Kinderen opvoeden, geen nepo-baby's: De realitycheck van een moeder uit Texas

Ik zit op de vloer van mijn woonkamer en staar naar een letterlijke berg felgekleurde, op batterijen werkende plastic troep die mijn oudste net heeft gekregen voor zijn derde verjaardag. En hij huilt. Ik bedoel echt, over zijn hele lichaam, snakkend naar adem huilen. Waarom? Omdat de op afstand bestuurbare dinosaurus die zijn oom voor hem kocht groen is in plaats van blauw. Ik schaam me dood. Mijn oma zit in de hoek van haar thee te nippen en geeft me die blik. Je kent die blik wel. De stille, veroordelende 'ik zei het je toch'-blik waardoor je het liefst onder het vloerkleed wil kruipen om er nooit meer onder vandaan te komen.

Vroeger dacht ik dat mijn kinderen alles geven wat ik vroeger niet had, het ultieme bewijs was van mijn kwaliteiten als moeder. We hadden het niet breed toen ik opgroeide, dus het feit dat ik mijn kleine Etsy-shop kon runnen en het me kon veroorloven om belachelijk veel speelgoed voor mijn baby's te kopen, voelde alsof ik het helemaal gemaakt had. Maar toen ik mijn zoon een perfect werkende groene T-Rex door de kamer zag gooien, besefte ik dat ik zelf een klein, verwend monstertje had gecreëerd. Ik had hem afgeschermd van het woordje 'nee', en deze driftbui was dan ook helemaal mijn eigen schuld.

Hollywood-problemen in een nuchtere woonkamer

Ik breng 's nachts tijdens het voeden van de jongste baby echt veel te veel tijd door op mijn telefoon, en de laatste tijd is het internet geobsedeerd door de vraag wat nepo-baby's zijn. Jullie hebben de artikelen vast wel gezien. Je scrolt online door een eindeloze lijst met nepo-baby's en rolt met je ogen naar die Hollywood-acteurs die beweren dat ze "twee keer zo hard hebben gewerkt" voor hun platencontract, en voor het gemak vergeten dat hun vader de eigenaar is van de studio.

Ik lachte altijd om dat soort artikelen. Ik dacht dat het typische luxeproblemen waren die niet van toepassing waren op een gewone moeder uit de middenklasse. Je ziet mensen online dingen typen als "oh mijn lieve kleine baby" en proberen hun kinderen een perfect esthetisch, wrijvingsloos leven te geven. Daarbij negeren ze totaal het feit dat ze deze minimensjes absoluut geen plezier doen door ze zonder enige grenzen te overladen met spullen.

Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: een verwend gevoel van 'recht hebben op' heeft niets met bankrekeningen te maken. Het is een mentaliteit. Het ontstaat wanneer je een kind afschermt van het feit dat je soms ergens je best voor moet doen. Of je ze nu een filmrol in de schoot werpt, of een knipperend stuk speelgoed van twintig euro bij de kassa in de supermarkt geeft om ze maar stil te houden; de psychologie erachter is precies hetzelfde. Je leert ze dat de wereld draait om hun onmiddellijke behoeftebevrediging.

Dokter Evans en de kunst van het wachten

Ik vertelde over dit hele verjaardagsdrama tegen mijn kinderarts, dokter Evans, tijdens de laatste controle van de tweeling. Mijn oudste kreeg op dat moment namelijk een driftbui van de buitencategorie om een gratis sticker in de wachtkamer. Hij keek me over zijn bril aan, zuchtte, en mompelde iets over hoe het constant toegeven aan de wensen van kinderen daadwerkelijk hun prefrontale cortex herprogrammeert, of iets in die trant.

Ik ga niet doen alsof ik de complexe neurologie erachter snap, en hij gebruikte een hoop medisch jargon, maar wat ik eruit opmaakte is dit: als je een kind nooit de kans geeft om gewoon even gefrustreerd te zijn, vergeet het rationele deel van hun brein letterlijk hoe het met impulsbeheersing moet omgaan. Het is als een spier. Als je ze altijd de iPad geeft zodra ze zeuren, hoeft hun brein nooit te leren hoe je behoeftes kunt uitstellen. Ze verwachten simpelweg dat de wereld ze onmiddellijk die blauwe dinosaurus overhandigt, en als dat niet gebeurt, slaat hun zenuwstelsel compleet op hol.

Mijn moeder liet me vroeger een half jaar zakgeld sparen voor één cassettebandje van de Spice Girls, en ik zwoer toen dat ik nooit zo streng zou zijn voor mijn eigen kinderen. Maar eerlijk is eerlijk, ze had helemaal gelijk. Ik vond het vreselijk op dat moment, maar ik heb dat bandje helemaal grijsgedraaid omdat ik er zo hard voor gewerkt had. Mijn kind geeft niets om de dertig speeltjes die hij net heeft gekregen, omdat het hem absoluut geen enkele moeite heeft gekost.

