De geboorte van babygorilla Gladys in Cincinnati Zoo & postpartum chaos

Het was 3:14 's nachts, er droogde een straaltje twijfelachtige gele spuug op mijn linkerschouder en mijn oudste was in de kamer ernaast he-le-maal overstuur omdat zijn favoriete dinosaurussok in zijn slaap was uitgevallen. Ik ijsbeerde door de gang van onze boerderij in Texas en deed dat wanhopige, ritmische wiebel-en-wieg-dansje dat elke uitgeputte ouder tot in de toppen van z'n tenen kent, in een poging mijn pasgeboren baby weer in slaap te krijgen. Ik opende mijn telefoon met één half dichtgeplakt oog, puur om wakker te blijven, en precies daar in mijn feed stond het nieuws over de geboorte van babygorilla Gladys in de dierentuin van Cincinnati. Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: ik ben in de gang bovenop de stapel wasgoed gaan zitten en begon te huilen. Niet omdat het zo majestueus of prachtig was, maar omdat het lezen over deze 12-jarige primaat me in mijn chaotische postpartumbende meer gezien liet voelen dan welke perfect gestylede Instagram-influencer dan ook.

Kijk, Gladys had niet bepaald een perfect, vlekkeloos pad naar het moederschap. Ze moest er op de harde manier achter komen, omringd door een hecht team van oppassers, en het lezen over haar worsteling om te leren hoe ze een baby moest vasthouden, raakte me recht in mijn door slaapgebrek geteisterde maag. We leggen onszelf zoveel druk op om onmiddellijk te weten wat we doen op het moment dat ze ons in het ziekenhuis een pasgeboren baby overhandigen, maar zelfs wilde dieren hebben even de tijd nodig om hun draai te vinden. En geloof me, mijn oudste is het wandelende bewijs van wat er gebeurt als je net doet alsof je alles onder controle hebt: ik was zó gestrest om de perfecte kersverse moeder te zijn, dat ik me zijn eerste drie maanden nauwelijks kan herinneren, vooral omdat hij darmkrampjes had en krijste als een speenvarken, terwijl ik wanhopig alles googelde; van melkproductie tot slaapregressies.

Blijkt dat gorilla's ook kotsen in het eerste trimester

Als er één ding is dat zoogdieren wereldwijd verenigt, is het wel de pure ellende van het eerste trimester. Toen ik las dat Gladys last had van extreme ochtendmisselijkheid, weinig energie en niet wilde eten, voelde ik een diepe, spirituele band met deze aap. Ik weet nog dat ik probeerde drie Etsy-bestellingen voor op maat gemaakte naamborden voor de babykamer af te ronden, terwijl ik elke twintig minuten naar de wc rende om te kokhalzen. Mijn gynaecoloog, dr. Miller, zwoer bij hoog en laag dat zo'n tachtig procent van ons last krijgt van misselijkheid. Eerlijk gezegd klinkt dat als een verzonnen statistiek die hij in een foldertje had gelezen, puur om me een beter gevoel te geven over mijn dieet van crushed ijs en zoute crackers.

Mijn oma zei altijd dat ik warme ginger ale moest drinken en op pepermuntblaadjes moest kauwen. Een hele lieve gedachte (wat is het toch een schat), maar het hielp me helemaal niets. Het voedingsteam van de dierentuin moest Gladys zelfs speciale hydratatiedrankjes en kleine, flauwe snacks geven om haar op de been te houden. Dus de volgende keer dat je je schuldig voelt omdat je peuter al drie uur lang naar tekenfilms kijkt, terwijl jij op de bank ligt, aan een elektrolytendrankje nipt en hoopt dat het snel voorbij is... onthoud dan dat een letterlijke gorilla van 135 kilo precies dezelfde behandeling nodig had. Pak gewoon wat voor vloeistof je dan ook binnen kunt houden, negeer de berg afwas in je gootsteen en omarm de overlevingsstand totdat het tweede trimester aanbreekt.

