Wat ik had willen weten voordat ik babybeddengoed kocht

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden.

Het is een ongewoon warme dinsdag in oktober, en je staat midden in het gangpad van een warenhuis met je zwangere jongere zus. Je draagt die zwarte legging met die mysterieuze bleekvlek op de knie, en je klampt je vast aan een ijskoffie die je wanhopig nodig hebt omdat Maya vannacht vier keer wakker was om tegen een onzichtbaar monster onder haar bed te vechten. Je zus houdt een zwaar geborduurde, belachelijk dure vierdelige ledikantset met bijpassende deken en bedomranders omhoog. Ze kijkt je aan met van die grote, naïeve ogen van een aanstaande moeder. Ze trilt zowat van opwinding omdat ze een babybeddengoed set heeft gevonden die perfect past bij haar Pinterest-moodboard.

En jij, Sarah van zes maanden geleden, staat op het punt haar dromen te verpletteren.

Je staat op het punt te klinken als een doorgedraaide, slaaptekort-hebbende gek, daar naast de luieremmers, zwaaiend met je ijskoffie en tierend over verstikkingsgevaren en spuitluiers. Maar je moet wel. Want toen ik zeven jaar geleden zwanger was van Leo, vertelde niemand mij de waarheid. Niemand vertelde me dat 90% van het babybeddengoed dat in winkels wordt verkocht in feite een levensgevaarlijke geldverspilling is.

Dus dit is voor jou, en voor mijn zus, en voor iedereen die momenteel naar een prachtige, nutteloze bijpassende deken staart terwijl hun bloedsuikerspiegel keldert.

De arts die mijn Pinterest-esthetiek verpestte

Laat me je even meenemen naar 2017. Ik had net Leo's babykamer ingericht, en het leek wel de cover van een tijdschrift. Ik had deze prachtige bedomrander, een schattig donzig babykussentje en een zwaar, bijpassend dekbed. Ik dacht dat ik dit hele moederschap-ding al onder de knie had voordat hij überhaupt was geboren.

Toen had ik mijn controle in het derde trimester bij onze arts, dr. Patel. Ik ratelde maar door over de inrichting van de babykamer, en ze stopte me, schoof haar bril op haar neus en vertelde me eigenlijk gewoon dat ik een dodelijke valstrik aan het bouwen was. Ik was met stomheid geslagen.

Ze vertelde me – in zeer directe bewoordingen, omdat ze weet dat ik duidelijkheid nodig heb – dat er de eerste anderhalf jaar van het leven van een baby absoluut níets in dat ledikant mag liggen, behalve een stevig matras en een hoeslaken. Geen bedomranders. Geen babynestjes. Geen knuffels. En zeker, absoluut, onder geen enkele voorwaarde, een zwaar dekbed of een kussen. Ze legde uit dat baby's niet de motoriek hebben om een zware deken van hun gezicht te trekken. Daarnaast kunnen ze gemakkelijk hun eigen uitgeademde lucht weer inademen als ze tegen een pluche bedomrander vast komen te liggen. Dat verhoogt blijkbaar hun kooldioxidegehalte en veroorzaakt wiegendood? Of iets anders gruwelijks. Eerlijk gezegd sloeg mijn brein halverwege haar uitleg op hol, want het enige wat ik hoorde was: 'je doet het helemaal verkeerd'.

Hoe dan ook, het punt is dat die prachtige vierdelige sets die ze verkopen een grote leugen zijn. De detailhandel is zwangere vrouwen eigenlijk aan het gaslighten om dingen te kopen waarvan artsen ons letterlijk smeken ze niet te gebruiken.

Drie is het magische getal voor lichaamssappen

Als je je afvraagt wat je dan wél moet kopen voor het bedje van een pasgeborene, kan ik dat samenvatten in één onsmakelijke, onvermijdelijke waarheid: baby's zijn eigenlijk gewoon ongelooflijk schattige, lekkende kranen van biologisch afval.

Mark, mijn man, schat van een vent. Voordat Leo werd geboren, keek hij naar onze wensenlijst en zei: "Waarom hebben we meer dan twee hoeslakens nodig? Eén op het bed, één in de was." Ik herinner me nog dat ik naar hem keek en dacht: oh, jij lieve, mooie idioot. Je hebt geen idee wat ons te wachten staat.