Plastic troep versus spullen die meegaan

Dat weekend hebben we drie vuilniszakken vol speelgoed weggedaan. Ik overdrijf niet. Ik heb ze in zakken gestopt terwijl hij sliep en gedoneerd aan de kringloopwinkel. Ik besloot ter plekke dat alle nieuwe dingen die dit huis binnenkomen, mijn kinderen daadwerkelijk aan het werk moeten zetten voor hun vermaak. Geen knopjes meer die het spelen voor hen doen.

Neem nou de Houten Bijtring Rammelaar met Beer - Sensorisch Speelgoed. Ik kocht deze voor de jongste, want toen de oudste tandjes kreeg, kauwde hij letterlijk door een doos van mijn dure verzendmaterialen heen. Waarom? Omdat ik hem steeds zachte, snelle-oplossing plastic bijtringen gaf die helemaal niets uithaalden. Deze houten berenrammelaar? Het is momenteel absoluut mijn favoriete item in huis. De houten ring is hard – en dan bedoel ik écht hard – wat betekent dat hij er daadwerkelijk op moet kauwen om verlichting te voelen, en het gehaakte beertje geeft zijn handjes iets ruwers om te ontdekken. Het maakt geen muziek, er knipperen geen lampjes; hij moet zelf het werk doen om zijn tandvlees te verzachten. Bovendien is hij nog niet kapot, en ik zweer op mijn oma's gietijzeren braadpan dat dit ding vaker over de plavuizen in de keuken is gesmeten dan ik kan tellen.

We hebben ook de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen voor Baby's. Eerlijk gezegd is 'ie gewoon prima. Hij is superzacht, en ik vind het geweldig dat het biologisch katoen is, zodat ik mijn kind niet aankleed in gekke synthetische chemicaliën die ik niet eens uit kan spreken. Maar hij is wel mouwloos. Onze airco draait het grootste deel van het jaar overuren, dus ik moet er toch altijd nog een vestje overheen aandoen. Het is een prima laagje en blijft mooi in de was, maar het gaat je leven niet veranderen. Je koopt het omdat het veilig en stevig is, niet omdat het een onmisbaar item is in de wintergarderobe.

Als je wilt overstappen op spullen die écht lang meegaan en wat hersenkrakers vereisen, kijk dan eens naar wat betere opties waar geen batterijen aan te pas komen.

Maar dan is er de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenhangers. Lieve mensen, dit is precies wat ik bedoel met open einde speelgoed. De speeltjes die hieraan hangen doen helemaal niets, tenzij de baby er echt naar reikt en er tegenaan tikt. Het is geweldig om te zien hoe mijn jongste daar ligt en beseft dat hij zijn eigen spiertjes moet gebruiken om de olifant te laten slingeren. Het vermaakt hem niet passief; het daagt hem uit. Dat is precies het tegenovergestelde van die snelle-oplossing troep die ik hiervoor kocht.

Het oma-probleem en de enorme berg spullen

Laten we het hebben over het moeilijkste deel van deze hele overgang: zorgen dat je familie stopt met het behandelen van je woonkamer als een stortplaats voor goedkoop plastic. Ik zweer het, de oma's in mijn familie zijn fysiek niet in staat om door een winkel te lopen zonder iets te kopen dat een vreselijk sirenegeluid maakt. Ze bedoelen het goed, echt waar, maar hun liefdestaal is hersenloos consumentisme.

Ik moest uiteindelijk echt even om de tafel met mijn schoonmoeder om haar te vertellen dat als ze nóg een luidruchtig, breekbaar stuk speelgoed op batterijen mijn huis in brengt, ik he-le-maal gek word. Het was ongemakkelijk. Ze schoot in de verdediging. Ze zei dat ik mijn kinderen een leuke jeugd ontnam. Maar weet je? Sinds de grote speelgoedopruiming is mijn oudste zijn fantasie weer gaan gebruiken. Hij bouwt hutten. Hij speelt in de modder. Hij is zoveel minder vaak boos, omdat zijn brein niet constant overprikkeld wordt door vijftig dingen die tegelijkertijd naar hem knipperen.

Het is vermoeiend om de boeman te zijn, maar het is nog veel vermoeiender om een kind op te voeden dat verwacht dat de wereld hem alles op een zilveren dienblad aanreikt. Elke keer dat je nee zegt tegen goedkope plastic troep, koop je rust voor de toekomst.

Mensen maken zich tegenwoordig druk over de digitale voetafdruk van hun kind en of die schattige herfstfoto hun toekomstige carrière zal ruïneren. Maar eerlijk gezegd maak ik me veel meer zorgen of mijn kind niet een medaille verwacht puur en alleen omdat hij ademhaalt.