Het haarvest-verhaal en waarom we onze kinderen dragen

Dit is waar het verhaal over de babygorilla pas echt bizar wordt. Gladys werd na haar geboorte eigenlijk afgewezen door haar eigen biologische moeder, dus werd ze grootgebracht door menselijke verzorgers, voordat ze werd voorgesteld aan een gorilla-pleegmoeder. Deze geweldige dierentuinmedewerkers droegen letterlijk zwarte 'haarvesten' zodat baby Gladys zich fysiek aan hen kon vastklampen. In het wild doen gorillababy's namelijk het zware werk: zich vasthouden aan de vacht van hun moeder. Dat is hoe ze overleven.

Ik moest hardop lachen toen ik dit las, want mensenbaby's doen eigenlijk precies hetzelfde, maar dan zonder de handige vacht-handvatten. Mijn dokter vertelde me ooit dat mensenbaby's in vergelijking met andere zoogdieren ongeveer drie maanden te vroeg worden geboren. Omdat onze hersenen zo groot zijn, zouden we anders niet door het geboortekanaal passen. Ik weet bijna zeker dat ze gewoon probeerde het concept van het 'vierde trimester' uit te leggen op een manier die mijn oververmoeide brein kon bevatten, maar het klopt als een bus. Ze willen constant vastgehouden worden omdat ze letterlijk denken dat ze nog steeds onderdeel zijn van jouw lichaam. In plaats van ertegen te vechten en te proberen ze elke vijf minuten in een wiegje te leggen – om vervolgens te zien hoe ze direct weer huilend wakker worden – moet je ze gewoon als een klein aapje op je borst binden en je ding doen.

Als je je eigen collectie aan spullen wilt opbouwen om deze aanhankelijke fase te overleven, raad ik je ten zeerste aan om eens te kijken naar de babycollectie van Kianao. Ze hebben een paar ongelooflijk goed doordachte items die het leven écht makkelijker maken als je met één hand probeert op te voeden.

Mijn eerlijke mening over proberen ze neer te leggen

Uiteindelijk moet je de baby toch echt even wegleggen. Misschien om te plassen, misschien om een kop koffie te drinken die niet inmiddels stijf bevroren is, of misschien gewoon omdat je ruggengraat voelt alsof hij doormidden breekt van het de hele dag rondsjouwen van een stevige pasgeborene. Dit is waar babygyms om de hoek komen kijken, en ik heb een vrij uitgesproken mening over de exemplaren die we hebben geprobeerd.

Laten we beginnen met degene waar ik he-le-maal weg van ben. De Wilde Jungle Babygym Set met Safaridieren is zonder twijfel mijn favoriete item dat momenteel in mijn woonkamer staat. Aangezien ik door het volgen van de hele Gladys-saga toch al een soort dierentuin-obsessie had ontwikkeld, waren de gehaakte leeuw, olifant en giraf helemaal mijn ding. Maar nog belangrijker: de speeltjes zijn écht interessant genoeg om mijn jongste af te leiden. Ze hebben verschillende texturen, het hout is mooi glad, en ze kan daar letterlijk twintig minuten lang tegen die olifant liggen meppen. Daarnaast zorgen de neutrale tinten ervoor dat mijn huis er niet uitziet alsof er een plastic speelgoedfabriek in is ontploft. Het is een kleine investering, maar voor mij was het zijn gewicht in goud waard, alleen al voor de toiletpauzes die het me opleverde.

Aan de andere kant heb ik ook Kianao's Basis Babygym Frame geprobeerd. Ik zal eerlijk tegen je zijn: het is wel oké. Het is een prachtig gemaakt houten A-frame, ongelooflijk stevig en perfect geschuurd. Maar hij wordt helemaal kaal geleverd. Je moet alle hangende speeltjes apart kopen en er zelf aan vastknopen. Ik snap helemaal waarom de extreme minimalisten en budgetbewuste ouders dit geweldig vinden, omdat je alleen koopt wat je precies wilt en je dingen kunt afwisselen. Maar toen ik met twee uur slaap de doos opende en besefte dat ik eigenlijk he-le-maal niets had om aan dat rotding te hangen, was ik behoorlijk geïrriteerd. Als je al een hoop losse speeltjes met ringen hebt gekregen op je babyshower, is het een geweldig en betaalbaar frame. Als je iets wilt dat 'ready to go' uit de doos komt, zodat je er meteen een huilende baby onder kunt parkeren, sla het basisframe dan over en ga voor de jungleset.

