Voor en na: De paniek van de eerste stapjes overleven

Ik zit op de vloer van onze woonkamer. Het is een dinsdag eind 2021 en ik draag een zwarte legging met een mysterieuze, opgedroogde yoghurtvlek op de linkerknie. Mijn dertien maanden oude zoontje Leo is helemaal bloot, op een overvolle, afzakkende luier na. Hij klampt zich op dit moment vast aan de rand van onze mid-century moderne salontafel alsof het het enige is dat hem ervan weerhoudt van de aardbodem te vallen. Hij wiebelt. Ik hou mijn adem in. Mijn man, Greg, trekt in de keuken agressief keukenkastjes open en roept iets over schone lepels, zich er totaal niet van bewust dat onze zoon op het punt staat de loop van de menselijke geschiedenis te veranderen.

Of nou ja, een stapje te zetten.

Ik houd mijn adem in. Mijn koffie staat op de schoorsteenmantel, inmiddels ijskoud, omdat ik het oogcontact met dit kleine, wiebelige mensje niet durf te verbreken. Hij laat de tafel met één hand los. Dan de andere. Eén glorieuze, angstaanjagende seconde staat hij daar, zwaaiend als een piepkleine dronken zeeman, waarna hij dubbelklapt en zachtjes op zijn gewatteerde billen landt.

Een enorme anticlimax.

Maar eerlijk is eerlijk, de hele reis van een kind dat leert lopen is gewoon één lange aaneenschakeling van anticlimactische bijna-momenten, verpakt in intense ouderlijke paniek. Want de waarheid is dat de overgang van kruipen naar schuifelen en uiteindelijk zelfstandig lopen geen rechte lijn is. Het is een chaotische zigzag vol blauwe plekken op het voorhoofd, terwijl ik als een overbezorgde, stijf van de cafeïne staande bodyguard vijf centimeter achter hem aan sluip.

De vicieuze, nachtelijke internet-spiraal

Bij mijn eerste kindje, Maya (die inmiddels zeven is en harder rent dan ik), was ik compleet geobsedeerd door schema's en tijdlijnen. Ik had apps op mijn telefoon die me passief-agressieve meldingen stuurden over waar ze in haar ontwikkeling "zou moeten" zijn. Ik dacht dat die beroemde "eerste stapjes" een rechtlijnig, perfect getimed fenomeen waren, dat klokslag middernacht op hun eerste verjaardag gebeurde. Omdat die keurige opvoedboeken dat nou eenmaal suggereerden.

Ik weet nog goed dat ik om 3 uur 's nachts agressief in bed lag te googelen toen Maya elf maanden was. Ze liep nog niet en mijn schoonmoeder had er tijdens het eten een vage, net iets te beleefde opmerking over gemaakt. Ik was gewoon op zoek naar een simpel overzicht van mijlpalen.

Maar het internet is een rare plek, jongens. Ik typte de woorden in de zoekbalk en plotseling schotelde mijn browser me resultaten voor over Dave Ramsey baby steps. Blijkbaar wist het algoritme dat Greg en ik nul komma nul spaargeld hadden en ons opeens realiseerden dat het opvoeden van een mensje financieel doodeng is. En toen – want het internet is gewoon vervloekt als je slaapgebrek hebt – kreeg ik ineens bizarre automatische aanvullingen voor een baby steps game. Daar zat ik dan in het donker, met brandende ogen, te lezen over een of andere aanstaande satirische videogame waarin een volwassen man leert lopen. Met van die totaal waanzinnige gerelateerde zoekopdrachten als een baby steps donkey en, ik maak geen grapje, baby steps nudity. Gast, serieus? Ik wilde gewoon weten of de enkeltjes van mijn kind echt zo naar binnen hoorden te knikken. Ik zat helemaal niet te wachten op een of ander raar naakt videogamekarakter.

Maar goed, wat ik wil zeggen: nachtelijke paniek over mijlpalen is echt gevaarlijk terrein. Blijf daar weg.

Wat onze dokter eigenlijk zei over al die schema's

Dus nadat ik mijn nachtelijke internet-hallucinatie had overleefd, dreef ik onze arts, Dr. Aris, tijdens Maya's eenjaarscontrole zowat in het nauw. Hij ziet er altijd een beetje uitgeput uit en drinkt zijn koffie uit een Yeti-thermosbeker met een gigantische deuk erin. Daarom vertrouw ik hem blindelings.

Ik eiste te weten waarom ze nog niet liep.

Hij lachte een beetje en vertelde me dat de normale marge voor zelfstandig lopen belachelijk groot is — van tien tot wel achttien maanden. Achttien maanden! Dat is een enorm verschil. Hij zei iets over dat het zenuwstelsel moet uitvogelen hoe het moet communiceren met de spieren, of was het nou het skelet? Luister, ik ben geen arts. Ik weet alleen dat hij zei dat het gigantisch veel hersencapaciteit kost om te ontdekken hoe ze hun gewicht van het ene op het andere been moeten verplaatsen. We moesten haar gewoon lekker in haar eigen tempo laten aanrommelen.

