Waarom 'Family Ties' van Baby Keem je smart speaker saboteert

Mijn moeder zwoer dat het afspelen van klassieke Mozart in de babykamer mijn kinderen in kleine Einsteins zou veranderen, lief bedoeld hoor. De juf van mijn oudste stond erop dat we uitsluitend akoestische boerderijliedjes moesten draaien als we wilden dat hij zich later een beetje fatsoenlijk zou gedragen. En mijn jongere zusje, die geen kinderen heeft maar wel een belachelijke hoeveelheid TikTok kijkt, zei dat ik gewoon de Top 40 moest aanzetten omdat baby's toch geen taal verwerken. Ik probeerde al deze tegenstrijdige adviezen te negeren op een regenachtige dinsdagmiddag, terwijl mijn driejarige fanatiek klei in het vloerkleed wreef en ik vier bestellingen voor mijn Etsy-shop probeerde in te pakken voordat de postbode over onze zandweg zou scheuren. Ik wilde gewoon wat achtergrondgeluid om de chaos te overstemmen.

Ik riep over het aanrecht naar onze kleine zwarte slimme speaker, met handen die nog helemaal onder het kaaspoeder van de macaroni zaten. Ik riep dat hij een afspeellijst met 'family ties' (familiebanden) en babyliedjes moest spelen, in de volle verwachting een gezellig akoestisch folkliedje of misschien een Disney-soundtrack te horen. De ring op het apparaat lichtte op, het gaf zijn vrolijke pingeltje, en toen dropte er een beat die zó agressief was dat de plastic tuitbekers in mijn afdruiprek ervan rammelden. Opeens knalden er woorden die ik sinds een studentenfeestje in mijn studietijd niet meer had gehoord op volume acht door de kamer. Ik sprintte over het zeil, gleed uit over een plasje gemorst sap, en probeerde fysiek de stekker uit het stopcontact te trekken, want tegen dat ding schreeuwen om te stoppen maakte het op de een of andere manier alleen maar luider.

Het algoritme heeft het compleet op ons gemunt

Om heel eerlijk te zijn: de robots die onze huizen runnen, snappen de nuance van het menselijk ouderschap totaal niet. Als je je apparaat vraagt om "family ties" of iets met het woord "baby", is de kans enorm dat je een flinke dosis hiphop over je heen krijgt. Het nummer dat me in mijn eigen keuken bijna een hartaanval bezorgde, is een Grammy-winnende track genaamd "family ties" van een artiest die Baby Keem heet, samen met zijn neef Kendrick Lamar. Ik hou echt wel van een lekkere rap-beat als ik in m'n eentje naar de supermarkt rijd, maar een 24-jarige artiest absolute, expliciete vunzigheid horen rappen terwijl mijn peuter een blokkentoren bouwt, zorgt voor een heel uniek soort paniek.

De hele rap-industrie lijkt een naamgevingssysteem te hebben dat speciaal is ontworpen om de dag van een millennial-moeder te ruïneren. We hebben Lil Baby, DaBaby, Baby K, Cash Money Baby en Baby Keem. Geen van deze heren maakt slaapliedjes, jongens. Ze maken club-anthems. Maar de zoekalgoritmes van Spotify en Apple Music zien gewoon de woorden die je zegt en plakken ze zonder enige context aan elkaar. Ze gaan er zonder blikken of blozen vanuit dat een gestreste moeder in een plattelandsdorpje op een dinsdagmiddag absoluut de hardste, meest expliciete raptrack van de zomer wil toevoegen aan de afspeellijst van haar peuter.

En daarom is algoritmische streaming op dit moment een nachtmerrie voor ouders. Je denkt dat je een veilige luisteromgeving creëert, maar één lichte verspreking of een vage zoekterm en het hele systeem dondert over de rand, regelrecht richting de categorie 18+. Je kunt die slimme speaker gewoon niet vertrouwen met het maken van keuzes voor je huishouden, want het kan hem niet schelen dat je vierjarige een spons is die alles wat hij hoort zal herhalen.

Begin maar niet over de autoplay-functie van YouTube, wat eigenlijk gewoon een digitaal drama is dat je kind in drie klikken van Peppa Pig naar complete waanzin leidt.

Wat onze kinderarts serieus zei over kleine oortjes

Ik was zó getraumatiseerd door het incident in de keuken dat ik het serieus ter sprake bracht tijdens de controleafspraak voor de oorontsteking van mijn middelste. Ik vertelde dokter Miller gekscherend dat mijn peuter momenteel zat mee te bouncen op Kendrick Lamar en Baby Keem, in de verwachting dat de dokter zou grinniken en zou zeggen dat het goed is voor de karaktervorming. In plaats daarvan stopte hij met schrijven in het dossier, schoof hij zijn krukje dichterbij en keek hij me heel serieus aan.