De waarheid over die 'onmiddellijke band'

Ik wil even klagen over het idee dat het moederschap direct zo'n magisch filmmoment is waarbij de engelen beginnen te zingen op de seconde dat ze de baby op je borst leggen. Gladys moest leren hoe ze moeder moest zijn. Ze had geen eigen moeder als voorbeeld, dus leerde ze het van menselijke verzorgers en een pleeggorilla genaamd M'Linzi.

Mijn eigen moeder zei altijd tegen me: "Je wordt verliefd op je man over een langere periode, en na de geboorte van een baby is dat niet veel anders." Ik rolde vroeger met mijn ogen naar haar omdat het zo onromantisch klonk, maar allemachtig, wat had ze gelijk. Toen mijn oudste werd geboren, was ik zó bang dat ik hem stuk zou maken en zó kapot van een spoedkeizersnede, dat ik niet meteen die overweldigende, magische golf van liefde voelde. Ik voelde me alleen maar bang en zwaar verdoofd door de medicatie. Het kostte me maanden van nachtvoedingen, luierexplosies, en uiteindelijk die allereerste echte tandeloze glimlach, voordat ik het gevoel had dat we écht een band hadden. Daar praten we niet genoeg over. We laten kersverse moeders denken dat er iets mis met ze is als ze zich niet onmiddellijk een stralende vruchtbaarheidsgodin voelen. Het is een relatie, en het opbouwen van relaties kost tijd. Of je nu een mens in plattelands-Texas bent, of een laaglandgorilla in Ohio.

Ik heb echt nul geduld voor van die inpaklijstjes voor de vluchtkoffer waarop staat dat je een complete make-up set en een zijden badjas moet meenemen voor de foto's na de bevalling.

De elementen overleven met de juiste spullen

Als je bevalt in het holst van een zomer in Texas – of eigenlijk overal waar het flink heet wordt – ontdek je al snel dat de helft van de strijd om een pasgeborene gelukkig te houden, eruit bestaat te voorkomen dat ze hun kleren natzweten. De wrijving van het constant vasthouden genereert gewoon zóveel lichaamswarmte.

Mijn absolute redding hiervoor zijn de Bamboe Dekens met Spelende Beer en Walvis. Ik ben hier haast obsessief mee bezig. Bamboe is een absolute gamechanger, omdat het een stabiele temperatuur veel beter vasthoudt dan dik katoen of synthetische stoffen. Ik gebruik de kleinere versie van 58x58 cm om over mijn schouder te draperen als ik haar laat boeren, en de gigantische variant van 120x120 cm is eigenlijk onze ultieme overlevingstool voor elke dag. Ik baker haar ermee in, leg hem op het gras als mijn peuters door de tuin rennen, en gebruik hem als voedingsdoek als we in de supermarkt zijn. De dierenprints zijn super schattig zonder ordinair te zijn, en de stof kan verbazingwekkend goed tegen spuug. Het krijgt niet dat stijve, harde gevoel als je het al honderd keer hebt gewassen, wat voor mij echt een gigantisch pluspunt is.

Je eigen, ongewone 'village' bouwen

Het verhaal van Gladys liet me echt inzien hoe bijzonder en vreemd een 'village' eruit kan zien. Haar 'kudde' bestond uit een zilverrug genaamd Mbeli, die een zeer passieve maar beschermende rol op zich neemt (doet me denken aan mijn man als er een luier verschoond moet worden, de schat), menselijke verzorgers in harige vesten, en medisch personeel dat haar hielp bij een gebroken arm die haar hele zwangerschapstraject vertraagde.