Hij vertelde me ook dat al dat zijwaartse geschuifel langs de bank — het zogenaamde "cruisen" — blijkbaar superbelangrijk was voor de opbouw van haar heupspieren. Wie had dat gedacht? Ik in ieder geval niet.

Het schoenendrama dat mijn hele week verpestte

Eén ding dat ik bij Maya helemaal verkeerd had aangepakt, waren haar schoentjes. In 2018 kocht ik voor haar van die ongelooflijk stijve, zware, baksteen-achtige laarsjes, omdat ze zo schattig stonden bij haar kleine herfstoutfits. Ze hadden dikke rubberen zolen en nul komma nul flexibiliteit. Ik trok ze haar een keer aan op de parkeerplaats van de supermarkt, en ze kon letterlijk haar knieën niet buigen. Ze liep zo'n drie minuten rond als een piepklein, gefrustreerd monster van Frankenstein, voordat ze zichzelf op het asfalt gooide in een woedende driftbui.

Bij Leo pakte ik het veel slimmer aan. Ik realiseerde me dat als ze hun evenwicht moeten leren bewaren, ze eigenlijk wel de vloer onder zich moeten kunnen voelen.

Tegen de tijd dat Leo zich begon op te trekken aan meubels, had ik deze Babysneakers van Kianao ontdekt. Ze hebben ons leven totaal veranderd. Ik kocht ze in de kleur Bruin omdat ze eruitzien als piepkleine vintage opaschoenen en ik ben echt een sukkel voor die esthetiek. Maar nog belangrijker: ze zijn ongelooflijk zacht. De zool is compleet buigzaam. Als Leo op zijn hurken gaat zitten om een blokje van het kleed op te rapen, buigt de schoen letterlijk met zijn voetje mee. Ze hebben een brede neus, zodat zijn mollige kleine teentjes zich op een natuurlijke manier kunnen spreiden voor grip op de vloer. Volgens Dr. Aris is dat weer superbelangrijk voor de ontwikkeling van de voetboog.

Ik ben er oprecht geobsedeerd door. Ze blijven goed aan zijn voetjes zitten, zelfs als hij als een bezetene in tijgersluipgang over het linoleum in de keuken kruipt. En ze laten niet van die vreselijke rode striemen op zijn enkeltjes achter, zoals stugge schoenen dat wel deden.

Dingen die we veranderden en die stiekem best wel hielpen

Omdat ik nou eenmaal niet gewoon stil achterover kan leunen, hebben we in huis toch een paar dingen aangepast om Leo's mobiliteit aan te moedigen zonder het te forceren. Het was geen strak regime, gewoon een rommelige poging om deze fase te overleven. Dit is mijn totaal onwetenschappelijke lijstje van dingen die ons hebben geholpen:

• We stopten met het rare vasthouden van de handjes boven het hoofd. Bij Maya hielden we haar handjes altijd hoog boven haar hoofd vast, alsof ze werd gearresteerd, en dan marcheerden we samen door de keuken. Dr. Aris vertelde ons heel voorzichtig dat het zo hoog vasthouden van de armpjes hun zwaartepunt compleet uit balans brengt. Bij Leo begonnen we zijn handjes lager vast te houden, ter hoogte van zijn schouders of heupen, waardoor hij echt zijn eigen buikspieren moest gebruiken om zijn balans te vinden.
• We creëerden een "ja-ruimte". We haalden in feite alles waar we dol op waren uit de woonkamer. De gave glazen salontafel? Weg. De decoratieve vloerlamp? Verstopt in de logeerkamer. We maakten er een veilige zone van, waar ik niet elke vijf seconden "NEE!" hoefde te roepen, zodat hij gewoon vrij kon rondstruinen.
• We gaven zijn broekjes een upgrade. Serieus, in dat gekke gebied tussen kruipen en lopen zijn ze constant aan het rekken en strekken. Greg probeerde Leo steeds stugge spijkerbroekjes aan te trekken, waarna het arme joch niet eens meer zijn knieën kon buigen. We zijn vrijwel helemaal overgestapt op de Bio-Katoenen Retro Baby Joggers. Die hebben een geweldig verlaagd kruis, wat makkelijk over een dikke wasbare luier past zonder dat hij als een cowboy gaat lopen. Bovendien is het biologische katoen zó rekbaar, dat hij moeiteloos van zitten naar staan kan gaan, zonder dat de broek halverwege zijn billen afzakt.

Als jij je momenteel in de loopgraven bevindt en probeert een wiebelig, onvoorspelbaar klein mensje aan te kleden, dan wil je misschien serieus zijn of haar garderobe eens heroverwegen. Neem een kijkje in Kianao's collectie van biologische babykleding. Want eerlijk waar, ademende stretchstoffen zijn momenteel je enige redding.

Het loslaten van de perfecte tijdlijn

De figuurlijke babystapjes van het ouderschap zijn oprecht zwaarder dan de fysieke. Elke keer als ze een nieuwe mijlpaal bereiken, moet je je plotseling aanpassen aan een compleet nieuwe versie van je kind.