Dit is wat er om 3 uur 's nachts gebeurt. De baby heeft een spuitluier die zo catastrofaal is dat het de wetten van de fysica tart. Het zit tot op hun rug, in hun haar, en is volledig door het laken heen getrokken. Je strompelt de donkere kamer in, ruikend naar oude melk, en je trekt het bedje leeg. Als je maar twee lakens hebt, en het tweede ligt op dit moment in de wasmand omdat ze er om twaalf uur 's middags op gespuugd hebben... dan heb je een enorm probleem. Dan sta je daar huilend, met een blote, krijsende baby in je armen, proberend te bedenken of je hem of haar in een badhanddoek kunt wikkelen.

Je hebt er drie nodig. Minimaal. Eén op het bed, één in de was, en één in de kast voor de noodsituatie om 3 uur 's nachts. Je hebt nu geen fancy babybeddengoed set nodig, je hebt gewoon hoogwaardige, ademende hoeslakens nodig die een wasbeurt op een temperatuur zo heet als de zon kunnen overleven.

Wat me bij wasmachines brengt.

Ik heb geen verstand van stoffen, maar ik weet wel wat heet water doet

Als een babyartikel niet op 60 graden (of 'heet', als je machine alleen woorden in plaats van cijfers heeft) gewassen kan worden, hoort het niet in je huis thuis. Punt.

Van die delicate synthetische mixen die koud gewassen en aan de lucht gedroogd moeten worden? Afval. Gooi ze in de zee. Als je kind buikgriep krijgt – en ze zúllen buikgriep krijgen, meestal op een dinsdagavond net nadat je de bedden hebt verschoond – moet je die stof in de wasmachine kunnen uitkoken om de bacteriën en de geur te doden. Synthetische stoffen zoals polyester zijn sowieso het ergste. Ik weet vrij zeker dat ze gewoon warmte vasthouden en van je kind een zwetend klein terrarium maken, waardoor ze gillend wakker worden. Ik herinner me nog dat ik Maya in zo'n schattig rompertje van een polyestermix hees toen ze drie maanden oud was, en ze kreeg meteen nare, rode, vurige warmte-uitslag. Het zag er zo sneu uit.

Blijf bij natuurlijke vezels. Biologisch katoen, bamboe, hydrofiel. Spul dat ademt. Als je online aan het shoppen bent en wanhopig 'baby beddengoed set blauw' in de zoekbalk typt omdat je schoonmoeder volhoudt dat de baby blauwe dingen nodig heeft, negeer dan de goedkope polyester sets. Zoek naar OEKO-TEX of GOTS certificeringen. Ik weet niet precies waar de afkortingen voor staan, ik geloof dat het een Europees testding is, maar dr. Patel vertelde me dat het er eigenlijk op neerkomt dat de stof niet doordrenkt is met formaldehyde en giftige kleurstoffen. Dat lijkt me toch wel de minimale eis voor dingen die het gezicht van mijn baby aanraken, maar goed. Pak die winst.

Dekentjes zijn voor de kinderwagen, niet voor het ledikant

Wat moet je dan doen als je geen dekens in het ledikant mag gebruiken, maar je wel ergens woont waar het koud is? Slaapzakken. Draagbare dekens. Je stopt ze gewoon in een slaapzak met armgaten, ritst hem dicht en loopt weg. Zorg er wel voor dat het een veilige rits is die het metalen lipje verbergt, zodat ze er niet in stikken of hun hoornvliezen eruit krabben.

Maar je hebt *wel* nog steeds dekentjes nodig. Alleen niet voor momenten dat ze zonder toezicht slapen.