Hoe we de aangerichte schade herstellen

Als je dit probleem van verwend gedrag echt wilt aanpakken voordat ze veranderen in tieners die een luxe auto van je verwachten, moet je ze leren wachten op de dingen die ze willen. Tegelijkertijd moet je openlijk bespreken hoe veel geluk we hebben met een dak boven ons hoofd en duidelijke regels opstellen over hoe ze hun steentje bijdragen in huis.

Dit is hoe dat er in de praktijk uitziet in ons ietwat rommelige huis op dit moment:

• We kopen geen glimmende afleidingen meer: Serieus, loop gewoon de koopjeshoek in de winkel voorbij. Doe je oogkleppen op. De tijdelijke vijf minuten rust die je krijgt op weg naar huis, wegen niet op tegen de huilbui wanneer het goedkope plastic twee uur later kapotgaat.
• We laten ze betalen voor extra's: Mijn oudste krijgt een klein beetje zakgeld voor het helpen sorteren van de voorraad voor mijn Etsy-shop. Als hij een nieuwe speelgoedauto wil, neemt hij zijn eigen verfrommelde eurobiljetten mee naar de winkel. Je hebt nog nooit een kind beter voor zijn speelgoed zien zorgen dan wanneer hij er zijn eigen spaarpot voor moest omkeren.
• We prijzen de inzet, niet de intelligentie: Ik ben gestopt met te zeggen dat hij de slimste jongen ter wereld is. Dokter Evans vertelde me dat ze daardoor alleen maar bang worden om te falen. Nu vertel ik hem dat ik trots ben op hoe hard hij heeft gewerkt aan zijn puzzel, zelfs als hij hem niet heeft afgemaakt.
• We stimuleren verveling: Ik vermaak ze niet meer 24/7. Als ze zeuren dat ze zich vervelen, vertel ik ze dat dit een perfecte kans is om naar buiten te gaan en een mooie stok te zoeken.

Voordat je wéér zo'n knipperende afleiding koopt die uiteindelijk onderin de speelgoedkist belandt, kun je beter een kritische blik werpen op de speelkamer van je kind en ontdekken waar ze nou écht iets aan hebben.

De eerlijke vragen die jullie me blijven stellen

Hoe voorkom ik dat mijn kind zo verwend gedrag vertoont als anderen steeds spullen voor ze kopen?

Ik ben hier heel direct in: je moet accepteren dat ze boos worden, en ook dat je familieleden boos worden. Ik onderschep cadeaus tegenwoordig letterlijk bij de voordeur. Als het iets is dat we niet nodig hebben, zeg ik dankjewel, en verdwijnt het regelrecht in de donatiebox in de garage, nog voordat de kinderen het überhaupt hebben gezien. Jouw huis, jouw regels. Laat die oma's maar even mopperen.

Is houten speelgoed écht beter, of is het gewoon een hippe internettrend?

De makers bedoelen het vast goed, maar plastic speelgoed is alleen maar ontworpen om je aandacht te trekken in de winkel en je thuis dood te irriteren. Houten speelgoed is zwaarder, er knipperen geen lampjes en het dwingt je kind om zijn verbeelding écht aan het werk te zetten. Ik ging in eerste instantie met enige tegenzin overstag vanwege de prijs, maar het breekt simpelweg niet als mijn peuter het tegen de muur smijt. Op de lange termijn bespaart het me dus echt geld.

Op welke leeftijd begon jouw oudste zich te gedragen als een kleine dictator?

Rond de tweeënhalf. Iedereen heeft het over de 'terrible twos' (de peuterpuberteit), maar niemand waarschuwt je voor de 'threenager'-fase waarin ze plotseling beseffen dat ze een eigen mening hebben en roomservice eisen. Als je dit gedrag opmerkt, grijp dan direct in. Het wordt er namelijk echt niet makkelijker op als ze groter zijn.

Helpt die bijtring met beer nou echt bij doorkomende kiesjes?

Eerlijk waar, mijn jongste kauwt die houten ring helemaal stuk. Omdat het een stevige cirkel is, kan hij hem behoorlijk ver naar achteren in zijn mond duwen, precies op de plek waar die vervelende kiezen doorkomen. Het werkt zoveel beter dan die met water gevulde dingen, die alleen maar stukgaan en overal lekken.

Wat moet ik doen als ze een driftbui krijgen omdat ik nee heb gezegd?

Je stapt er gewoon overheen en gaat verder met de was. Serieus. De eerste keer dat ik wegliep en mijn oudste zonder publiek op het kleed liet gillen, stopte hij na vier minuten omdat hij besefte dat niemand naar zijn voorstelling keek. Onderhandel niet met terroristen, zelfs niet als ze superschattige pyjama's dragen.