Onze menselijke 'villages' zien er zelden uit als de perfecte, meergeneratiehuishoudens die we ons voorstellen. Mijn 'village' bestaat uit de Amazon-bezorger die tijdens het middagslaapje niet aanbelt, het oudere vrouwtje op het postkantoor dat mijn peuters vermaakt terwijl ik mijn Etsy-pakketjes verstuur, en mijn groepsapp met moeders die reageren met doodshoofd-emoji's als ik klaag dat ik om vier uur 's nachts wakker ben. Je knutselt de steun bij elkaar die je nodig hebt, je leunt op de hulpmiddelen en mensen die je bij je verstand houden, en je zoekt het gewoon gaandeweg uit.

Als je klaar bent om je eigen overlevingspakket voor ouders een upgrade te geven met items die oprecht duurzaam zijn en je niet gek maken, neem dan even de tijd om Kianao's must-haves voor pasgeborenen te shoppen. Je verdient spullen die net zo hard werken als jij.

Rommelige Waarheden en FAQ

Waarom doen baby's alsof het fysiek onmogelijk is om ze weg te leggen?

Eerlijk? Omdat ze precies zo in elkaar zitten als kleine primaten. Mijn dokter legde uit dat het een evolutionaire overlevingsreflex is: als ze in het wild werden neergelegd, zouden ze het niet redden. Dus krijzen ze de boel bij elkaar om er zeker van te zijn dat jij weet dat ze niet meer veilig aan jouw lichaam vastgeplakt zitten. Dat is ontzettend irritant als je gewoon met twee handen een boterham wilt eten, maar biologisch gezien is het volkomen normaal.

Is bamboestof de hype rond babydekentjes écht waard?

Wat mij betreft, absoluut. Vooral als je in een warm klimaat leeft; bamboe is zoveel meer ademend en verkoelend dan al het andere dat ik geprobeerd heb. Mijn kinderen hebben het snel warm en krijgen heel makkelijk warmte-uitslag. De bamboe dekentjes van Kianao zijn de enige waarin ik ze in juli kan inbakeren zonder dat ze compleet in het zweet badend wakker worden.

Voelde je echt niet direct een band met je oudste?

Nee, zeker niet. En daar voelde ik me destijds ontzettend schuldig over. Ik had enorme pijn, sliep nul uren per nacht, en probeerde borstvoeding te geven aan een baby die er enorme moeite mee had om goed aan te happen. Het voelde meer als een angstaanjagende baan waarbij alles op het spel stond, dan als een magische romance. Die diepe, overweldigende liefde kwam pas een paar maanden later, toen we eenmaal onze draai hadden gevonden. Laat niemand je een rotgevoel aanpraten als jullie band wat tijd nodig heeft om te groeien.

Waarom vind je de basis houten babygym niet fijn?

Het is niet dat ik hem haat, het is meer dat ik gewoon niet de mentale energie heb om losse speeltjes te zoeken, te kopen en aan een kaal frame vast te knopen. Ik ben een drukke moeder van drie die een eigen bedrijfje runt. Als ik speelgoed koop, wil ik dat het er klaar voor is om mijn kind te vermaken op de seconde dat het uit de kartonnen doos komt. Als je een knutselaar op Pinterest-niveau bent, zul je het geweldig vinden. Maar dat ben ik niet.

Hoe ga je om met ochtendmisselijkheid als je ook op je andere kinderen moet letten?

Je verlaagt je standaarden tot het absolute minimum. Regels rondom schermtijd gooi je direct het raam uit. Als mijn peuters droge ontbijtgranen uit een bekertje aten en vier uur lang films keken, terwijl ik op een kleedje bij de wc lag met een icepack in mijn nek, zag ik dat als een succesvolle dag. Zorg dat je gehydrateerd blijft (hoe je dat ook voor elkaar krijgt), eet die zoute koolhydraten, en onthoud dat dit niet voor altijd duurt.