Ik ben eigenlijk lichtelijk geobsedeerd door de Bamboe Babydeken met Blauwe Vos in het Bos van Kianao. Toen Maya een baby was, was ze een echte contactslaper. Ze sliep alleen als ze op mijn borst was vastgebonden of over boomwortels hobbelde in de kinderwagen. Dit dekentje werd onze absolute favoriet voor wandelingen met de kinderwagen. Het is gemaakt van 70% biologisch bamboe en 30% biologisch katoen, waardoor het fantastisch ademt en niet voelt als van die goedkope, statische fleece waar je haren van overeind gaan staan. Bovendien is het Scandinavische vossenontwerp ook gewoon echt heel mooi. Het schreeuwt niet 'IK BEN EEN BABYARTIKEL' in primaire kleuren. Ik gebruik het grote formaat nog steeds voor Maya als ze tekenfilms kijkt op de bank, ook al is ze inmiddels vier en weigert ze toe te geven dat ze moe is. Het komt prachtig uit de was en wordt eigenlijk alleen maar zachter, wat echt een zeldzaam wonder is in de wereld van de was.

Als je op zoek bent naar een kraamcadeau voor een vriendin, of als je je eigen lijst met onmisbare biologische babyspullen samenstelt, is een goede ademende wandelwagendeken duizend keer beter dan een ledikantdeken die ze twee jaar lang niet mogen gebruiken.

Speelgoed waardoor ik niet het huis in brand wil steken

Nu we het toch hebben over het inrichten van een ruimte voor je baby waarvan je geen knallende koppijn krijgt, moeten we het ook even over het spelen op de grond hebben. Omdat het ledikant volledig leeg en saai gaat zijn (voor de veiligheid!), moet alle zintuiglijke ontwikkeling op de vloer plaatsvinden.

Mark kwam, alweer met de allerbeste bedoelingen, op een dag thuis met een plastic nachtmerrie van een speelkleed op batterijen. Het flitste met neonlampen en speelde een blikkerige, valse versie van "Old MacDonald" in een eindeloze loop af. Ik geloof dat ik het drie dagen volhield voordat ik 'per ongeluk' het batterijklepje kapot maakte.

Je hebt geen knipperende lichten nodig. Baby's raken toch al snel overprikkeld. Wat je wilt is iets natuurlijks.

Ik vond een houten babygym echt fantastisch. Om precies te zijn, zoiets als de Houten Babygym | Regenboog Babygym Set. Het is gewoon een simpel houten A-frame met hangende dierenspeeltjes. Het maakt geen elektronische geluiden. Het heeft geen batterijen nodig. De baby ligt gewoon op zijn of haar rug en probeert tegen het houten olifantje of de getextureerde ringen te slaan. Het is stil. HET IS ZO STIL. En het ziet er serieus mooi uit in de hoek van je woonkamer, en dat is de plek waar je toch 90% van je tijd zult doorbrengen. Het voelt heel erg Montessori, heel erg "Ik ben een kalme, gecentreerde moeder die vanochtend absoluut geen overgebleven pizza als ontbijt op heeft."

Als ze wat ouder worden, gaan mensen speelgoed voor je kopen. Eindeloos veel speelgoed.

Iemand zal je onvermijdelijk zoiets cadeau doen als de Zachte Baby Bouwblokken Set. En eerlijk is eerlijk, die zijn prima. Ze zijn van zacht rubber, BPA-vrij, en er staan cijfers en dieren op. Het is de bedoeling dat kinderen ze leren stapelen en leren rekenen of zoiets. Maar bij mij thuis? Leo probeerde vooral agressief te kauwen op het blok met nummer 4 toen hij tandjes kreeg, en Maya vond het leuk om ze naar de hond te gooien. Ze doen geen pijn als je er met blote voeten op gaat staan, wat een enorme upgrade is ten opzichte van harde plastic blokjes, en ze drijven in bad, dus het is ook nog prima badspeelgoed. Maar verwacht niet dat ze je baby van negen maanden op magische wijze in een architect veranderen. Het zijn gewoon blokken.

De overgang naar het grote kinderbed

Dus wanneer mag je nou echt een serieuze babybeddengoed set gebruiken? De kussens, de dekbedden, de schattige bijpassende overtrekken?

Voor ons was dat rond de tweeënhalf jaar. Dr. Patel zei dat we na 18 maanden een klein, plat kussentje mochten introduceren, maar eerlijk gezegd rolde Leo er toch gewoon vanaf. Toen we Maya eindelijk van het ledikant overplaatsten naar een peuterbed omdat ze steeds over de rand probeerde te springen als een Olympisch turner, mocht ik eindelijk dat schattige beddengoed kopen. Standaard Europees peuterbeddengoed is meestal 100x135 cm voor de deken en 40x60 cm voor het kussen.

