Het was een dinsdagochtend, waarschijnlijk rond 9 uur, en ik zat op het vloerkleed in de woonkamer in een zwarte yogabroek met een overduidelijke, opgedroogde veeg geprakte avocado op de linkerknie. Maya was toen tien maanden oud. Het zweet stond in mijn t-shirt, omdat ik net veertien volle minuten had geprobeerd om haar mollige, agressief krullende kleine teentjes in een paar stugge, gouden leren mini-sneakers te proppen.
Ik had ze via een Instagram-advertentie gekocht voor een euro of vijftig. Ze zouden zogenaamd het allerbeste zijn wat je een beginnende loper kon aantrekken. Ze hadden van die dikke rubberen zolen en piepkleine witte veters en zagen er precies uit als sneakers voor volwassenen, maar dan gekrompen met een krimpstraal.
Dus ik heb eindelijk die linkerschoen aan. Ik krijg de rechterschoen aan. Ik zet haar rechtop naast de salontafel. Ze kijkt naar beneden naar haar voeten alsof ik ze net in betonblokken heb gegoten.
Ze laat de tafel los. Ze probeert één enkele, triomfantelijke stap in mijn richting te zetten.
En ze valt direct plat op haar gezicht in het tapijt.
Mijn man, die op dat moment zijn derde espresso van de ochtend dronk en actief de wasmand negeerde die ik strategisch midden in de gang had gezet zodat hij erover zou struikelen en misschien iets zou opvouwen, keek gewoon toe hoe het hele tafereel zich ontrolde. Hij nam een slokje van zijn koffie en zei: "Ik geloof niet dat ze de gouden schoentjes leuk vindt, Sar."
Goh, Mark. Nogal wiedes.
Die keer dat ik dacht dat mijn kind stuk was
Dus ik raakte natuurlijk volledig in paniek. Ik dacht dat er structureel iets mis was met haar enkels. Ik dacht dat ze zo'n kind zou worden dat speciale orthopedische steunzolen nodig had, want toen ze op haar blote voeten ging staan, waren haar voeten helemaal, compleet plat. Als kleine pannenkoekjes die op het kleed waren gekletst.
Ik belde onze kinderarts, dokter Aris. Ik sleepte haar de volgende dag mee naar de praktijk, met die stomme gouden sneakers in mijn luiertas om hem te laten zien waar ze telkens door omviel. Ik zat op dat knisperende papier op de onderzoekstafel terwijl Maya een houten tongspatel probeerde op te eten, en ik ratelde vijf minuten lang door over voetbogen en enkelstabiliteit.
Dokter Aris is een heel rustige, oudere man die waarschijnlijk al tienduizend hysterische kersverse moeders zoals ik heeft gezien. Hij pakte de gouden sneaker zachtjes uit mijn hand, voelde aan de zool en lachte me eigenlijk gewoon uit.
Hij vertelde me dat ik ze in de prullenbak moest gooien.
Blijkbaar bestaan de voeten van baby's als ze geboren worden nog niet eens uit echt hard bot. Het is gewoon een zachte massa kraakbeen die de eerste pak 'm beet vijf jaar van hun leven langzaam in echt bot verandert, wat eerlijk gezegd best luguber is als je er te veel over nadenkt. Zachte kraakbeenklompjes! Dus als je die zachte kleine klompjes in stugge, stijve schoenen propt omdat je denkt dat ze "ondersteuning" nodig hebben, kun je hun zich ontwikkelende voeten in feite samenpersen en later gekke teenafwijkingen veroorzaken.
Oh god. Ik had de voetjes van mijn tien maanden oude baby dus eigenlijk proberen in te binden.
En dat hele platvoetenverhaal? Ook volkomen normaal. Dokter Aris legde uit dat ze gewoon een enorm vetkussentje onder de voet hebben dat hun voetboog verbergt. Het is gewoon babyvet. Ze hebben geen steunzolen nodig, ze moeten dat voetvet er gewoon aflopen door te stappen.
Prikkels en je kind een beetje laten verwilderen
Dus het medische advies was letterlijk gewoon: laat ze op blote voeten lopen. Blote voeten zijn het best. Punt uit.
Dokter Aris zei ook nog iets over zenuwuiteinden. Hun voetzolen zitten boordevol zenuwen, en ze moeten de textuur van het tapijt of de houten vloer daadwerkelijk voelen, zodat hun brein kan bepalen waar ze zich in de ruimte bevinden. Als je ze stijve zolen aantrekt, voelen ze de vloer niet, weten ze niet hoe ze hun balans moeten bewaren, en vallen ze gewoon om. Net als Maya deed. Plat op haar gezicht.
Dus stopten we er gewoon mee. We lieten de natuur volledig haar gang gaan.