Hij legde uit dat peuters in wezen wandelende, ademende taperecorders zijn met nul impulscontrole. Hij was van mening dat, zelfs als een jong kind de volwassen thema's, het geweld of de grove taal in expliciete muziek niet begrijpt, ze wel heel gevoelig zijn voor de agressieve stembuigingen. Blijkbaar omzeilen de zware baslijnen en de scherpe, staccato klanken van rapmuziek hun logische brein en activeren ze een soort emotionele kopieerreactie in hun zich ontwikkelende zenuwstelsel. Althans, zo begreep ik zijn ingewikkelde tekening op het whiteboard.

Mijn oudste is het levende bewijs van precies dit fenomeen. Toen hij twee jaar oud was, keek mijn man op een zaterdagmiddag naar welgeteld één sportuitzending op tv. De week daarop stonden we in de rij bij de kassa van de Albert Heijn, en mijn zoon schreeuwde uit volle borst een enorm kleurrijke uitspraak die hij had opgepikt van de commentator. Een oudere dame in de rij naast ons hapte letterlijk naar adem en klemde haar tas stevig vast. Kinderen nemen de cadans en de houding van de media om hen heen in zich op, zelfs als de woordenschat ze de pet te boven gaat. Wat dus betekent dat het keihard draaien van hiphop voor volwassenen in de speelkamer het perfecte recept is voor een zeer ongemakkelijk tienminutengesprek op de peuterspeelzaal.

De slimme speaker-nachtmerrie oplossen

Je kunt er niet zomaar op hopen dat het apparaat zich netjes gedraagt, dus je moet je in principe door het doolhof van rommelige instellingen van je streaming-app worstelen om de blokkade voor expliciete content aan te zetten. En daarnaast moet je een uur lang ruziën met je smart home-app om een spraakprofiel in te stellen, zodat het ding precies weet of het jouw peuter is die om muziek vraagt of jijzelf. Het is enorm irritant om in te stellen, maar het is de enige manier om de waanzin te stoppen.

Ik realiseerde me dat het creëren van een schermvrije luisteromgeving waarbij ik zélf controle heb over de fysieke media, voor ons de enige echte oplossing is als ik mijn handen vol heb. We moesten onze strategie compleet omgooien naar fysieke dingen waar de kinderen mee kunnen spelen en die niet verbonden zijn met het internet. Als ik mijn Etsy-bestellingen in dozen probeer te doen en de baby jengelt, kieper ik gewoon de Zachte Baby Blokkenset direct op het kleed in de woonkamer. Eerlijk waar, deze blokken zijn echt mijn redding.

• Ze zijn gemaakt van zacht rubber, wat betekent dat wanneer mijn middelste kind onvermijdelijk een blok naar het hoofd van zijn zusje gooit, we geen ritje naar de spoedeisende hulp hoeven te maken.
• Er staan kleine cijfertjes en stukjes fruit op, waardoor ik het gevoel heb dat ik toch iets aan vroege educatie doe, terwijl ik eigenlijk gewoon twintig minuten stilte probeer te kopen.
• Je kunt ze in bad gooien want ze blijven drijven, wat een enorme bonus is als je een huilend kind vol spaghettisaus moet afleiden.

Weg van de schermen en speakers

Zodra je het achtergrondgeluid van de slimme speaker weghaalt, besef je ineens hoe afhankelijk je was van dat ding om de sfeer in huis te bepalen. Zonder een afspeellijst die mijn kinderen vertelt dat het tijd is om rustig te worden voor een dutje, moest ik op zoek naar fysieke signalen om ze kalm te krijgen. Als je meer manieren wilt bekijken om de rust in huis een beetje te bewaren zonder afhankelijk te zijn van schermen, kun je de biologische collecties van Kianao bekijken voor betere oplossingen.

Voor dutjes zweer ik bij de Bamboe Babydeken met Vossen. Ik ga heel eerlijk met je zijn, ik heb er drie van precies deze. Ze kosten iets meer dan die goedkope katoenen dekentjes die je in een 3-pack koopt bij de voordeelwinkel, waardoor ik wel even moest slikken toen ik ze voor het eerst bestelde met een krap budget. Maar de bamboestof is bizar zacht. Mijn jongste heeft een ontzettend gevoelige huid en kreeg vroeger altijd rare, vlekkerige warmte-uitslag als hij op synthetische vezels sliep, maar deze bamboe ademt zó goed dat we daar nooit meer last van hebben gehad. We gebruiken hem om in te bakeren, om over het autostoeltje te gooien, en vooral gewoon als fysiek signaal dat het huis voor een uurtje 'dicht' gaat.