En ik kan je vertellen, als je in zo'n klein peuterbedje kruipt om met je kind te knuffelen onder een echt, zacht, biologisch katoenen dekbed terwijl ze naar lavendelzeep ruiken... vergeet je bijna de spuitluiers van 3 uur 's nachts. Bíj́na.

Maar tot die tijd? Houd het ledikant leeg. Koop de babyslaapzakken. Sla drie identieke hoeslakens in. En in godsnaam, zorg ervoor dat je wasmachine klaar is voor de strijd.

Als je de gevaarlijke troep wilt overslaan en gewoon de goede spullen in huis wilt halen, neem dan een kijkje bij de biologische slaapcollecties van Kianao voordat je weer een nutteloze bedomrander in je winkelmandje stopt.

Rommelige, Eerlijke FAQ over Babybeddengoed

Wanneer mag ik mijn baby eindelijk een kussen geven?

Oh god, voorlopig nog lang niet. Dr. Patel schreeuwde nog net niet tegen me toen ik dit vroeg. Je moet er echt mee wachten tot ze minstens 18 maanden tot 2 jaar oud zijn. En zelfs dan mag het geen groot, pluizig kussen voor volwassenen zijn. Het moet zo'n superplat, sneu uitziend peuterkussentje zijn. Maya gaf niet eens om een kussen totdat ze bijna drie was, ze sliep gewoon met haar gezicht naar beneden op de matras als een zeester.

Wat in hemelsnaam is een TOG-waarde?

Het is zo'n verwarrend Europees systeem voor de warmteweerstand van slaapzakken dat ik om 2 uur 's nachts moest googelen. Het vertelt je eigenlijk hoe dik de babyslaapzak is. Een 0.5 TOG is superdun voor hete zomernachten. Een 1.0 TOG is voor normale kamertemperaturen (zoals lente/herfst). Een 2.5 TOG is die dikke, gezellige voor de winter. Stop een baby in juli niet in een 2.5 TOG, tenzij je wilt dat ze braden, dat heb ik helaas op de harde manier geleerd toen Leo doorweekt van het zweet wakker werd.

Heb ik echt een waterdichte matrasbeschermer nodig?

JA. JA. EEN MILJOEN KEER JA. Het maakt me niet uit hoe 'ademend' het matras beweert te zijn, als je baby om middernacht melk eruit projecteert, zit je huilend op je handen en knieën als die vloeistof in de matraskern trekt. Koop twee waterdichte matrasbeschermers. Leg ze in laagjes: beschermer, laken, beschermer, laken. Als de middernachtelijke ramp toeslaat, trek je gewoon de bovenste laag eraf, gooi je het op de gang en ga je weer slapen. Het is de ultieme ouderschapshack.

Zijn bedomranders ooit veilig? Zelfs die van mesh (gaas)?

Volgens mijn arts niet. De pluche varianten zijn een verstikkingsgevaar, en de 'ademende' mesh-varianten zijn eigenlijk gewoon een wurgingrisico dat wacht om te gebeuren zodra de baby eraan leert trekken. En als ze ouder worden, gebruiken ze de bedomranders gewoon als een opstapje om zichzelf uit het ledikant te lanceren. Laat ze maar gewoon hun hoofd stoten aan de houten spijlen. Dat doen ze twee keer, huilen een minuutje, en dan leren ze ruimtelijk inzicht. Ik beloof je dat ze het overleven.

Hoe vaak moet ik deze hoeslakens wassen?

In een perfecte wereld? Misschien één keer per week. In de realiteit? Wanneer de lichaamssappen erom vragen. Er waren weken met Maya waarin ik het hoeslaken elke dag moest verschonen vanwege een vreemd luiermerk dat we uitprobeerden en dat lekte elke keer als ze op haar zij sliep. Zorg er gewoon voor dat je ze heet wast (bijvoorbeeld op 60 graden) om huisstofmijten en de aanhoudende geur van zure melk te doden.