Maya bracht de daaropvolgende drie maanden door met kruipen en scharrelen door het huis, helemaal op blote voeten. Ik trok haar vaak deze Babyromper van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes aan, die we bij Kianao vonden. Waarbij ik heel eerlijk moet zeggen: proberen die piepkleine drukknoopjes onderaan dicht te krijgen terwijl je baby een heuse krokodillen-doodsrol doet op de commode, is een absolute hel. Maar het biologisch katoen is ongelooflijk zacht, en ze zag eruit als een schattig, klein verwilderd boselfje terwijl ze door de keuken sjeesde met haar blote teentjes wijd gespreid als een boomkikker.
Ze leerde zoveel sneller lopen toen ik haar voeten gewoon hun gang liet gaan. Geen schoentjes, geen probleem.
Oh, en antislipsokken? Prima voor tegelvloeren denk ik, maar eerlijk gezegd zakken ze toch altijd af en flapperen ze binnen tien minuten als een leeggelopen ballon om hun enkels, dus laat maar zitten. Sla die ook maar over.
Maar hoe zit het buiten dan (en het modderige park)
Hier raakte ik echter echt in de war. Want het is natuurlijk logisch dat je je kind niet zomaar op blote voeten door de supermarkt of in het stadspark kunt laten lopen, waar misschien wel gebroken glas ligt of het asfalt gloeiend heet is. Ik bedoel, het kan wel, maar de kans is groot dat iemand Jeugdzorg belt, en bovendien is het gewoon een beetje vies.
Voordat ze echt goed zelfstandig liep, liet ik haar in het park niet zomaar op de grond lopen. Ik nam dan onze Babydeken van Biologisch Katoen met IJsberen mee en plofte haar daar gewoon op neer onder een boom.
Even een kleine waarschuwing over dat kleed, trouwens. Ik ben er dol op omdat hij enorm is en het biologisch katoen zo ademend en zacht is, maar ik had de lichtblauwe gekocht. Weet je wat er met een lichtblauwe deken gebeurt als een baby, die net door de parkmodder heeft gekropen, besluit hem agressief te aaien met modderhandjes? Het lijkt wel een plaats delict. Gelukkig was je het er in de wasmachine prima weer uit, maar neem misschien een donkerdere kleur als je ermee naar een modderig park gaat. Hoe dan ook, het punt is: ik hield haar veilig op het kleed.
Maar uiteindelijk kon ze écht lopen. Zeg maar, zo'n typisch peuter-rennetje. En ze had echte schoenen nodig voor de buitenwereld. Het vinden van geweldige babyschoentjes voor buiten zonder haar voetjes te verpesten werd mijn nieuwe obsessie.
De tacotest en andere dingen die ik door schade en schande heb geleerd
Als je dan toch een echte schoen voor je kind moet kopen om buiten te dragen, moet dat zo dicht mogelijk bij blote voeten in de buurt komen.
Ik leerde dit trucje van een kinderfysiotherapeut op TikTok (want dat is uiteraard waar ik nu al mijn opvoedinformatie vandaan haal, om 2 uur 's nachts terwijl ik oude crackertjes eet in bed). Het heet de Tacotest.
Als je een babyschoentje oppakt in de winkel, moet je met één hand de neus helemaal terug kunnen vouwen naar de hiel. Hij moet helemaal dubbel te vouwen zijn. Als een zachte taco. Als je hem niet makkelijk kunt buigen, is hij te stug. Zet hem maar weer terug.
Ik zweer het je, sommige van die babymerken krimpen gewoon een zware werkschoen voor mannen, plakken er een dinosaurus op en vragen er zestig euro voor. De zolen zijn van keihard plastic. Koop die NOOIT.
Je wilt ook een neus die er belachelijk breed uitziet. Als clownsschoenen. Baby's spreiden hun teentjes wijd uit om balans te houden, dus als de voorkant van het schoentje in een schattig puntje uitloopt, worden hun tenen samengedrukt. En geen hakverhoging. Helemaal plat van voor tot achter.
En klittenband. Alleen klittenband. Iedereen die echte veters stopt in een schoen bedoeld voor een kronkelende baby van 14 maanden oud is een sadist die nog nooit in zijn leven een kind heeft ontmoet.
Maten zijn een nachtmerrie
Wist je dat een peutervoet elke twee of drie maanden ongeveer een halve maat groeit? Het is absurd. Je besteedt de helft van je besteedbare inkomen aan schoenen die ze twaalf weken dragen.
Maar de grootste fout die ik in het begin maakte, was Maya's voeten opmeten terwijl ze in de kinderstoel zat. Ik kocht een maat 19, propte hem aan haar voet, en ze schreeuwde twintig minuten lang.