We hebben ook de Bamboe Babydeken Gekleurd Heelal, die ook prima is hoor. Het ruimte-patroontje is eerlijk gezegd erg schattig en geeft een leuke, kosmische vibe aan de babykamer. Maar om de een of andere reden merk ik dat ik toch altijd in de wasmand sta te graven om de vossendeken te vinden. De heelaldeken voelt na een paar wasbeurten nét even anders aan, of misschien heeft mijn wasmachine gewoon een hekel aan donkere kleuren. Hij doet z'n werk, maar het is niet degene waar ik van in paniek raak als ik hem bij oma heb laten liggen.

Eet-chaos en ze bezig houden

Aan tafel is het andere moment van de dag waarop we de afwezigheid van onze achtergrondmuziek het hardst voelen. Drie kinderen in complete stilte groenten proberen te laten eten, is onbegonnen werk. Ze beginnen hun eigen muziek te maken, wat meestal inhoudt dat ze met vorken op tafel slaan totdat ik een stresshoofdpijn achter mijn ogen voel opkomen. Ik besefte dat als ik ze niet kon afleiden met een akoestische afspeellijst, ik ze moest afleiden met het eten zelf.

Ongeveer twee maanden geleden zijn we voor de peuter overgestapt op de Bamboe Babylepel en Vork Set. De siliconen uiteinden hiervan zijn fantastisch, want mijn dochter kauwt nogal fanatiek op haar bestek, als een golden retriever-pup op een tak. De bamboe handvatten zijn lekker licht en passen perfect in haar kleine handjes, waardoor ze niet gefrustreerd raakt als ze probeert een glibberig stukje banaan aan te prikken.

Ik moet je wel een grote waarschuwing geven: je moet deze bamboe spulletjes echt met de hand afwassen. Ik kwam er op de harde manier achter dat als je ze in de vaatwasser gooit op het desinfectieprogramma, de hitte het natuurlijke hout compleet verpest en het droog en gek maakt. Het met de hand afwassen van minilepeltjes is enorm irritant als je drie kinderen onder de vijf en een berg afwas hebt, maar ik sta nu gewoon even aan de wasbak en doe het terwijl mijn ochtendkoffie doorloopt. Het is het waard om geen smeltend plastic in mijn vaatwasser te hebben dat chemicaliën in het havermoutje van mijn kind lekt.

Ouderschap in het digitale tijdperk betekent dat je altijd maar één spraakopdracht verwijderd bent van een regelrechte ramp. Je denkt dat je fantastisch bezig bent met het creëren van een verantwoorde omgeving, en ineens staat een 24-jarige rapper een concert te geven in je keuken. Dus ga direct de instellingen van je streaming-app dichttimmeren voordat je tweejarige wat zeer creatieve nieuwe vocabulaire leert, en neem een kijkje bij de babyspullen van Kianao voor fysieke, schermvrije manieren om je kinderen bezig te houden.

Vragen die je nu waarschijnlijk hebt

Waarom denkt mijn speaker dat Baby Keem voor kinderen is?

Omdat de algoritmes ronduit dom zijn, echt waar. Ze lezen letterlijk alleen de metagegevens. Ze zien het woord "baby" in de naam van de artiest en het woord "family" in de titel van het nummer, en ze koppelen dat aan jouw verzoek om familiemuziek. Het apparaat heeft totaal geen gezond verstand of context om te beseffen dat een nummer met een explicit-waarschuwing niet afgespeeld moet worden nadat je net om het weer en een luier-timer had gevraagd.

Verpest het horen van één slecht nummer mijn kind voor altijd?

Nee hoor, het komt helemaal goed met ze. Mijn oudste hoorde wel ergere dingen van mijn oom op een verjaardag toen zijn voetbalclub verloor. Eén keer per ongeluk zware hiphop horen gaat hun hersenen echt niet fundamenteel herprogrammeren. Het probleem is vooral de herhaalde blootstelling aan agressieve tonen. Zet het gewoon uit, lach om de blinde paniek die je voelde toen je de stekker eruit probeerde te trekken, en ga verder met je dag.

Hoe blokkeer ik expliciete muziek op Alexa?

Het zit weggestopt in de instellingen en het is super irritant. Je moet de Alexa-app openen, op Meer tikken, naar Instellingen gaan, Muziek & Podcasts zoeken en het Explicit Language Filter aanzetten. Maar heel eerlijk, mijn kinderen mompelen toch maar wat, dus de helft van de tijd speelt de speaker willekeurige jazzmuziek omdat hij hun gebrabbel toch niet kan verstaan.

Zijn schermvrije audiospelers het geld echt waard?

Als je er klaar mee bent om met het algoritme te vechten en je hebt er het budget voor: ja. Een speciale audiospeler voor kinderen, waarbij ze gewoon een klein fysiek poppetje op een doosje zetten om een specifiek verhaaltje of liedje af te spelen, is geweldig. Het haalt het hele 'raadspelletje' van het internet weg. Bovendien kunnen ze het zelf bedienen, wat betekent dat ik niet vijftig keer per dag tegen een metalen cilinder hoef te schreeuwen terwijl ik probeer het avondeten te koken.