Neem eten als voorbeeld. Precies in de periode dat Leo zijn eerste stapjes zette, besloot hij ook dat hij véél te zelfstandig was om nog door mij gevoerd te worden. We haalden de Bamboe Babylepel en Vork Set in huis, omdat ik ergens had gelezen dat het trainen van de fijne motoriek in de kinderstoel enorm helpt bij de grove motoriek op de grond. Of misschien heb ik dat wel zelf verzonnen? In mijn hoofd klinkt het in ieder geval heel logisch.

Om eerlijk te zijn is dat bestek nog wel een dingetje bij ons. Begrijp me niet verkeerd, ze zijn prachtig gemaakt en de siliconen uiteinden zijn superzacht, maar Leo snapt het hele concept van 'scheppen' nog niet zo. Hij gebruikt de bamboe lepel vooral om luidruchtig op zijn tafelblad te trommelen terwijl hij meer kaas eist. Het staat fantastisch in mijn keukenlade, maar op dit moment is zijn eigen vuistje nog steeds zijn favoriete bestek. Ooit komt het goed.

Oh, en loopstoeltjes? Van die traditionele loopstoeltjes met wieltjes hebben we helemaal overgeslagen. Experts zeggen dat ze stiekem best gevaarlijk zijn en heel eerlijk: daar hadden we toch de ruimte niet voor in onze gang.

De overkant bereiken

Ouderschap is eigenlijk één lange, doodenge aaneenschakeling van loslaten. Dat eerste jaar houd je ze stevig vast, inbakeren, dragen, elke beweging voorspellen. En dan, op een dag, trekken ze zich op aan de salontafel, laten ze los, en stappen ze bij je vandaan.

Het is hartverscheurend. En het is ronduit magisch.

Maya liep met veertien maanden. Leo zette uiteindelijk zijn eerste echte, onmiskenbare pasjes in de woonkamer, een paar weken na het blote-salontafel-incident, zo rond de vijftien maanden. Geen van beiden gaf iets om de schema's. Geen van beiden trok zich iets aan van mijn paniek. Ze deden het gewoon pas toen hun kleine lichaampjes er klaar voor waren.

Voordat je je stort in de chaotische realiteit van de peutertijd, en je urenlang achter een kersverse, mobiele dreumes door het huis moet rennen, zorg er dan voor dat de garderobe van je kind echt meewerkt en niet belemmert. Bestel vandaag nog een paar van die zachte babysneakers en comfortabele, rekbare broekjes bij Kianao. Geloof me, die ga je echt nodig hebben zodra het hardlopen begint.

Een paar heel eerlijke, persoonlijke veelgestelde vragen over dit alles

Wanneer moet ik echt in paniek raken als ze nog niet lopen?

Als je net als ik bent, raak je al in paniek bij elf maanden. Maar Dr. Aris vertelde me dat ik diep moest ademhalen en pas moest gaan stressen als ze de achttien maanden aantikken. Zolang ze zich optrekken, langs meubels schuifelen en een beetje gewicht op hun benen kunnen dragen, doen ze precies wat ze moeten doen. Als je de grens van anderhalf jaar bereikt en ze zetten nog steeds geen stapjes, bespreek het dan gewoon bij je volgende doktersbezoek. Laat de passief-agressieve opmerkingen van je schoonmoeder niet bepalen hoeveel stress jij ervaart.

Moeten ze binnenshuis echt altijd op blote voeten lopen?

Eigenlijk wel, ja. Ik dacht altijd dat hun voetjes zouden bevriezen, dus hield ik Maya de hele winter in dikke sokken, waardoor ze constant uitgleed. Blote voeten zijn echt het beste voor het ontwikkelen van de voetboog en de spieren in hun voetjes. Als het echt stervenskoud is, of als we naar buiten gaan, trek ik ze de zachte sneakers van Kianao aan. Die bootsen dat blote-voeten-gevoel na, terwijl ze toch die kleine teentjes beschermen tegen alle kruimels en gevaren op mijn keukenvloer.

Hoe ga je om met het constante vallen zonder gek te worden?

Je drinkt veel koffie en probeert niet hoorbaar naar adem te happen als ze weer eens omvallen (wat haast onmogelijk is). Baby's zijn gemaakt van rubber, ik zweer het. Hun zwaartepunt ligt momenteel zo'n beetje in hun enorme hoofdje, dus ze zullen echt vaak omkiepen. Zolang je de scherpe hoeken babyproof hebt gemaakt en glazen tafels hebt verplaatst, moet je ze gewoon op hun gewatteerde luierbillen laten vallen. Ze gaan vaak pas huilen omdat ze de absolute horror op jouw gezicht aflezen.

Waarom loopt mijn kind op zijn tenen?

Maya deed dit echt een hele maand lang en ik was ervan overtuigd dat er iets neurologisch mis met haar was (nogmaals, ik ben een stressvolle googelaar). Het blijkt gewoon een gekke fase te zijn waar veel beginnende lopers doorheen gaan terwijl ze experimenteren met balans. Natuurlijk moet je het met je arts bespreken als ze helemaal nóóit meer plat op hun voetjes staan, maar voor ons was het gewoon een raar kunstje waar ze uiteindelijk weer overheen groeide.