Wanneer ze opstaan, vlakt hun hele voet af en spreidt deze zich onder hun lichaamsgewicht. Dus een voet die zittend een maat 19 is, kan zomaar een maat 20 zijn als ze er gewicht op zetten. Meet ze ALTIJD staand op. Je drukt je duim op de voorkant van de schoen; je wilt ongeveer een duimbreedte aan lege ruimte hebben tussen hun langste teen en de voorkant van de schoen, zodat ze ruimte hebben om te groeien en hun tenen te spreiden.
Wat Leo droeg terwijl hij mijn huis afbrak
Tegen de tijd dat Leo drie jaar later werd geboren, had ik de hoop om mijn kinderen op kleine, modieuze volwassenen te laten lijken al volledig opgegeven.
De 'tweede-kind-mentaliteit' is echt waar. Ik heb geen enkel paar schoenen voor hem gekocht totdat hij letterlijk over de stoep voor ons huis rende. Binnen? Lekker op blote voeten. Altijd.
Hij leefde praktisch in deze Mouwloze Babyromper van Biologisch Katoen van Kianao. Dit is mijn absolute favoriete kledingstuk voor baby's dat ik ooit heb gehad, en dat zeg ik niet zomaar. Hij was een behoorlijk zweterige, lekkere mollige baby, en dit mouwloze rompertje liet hem gewoon ademen. Hij rende op blote voeten over onze keukenvloer, gleed uit over gemorste ijskoffie, totaal onbezorgd over schoeisel, en brak gewoon mijn huis af in dit zachte, rekbare pakje.
Het heeft zoveel wasbeurten overleefd. Het verloor nooit zijn pasvorm. En zijn voetjes groeiden perfect, simpelweg omdat ik ze met rust liet.
Dus ja. Bespaar je geld. Sla de dure, stugge mini-sneakers over. Laat hun kleine voetjes lekker spreiden en de grond voelen. Koop de brede, lelijke, soepele klittenbandschoenen voor het park, en omarm voor overal elders gewoon de blotevoeten-verwilderde-baby-fase. Het is sowieso veel makkelijker.
Klaar om ze gewoon lekker op blote voeten te laten in iets dat ongelooflijk zacht is? Bekijk Kianao's babykleding van biologisch katoen om de perfecte, ademende outfits te vinden voor de allereerste stapjes van je kleintje.
Mijn rommelige antwoorden op jullie schoenenvragen
Hebben baby's schoenen nodig als ze leren lopen?
Nee! Oh mijn god, nee. Ik dacht van wel en ik had het zó mis. Als ze zich beginnen op te trekken en binnen die eerste wankele stapjes leren zetten, is op blote voeten lopen echt het beste voor ze. Ze moeten de vloer kunnen voelen om hun balans te vinden. Schoenen zitten alleen maar in de weg en laten ze struikelen. Trek ze pas schoenen aan als ze zelfverzekerd buiten lopen op ondergronden die hun voetjes pijn zouden kunnen doen.
Wat is de tacotest voor schoenen precies?
Het is mijn favoriete trucje. Je pakt gewoon de schoen en probeert met slechts één hand het teengedeelte helemaal naar achteren te vouwen, zodat de neus de hiel raakt. Als de zool heel makkelijk doormidden buigt als een tacoschelp, is het goed. Als de zool stijf is en je er moeite voor moet doen, zet hem dan terug op de plank. Hun voeten moeten op een natuurlijke manier kunnen buigen als ze lopen.
Zijn schoenen met een harde zool slecht voor peuters?
Eerlijk gezegd, ja. Mijn kinderarts vertelde me dat hun botten in wezen nog gewoon uit zacht kraakbeen bestaan als ze baby zijn. Stijve, harde zolen kunnen hun zachte kleine voetjes dwingen om in rare vormen te groeien en hun natuurlijke looppatroon in de war schoppen. Je wilt dat de zool zo dun en flexibel mogelijk is, zodat het voelt alsof ze op blote voeten lopen.
Hoeveel ruimte moet er bij de tenen zijn?
Ongeveer een duimbreedte! Maar doe dit wel echt terwijl je kindje staat. Als ze zitten, krimpt de voet een beetje in. Laat ze staan, zorg dat hun gewicht de voet afvlakt en druk dan je duim aan de voorkant op de neus in. Als de tenen de voorkant raken, zijn ze te klein.
Hebben babyvoetjes steunzolen nodig?
Nee. Ik raakte helemaal in paniek omdat Maya volledig platvoeten had, maar het blijkt dat alle baby's platvoeten hebben. Ze hebben een vetkussentje in het midden van hun voet waardoor het plat lijkt, en de voetboog vormt zich pas echt als ze ouder zijn. Kunstmatige steunzolen in babyschoentjes zijn in wezen gewoon een marketingtruc. Dat hebben ze niet nodig.
Delen:
Hoe de zoektocht naar de beste baby dragon evo decks me €142 kostte
Zwart-wit gestreepte babylegging: Een overlevingsgids voor 3 uur 's nachts