De pijnlijk eerlijke waarheid over kraamcadeaus

Mijn schoonmoeder stond op dag drie op de stoep met iets wat leek op een Victoriaanse doopjurk, en verkondigde dat een pasgeboren baby uitsluitend in wit kant gekleed mocht gaan. De pakketbezorger die onze tiende doos van de week kwam afleveren, wierp één blik op mijn bloeddoorlopen ogen en mompelde dat je eigenlijk alleen maar duizend babydoekjes en een flinke borrel nodig hebt. Ondertussen had een zwangerschapsyoga-instructrice – die volgens mij 'Zonnestraal' heette – ons eerder al verteld dat fysieke objecten negatieve energie vasthouden en dat we onze familieleden alleen om abonnementen op biologische groenteboxen moesten vragen.

Als je een tweeling hebt, wordt de enorme berg tegenstrijdige adviezen alleen geëvenaard door de lawine aan spullen die mensen voor je kopen. Ineens staat je kleine appartement vol met objecten die piepen, zingen en knipperen, naast een berg kledingstukken die zó klein zijn dat ze wel voor een gemiddelde eekhoorn op maat gemaakt lijken te zijn. Het kopen van verstandige kraamcadeaus is blijkbaar een verloren kunst, vervangen door een collectieve maatschappelijke drang om de meest onpraktische, stugge, felgekleurde items te kopen die wettelijk zijn toegestaan.

Je glimlacht, je zegt beleefd dankjewel, en vervolgens prop je stilletjes veertien identieke corduroy tuinbroeken in maat 50 achterin de kast, dondersgoed wetend dat je een huilende baby nooit om drie uur 's nachts gaat blootstellen aan metalen gespen.

Het complot van de piepkleine vestjes

Er is een specifieke vorm van waanzin die volkomen rationele volwassenen overvalt zodra ze een babywinkel binnenstappen. Ze lopen alle praktische spullen straal voorbij en duiken recht op de miniatuur feestkleding af. Ik weet niet wie dit moet horen, maar een baby heeft echt geen smoking, een spijkerjack of een zwaar geborduurd wollen vest dat naar de stomerij moet nodig.

Mensen zijn geobsedeerd door het kopen van de allerkleinste maatjes, oftewel maat 50 of 56. Hier is een deprimerende wiskundige waarheid over die maten: ze passen ongeveer twaalf minuten. Onze meiden zijn iets te vroeg geboren, dus we konden de piepkleine kleertjes daadwerkelijk een paar weken gebruiken. Maar bij een standaardformaat baby is de levensduur van kleding korter dan die van een pak melk. We kregen van familieleden prachtige, ongelooflijk dure outfits cadeau waar de meiden al uitgegroeid waren voordat we de kans kregen om de prijskaartjes eraf te knippen.

Als je ouders écht wilt helpen in plaats van alleen maar aan een sociale verwachting te voldoen, koop dan kleding in maat 62, 68 of zelfs 74. Het voelt misschien ontzettend gek om een cadeau te geven dat gigantisch lijkt, maar ik beloof je: als de vierde maand aanbreekt en de ouders beseffen dat hun kind 's nachts op wonderbaarlijke wijze uit alle rompertjes is gegroeid, zullen ze huilen van dankbaarheid dat jij de vooruitziende blik had om iets groters te kopen.

Veilig slapen en andere angstaanjagende concepten

Na ongeveer twee weken in onze nieuwe overlevingsstand kwam er een verpleegkundige van het consultatiebureau langs om de meiden te wegen. Ze keek rond in onze woonkamer, wees naar een prachtige, dikke, handgebreide deken die we van iemand hadden gekregen, en mompelde iets over dat losse dekens een enorm verstikkingsgevaar vormen. Ik had al veertien dagen niet langer dan veertig minuten aaneengesloten geslapen, dus deze vage, angstaanjagende waarschuwing zorgde ervoor dat ik direct op agressieve wijze elke losse deken in het appartement begon op te bergen.

Onze kinderarts gaf ons later een iets beter te begrijpen verklaring: baby's zijn volstrekt niet in staat om dingen van hun eigen gezicht te halen. De veiligste manier om ze warm te houden is een goed passende slaapzak waar hun kleine armpjes uitsteken, maar waarvan niets omhoog kan kruipen over hun neus. Dit is waarom slaapzakken het ultieme cadeau zijn. Niemand vertelt je overigens hoeveel je er nodig hebt. Je denkt dat je aan één wel genoeg hebt, maar je vergeet voor het gemak even dat baby's in wezen volledig onvoorspelbare, vloeistofproducerende machines zijn.

