te koken in plaats van hem weg te gooien. Dat heb ik niet gedaan, omdat ik weet hoeveel bacteriën er op straat liggen en ik niet met dat schuldgevoel zou kunnen leven, maar het brak mijn hart om hem in de prullenbak te gooien. Ik kocht dezelfde dag nog een nieuwe.

We hadden ook het Panda Bijtspeeltje. Het is prima. Het is enorm schattig en gemaakt van veilige siliconen, maar het is helemaal plat. Mijn dochter vond het best leuk, maar ze had liever dingen waar ze haar hele knuistje omheen kon sluiten. Het is ideaal om even in de luiertas te gooien omdat het totaal geen ruimte inneemt en makkelijk schoon te maken is, maar het was voor ons nooit de absolute heilige graal.

Als ze echt he-le-maal in paniek was, gaf ik haar de Beren Bijt- en Rammelaar. Soms maakt de pijn van een nieuwe tand ze gewoon boos, en hebben ze naast het kauwen ook afleiding nodig door middel van geluid. De gehaakte textuur van de beer gaf haar een andere zintuiglijke prikkel als ze uitgekeken was op siliconen, en het rammelende geluid haalde haar net lang genoeg uit haar huilbui zodat ik weer even op adem kon komen.

Als je momenteel vastzit onder een kwijlende baby die jouw sleutelbeen als kauwspeeltje gebruikt, kun je eens een kijkje nemen in de bijtspeeltjes-collectie van Kianao om iets te vinden wat je misschien weer twintig minuten rust oplevert.

De bizarre wetenschap achter nieuwe tandjes

Van wat ik me nog vaag kan herinneren van de tandheelkunde tijdens mijn verpleegkunde-opleiding, 'snijden' tanden eigenlijk niet echt door het weefsel heen als een mes. Het tandvleesweefsel vormt zichzelf opnieuw en cellen sterven af om een pad vrij te maken voor het tandje om door te komen. Het klinkt best wel gruwelijk, wat waarschijnlijk verklaart waarom baby's zoveel huilen tijdens dit proces.

Het consultatiebureau vertelde me dat de ergste pijn meestal ontstaat vlak voordat het tandje aan de oppervlakte doorbreekt. Je kunt vaak een hard richeltje onder het tandvlees voelen als je er met een schone vinger overheen wrijft. Natuurlijk lijkt elke baby hierbij zijn eigen regels te schrijven. Sommige kinderen krijgen vier tanden tegelijk en hebben nergens last van behalve een beetje verhoging, terwijl anderen doen alsof de wereld vergaat voor één enkele snijtand onderin.

Ik heb wekenlang met een zaklamp in de mond van mijn kind staan staren om te zien of er al iets gebeurde. Meestal zag ik alleen maar kwijl.

Uiteindelijk komt het goed

Het tandje is door. Het kwijlen wordt minder. Je legt de kauwkettingen in een la en begint weer je mooie sieraden te dragen. En dan, drie weken later, beginnen ze weer over hun wangetjes te wrijven, en vis je de siliconen kralen er weer bij. Het is een cirkel, joh. Je slaat je er gewoon doorheen.

Je past je aan de chaos aan. Je koopt meer slabbetjes. Je accepteert dat je baby minstens één keer op de speeltjes van de hond gaat kauwen, en je probeert niet in paniek te raken als het gebeurt. Je wast gewoon hun handjes en geeft ze iets wat veiliger is.

Voordat we naar de lastige vragen gaan die je waarschijnlijk om twee uur 's nachts aan het googelen bent terwijl je kind op je duim kauwt, bekijk eerst Kianao's volledige assortiment duurzame babyproducten voor de volgende keer dat je kleintje besluit een nieuwe tand te krijgen.

De nachtelijke vragen

Werken bijtkettingen nou echt?

Als je de barnstenen kettingen bedoelt die baby's dragen: nee. Dat is een verstikkingsgevaar verpakt in een fabeltje. Als je de grove siliconen kettingen bedoelt die moeders dragen: ja, maar het is geen magie. Ze werken omdat ze de baby een veilig en schoon oppervlak geven om hun opgezwollen tandvlees tegenaan te schuren terwijl ze worden vastgehouden. Het is puur mechanische verlichting. En bovendien scheelt het een hoop geknijp en getrek in je borstkas en haar.

Hoe maak je dit spul schoon zonder het te verpesten?

Als het helemaal van siliconen is, gooi ik het gewoon bovenin de vaatwasser of was ik het in de gootsteen af met heet water en wat afwasmiddel. Als er houten onderdelen aan zitten, mag je het niet laten weken, want dan trekt het hout krom en gaat het splinteren. Ik neem de houten delen af met een vochtige doek en een klein beetje milde zeep, en laat ze daarna volledig aan de lucht drogen. Ik heb ooit een prachtige houten rammelaar verpest door hem in een sopje te laten liggen, dus leer van mijn fouten.

Wanneer stopt deze fase nou echt?

Volgens het consultatiebureau hebben de meeste kinderen hun volledige melkgebit als ze drie jaar oud zijn. Dat voelt als een eeuwigheid als je er middenin zit. De realiteit is dat de pijn in golven komt. Je hebt drie weken lang pure ellende en daarna weer twee maanden rust. Je moet gewoon meebewegen met de golven en de siliconen koud houden.

Kan ik mijn baby niet gewoon op mijn eigen kettinkjes laten kauwen?

Tja, het kan, als je graag wil dat je sieraden breken en je baby mogelijk metalen of glazen kralen inslikt. Baby's hebben echt een waanzinnige knijpkracht. Ze trekken een gouden kettinkje moeiteloos kapot. Bovendien zitten gewone sieraden vol met bacteriën en zijn ze niet bedoeld om in de mond van een mens te stoppen. Koop gewoon die ietwat logge siliconen mama-sieraden en accepteer je lot voor een paar maanden.

Zijn houten bijtringen beter dan siliconen?

Ze zijn gewoon anders. Hout is harder, en sommige baby's vinden dat fijner wanneer een tand op het punt staat om door het tandvlees te breken. Onbehandeld beukenhout is ook van nature antibacterieel, wat wel zo fijn is. Siliconen zijn zachter en kunnen in de koelkast gelegd worden, wat helpt om de plek wat te verdoven. Ik hield ze allebei bij de hand, want de voorkeur van mijn dochter veranderde afhankelijk van haar bui en de stand van de maan.