Mijn absolute favoriete item in dat eerste jaar was een Kianao babydekentje van biologisch katoen. Dat overtreedt technisch gezien mijn eigen regel over dekens, maar we gebruikten hem voor echt álles, behalve voor slapen zonder toezicht. Ik weet vrij zeker dat een van de tweeling het voor elkaar kreeg om hem volledig onder te spugen terwijl we in de rij voor de kassa van de supermarkt stonden, wat resulteerde in een gruwelijk tafereel. We hebben dat stukje stof zeker honderd keer gewassen op totaal ongepaste, hete temperaturen omdat we te moe waren om het waslabel te lezen, en het heeft nooit zijn vorm of zachtheid verloren. Het werd onze vaste kinderwagendeken, de noodhanddoek om de boel schoon te vegen, en uiteindelijk het enige dat het huilen tijdens autoritten kon stoppen.

Als je momenteel in paniek bent over wat je moet kopen voor je zwangere vriendin en je de neiging hebt om zo'n angstaanjagende mechanische babyschommel aan te schaffen, doe dan iedereen een plezier en blader gewoon even door de collectie met newborn kleding voor iets zachts en ademends, wat in ieder geval geen zenuwinzinking zal veroorzaken.

Speelgoed dat piept in het donker

Er is een speciale cirkel in de hel gereserveerd voor de uitvinders van plastic speelgoed zónder volumeknop. Wanneer een baby ongeveer drie maanden oud is, realiseren ze zich ineens dat ze handjes hebben. Dat is een beangstigende ontwikkelingssprong, want het betekent dat ze ineens naar alles in hun directe omgeving beginnen te grijpen.

Op dit punt zullen goedbedoelende vrienden je overladen met plastic verschrikkingen die oplichten en valse liedjes zingen over boerderijdieren. Het grote probleem met dit speelgoed is dat het zichzelf maar wat vaak midden in de nacht activeert. Je sluipt op je tenen terug naar bed na een slopende voedingssessie, je voet strijkt per ongeluk langs een plastic koe, en de hele kamer baadt plotseling in een knipperend rood licht terwijl een robotachtige stem een vrolijk boerderijliedje begint te schreeuwen.

Iemand van het consultatiebureau legde me ooit vaag uit dat het 3D-zicht van een baby enorm gevoelig is, en dat het bungelen van fel knipperende objecten vlak voor hun gezichtje ze in feite zó overprikkelt dat het eindigt in een huilbui. Ik heb geen idee of dit wetenschappelijk helemaal klopt, maar ik kan wel bevestigen dat houten, stil speelgoed in ons huishouden tot aanzienlijk minder gekrijs leidde.

We kregen een Kianao houten bijtring cadeau, gemaakt van onbehandeld hout en voedselveilige siliconen. Het is objectief gezien een prachtig, veilig en duurzaam voorwerp dat eruitziet alsof het thuishoort in een designtijdschrift over modern ouderschap. Konden de meiden die minimalistische esthetiek en het gebrek aan giftige chemicaliën waarderen? Absoluut niet. Want als ze de keuze hadden, zouden ze nog steeds veel liever op mijn autosleutels, een vieze schoen of de afstandsbediening kauwen. Maar als cadeau was het geniaal, want er hoefden geen batterijen in, het kon niemand elektrocuteren, en ik voelde me niet diep beschaamd als ik het per ongeluk op de salontafel liet rondslingeren.

De heilige kunst van het weer vertrekken

Er is een Duits concept waar mijn vrouw me over vertelde, het 'Wochenbett', wat grofweg neerkomt op de kraamtijd: de eerste acht weken na de bevalling waarin de moeder in bed hoort te blijven om te herstellen en helemaal niets hoeft te doen behalve de baby voeden. Bij ons lijken we het krijgen van een kind echter te behandelen alsof we herstellen van een lichte verkoudheid, waarbij van de kersverse ouders wordt verwacht dat ze op dag vier al koffie schenken en beschuit met muisjes serveren aan de voltallige visite.

Als je verder niets meeneemt uit mijn geratel, onthoud dan alsjeblieft déze ongeschreven regel voor op kraamvisite gaan: je mag maximaal een kwartiertje blijven, tenzij je actief de afwas doet, de was aan het opvouwen bent, of een huilende baby vasthoudt zodat de ouders even rustig kunnen douchen.

De mooiste cadeaus die we kregen waren helemaal geen spullen. Het waren de vrienden die appten dat ze een warme lasagne op de stoep achterlieten en wegreden zonder aan te bellen zodat de honden niet zouden blaffen. Het waren de mensen die langskwamen, ons een tas met uiterst saaie maar enorm functionele rompertjes van biologisch katoen overhandigden, ons op een liefdevolle manier vertelden dat we er verschrikkelijk uitzagen, en vervolgens direct weer weggingen.

Oudere broers en zussen omkopen

Omdat we als eerste kinderen meteen een tweeling kregen, hebben we de jaloerse-oudere-broer/zus-fase volledig overgeslagen door er gewoon voor te zorgen dat beide baby's te allen tijde even woedend op ons waren. Maar als ik kijk naar vrienden die een tweede kindje kregen, wordt de politiek van het cadeaus geven ineens enorm riskant wanneer er een driejarige in huis is die moet toekijken hoe een aardappelachtige baby een berg cadeaus in ontvangst neemt.

Als je op visite gaat in een huis met een ouder kind: de baby heeft toch echt niet door dat je er bent, dus neem een goedkoop, luidruchtig stuk speelgoed mee voor de peuter om diens loyaliteit te winnen, en geef de ouders een gigantische doos luiers en goede koffie voor de komst van de pasgeborene. De baby geeft echt geen bal om je zorgvuldig samengestelde, esthetisch verantwoorde kraammandje, maar de peuter zal het zéker onthouden als je ze genegeerd hebt.

Voordat je onvermijdelijk bezwijkt en een gigantische knuffelbeer koopt die de helft van de babykamer in beslag neemt en drie jaar lang stof zal verzamelen: bedenk je alsjeblieft even. Ouders smachten naar dingen die de eindeloze cyclus van voeden, wassen en slapen een héél klein beetje makkelijker maken. We hebben een hele categorie met cadeaus die geen levens zullen verwoesten. Dat is precies de plek waar je moet beginnen als je nog een uitnodiging voor het eerste verjaardagsfeestje wilt scoren.

Veelgestelde vragen aan de chronisch vermoeiden

Moet ik voor de zekerheid de kleinste maatjes kopen?

Tenzij de ouders je specifiek verteld hebben dat ze een premature baby verwachten: absoluut niet. Ze hebben waarschijnlijk zelf al twintig babypakjes in maat 50 in huis gehaald tijdens een extreme nesteldrang-paniekaanval. Koop maat 62, 68 of zelfs 74. Wanneer ze vier maanden later jouw cadeau ein-de-lijk uit de kast vissen, lijk je op een soort profetisch genie dat perfect op hun behoeftes heeft ingespeeld.

Maken ouders zich echt druk om biologisch katoen?

Voordat ik kinderen kreeg, dacht ik dat biologisch katoen een slimme marketingtruc was, ontworpen om goedgelovige mensen geld af te troggelen. Totdat één van mijn dochters een uitslag kreeg die eruitzag als boos schuurpapier en ze 48 uur aan één stuk door krijste, alleen omdat een goedkoop synthetisch babypakje haar huid irriteerde. Je gaat je er héél snel druk om maken als het alternatief is dat werkelijk níemand in huis meer slaapt. Hou het bij materialen die geen dermatologische crisis veroorzaken.

Is het onbeleefd om gewoon eten mee te nemen in plaats van een echt cadeau?

Eten meenemen is de allerhoogste vorm van liefde die je aan een kersverse ouder kunt uiten. Ik had met alle liefde elke zilveren rammelaar en elk geborduurd slabbetje dat we kregen, ingeruild voor één fatsoenlijke, warme maaltijd die ik niet zelf hoefde te koken of op te ruimen. Zorg er alleen wel voor dat het met één hand gegeten kan worden terwijl ze met een baby op de arm door de gang ijsberen.

En een gigantische teddybeer dan?

Als je een levensgrote knuffel mee naar binnen zeult in een huis dat zojuist al is overspoeld met baby-uitzet, zullen de ouders vriendelijk naar je glimlachen, maar in hun hoofd zijn ze je ondergang aan het beramen. Baby's mogen om veiligheidsredenen niet met knuffels in bed slapen, dus het onding zal alleen maar in een hoekje van de kamer staan om ze veroordelend aan te kijken vanwege hun rommelige huis. Doe het gewoon niet.

Hoe lang mag ik blijven plakken als ik een cadeau kom brengen?

Als ze je een kopje koffie of thee aanbieden, is dat vaak een valstrik die is geboren uit pure beleefdheid. Drink het in een angstaanjagend tempo op, roep hoe prachtig de (nog ietwat op een alien lijkende) pasgeborene is, en vertrek. Tien tot vijftien minuten is de gouden regel. Als je zó lang blijft hangen dat de ouders de baby in jouw bijzijn moeten voeden terwijl ze koetjes en kalfjes met je blijven bespreken, dan heb je de grenzen van je welkomsttijd ver overschreden. Sterker nog, het is ronduit onbeschoft.