De no-nonsense gids voor Bella Baby fotografie in het ziekenhuis

Ik was precies achtenveertig uur na de bevalling en bloedde hevig in een netbroekje ter grootte van een surfplank, toen er luid op de deur werd geklopt. Mijn schoonmoeder had me net vol trots een stugge, kriebelende jurk van tule met pailletten overhandigd die leek op een kostuum van een kunstschaatsster uit de jaren 80. Ze stond erop dat mijn pasgeboren dochter dit absoluut moest dragen voor haar ziekenhuisdebuut. De arme baby krijste zo hard dat haar gezichtje de kleur had van een beurse pruim, met haar knuistjes gebald van pure woede. En precies op dat moment, stappend over een letterlijk mijnenveld van plastic kolfonderdelen en mijn half opgegeten broodje kalkoen, stond daar de ziekenhuisfotograaf.

Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: het was een regelrechte ramp. Het zweet stond op mijn rug in dat ziekenhuishemd, mijn haar leek op een vogelnest en mijn oudste was zo getraumatiseerd door de kriebelende kanten kraag van die jurk dat ze vier uur lang stijf de kaken op elkaar hield. Ja, mijn oudste is mijn wandelende waarschuwing voor zo'n beetje alles wat met ouderschap te maken heeft, en die eerste ziekenhuisfoto's zijn het bewijs. Wij kijken doodsbang. De baby kijkt woest. We hebben toch maar voor de afdrukken betaald, want schuldgevoel is een sterke drijfveer.

Tegen de tijd dat baby nummer drie zich aandiende, was ik echter een doorgewinterde veteraan op de kraamafdeling. Ik kende de verpleegkundigen bij hun voornaam, wist precies hoe ik de beste ijsblokjes kon inslaan en had eindelijk door hoe ik de fotograaf aan kon pakken zonder gillend gek te worden. Als je nu zwanger bent en opziet tegen die eerste paar uitputtende dagen, laat me je dan een hoop ellende, geld en onnodig zweten besparen.

Waarom ik de derde keer wél de deur opendeed

Luister, de eerste paar dagen in het ziekenhuis zijn een chaotische waas van hormonale crashes, verpleegkundigen die agressief op je pijnlijke buik komen duwen en pogingen om uit te vogelen hoe je een piepklein, kronkelend mensje goed laat aanhappen. Het allerlaatste waar je aan denkt, is een fotoshoot. Maar het geniale van die ziekenhuisfotografen is dat ze dondersgoed snappen dat jij op dit moment functioneert op nul slaap en pure paniek.

Ik ben echt een enorme krent. Ik budgetteer onze boodschappen tot op de cent, passend bij mijn bescheiden Etsy-shop inkomen. Dus toen ik de woorden 'geen opstartkosten' hoorde, spitste ik direct mijn oren. De fotograaf komt gewoon langs, gebruikt het grote, lichte raam in je kamer en maakt in een kwartiertje de foto's. Ze rekenen geen cent voor het maken van de foto's zelf, wat fantastisch is, want ik weiger te betalen puur en alleen omdat iemand mijn kamer binnenloopt. Later mailen ze je een wachtwoord voor een digitale galerij en kun je altijd nog beslissen of je een tweede hypotheek op je huis wilt nemen om die fotopakketten te kopen.

Wat dokter Evans mompelde over die gekke virale poses

Als je meer dan vijf minuten op Instagram of Pinterest hebt doorgebracht, ken je ze wel: die newborn-foto's waarop de baby slaapt, op magische wijze zwevend in een macramé hangmat of opgepropt in een houten emmer als een klein, slaperig kikkertje. Mijn oma zei altijd dat een baby er op foto's uit moest zien als een poppetje, maar de lieverd had natuurlijk geen weet van internettrends. Tijdens onze eerste, uitgeputte check-up vroeg ik mijn kinderarts trouwens naar die emmerfoto's.

Dokter Evans is zo'n geweldige, diep vermoeid ogende man die werkelijk alles al heeft gezien. Hij keek me over zijn bril heen aan, zuchtte, en zei dat hij hartkloppingen krijgt van die virale setups. Hij mompelde iets over medische richtlijnen en positionele asfyxie (verstikking door een verkeerde houding), maar mijn slaaptekort-brein vertaalde dat medische jargon simpelweg naar: op een platte ondergrond blijft je kind gewoon ademen, dus stop met ze in een zak aan het plafond te hangen.

Dat is oprecht een enorm voordeel van zo'n babyshoot in je ziekenhuiskamer. Ze nemen geen attributen mee. Er zijn geen gekke manden, geen overdreven nepbontkleedjes die eruitzien als een gesneuvelde Muppet, en er wordt absoluut niet onnatuurlijk geposeerd. Ze leggen de ingebakerde baby letterlijk gewoon op het strakke, witte ziekenhuisbed of in jouw armen. Het is superveilig, en je hoeft niet bang te zijn dat je breekbare, drie dagen oude baby uit een antieke fruitkist rolt terwijl iemand de belichting nog even bijstelt.

Het nachtelijke paniekberichtje

Dit is iets waar niemand je voor waarschuwt: de tweede nacht in het ziekenhuis is meestal het diepste dal. De melkproductie is nog niet op gang, de baby beseft dat hij niet meer in die warme baarmoeder zit en de eenzaamheid raakt je als een mokerslag. Ik herinner me nog hoe ik in het donker zat met mijn tweede baby, stilletjes huilend, terwijl mijn man lag te snurken op zo'n verschrikkelijke, uitklapbare vinyl bank.

Later kwam ik erachter dat Bella Baby (het fotografiebedrijf) samenwerkt met zoiets als de Joy Parenting Club. Dat is in feite een 24/7 appdienst met echte mensen: lactatiekundigen, slaapcoaches, mensen met verstand van zaken. Dat er om 3 uur 's nachts een echt, gecertificeerd mens naar je terugappt als je tepels bloeden en je ervan overtuigd bent dat je je kind 'stuk' hebt gemaakt, is zijn gewicht in goud waard. Ik snap niet precies hoe de samenwerking in elkaar steekt, maar alleen al het feit dat je een reddingslijn hebt die géén angstaanjagend Google-zoekresultaat is, is een enorme overwinning voor de mentale gezondheid van kersverse moeders.

Wat je kind écht zou moeten dragen (verbrand dat kant)

Laten we nog even teruggaan naar die tule-nachtmerrie vol pailletten van mijn schoonmoeder. We hebben allemaal de fantasie dat onze pasgeboren baby eruitziet als royalty. Stop daarmee. Een pasgeboren huidje is net zijdepapier, en alles met stugge kraagjes, gigantische synthetische strikken of kriebelende labeltjes eindigt gegarandeerd in een huilbui. Een babyfoto is pas schattig als je kindje niet paars aanloopt van woede.

Bij mijn derde kind werd ik eindelijk verstandig. Ik had precies één speciaal setje ingepakt: de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen voor Baby's van Kianao. Ik vertel je nu meteen: dit ding is elke cent van je budget waard. Het is gemaakt van biologisch katoen dat zo zacht is als boter, en nog belangrijker: het heeft een magische 5% elastaan voor de stretch. Toen mijn zoon tien minuten voordat de fotograaf aanklopte een bijna-catastrofale spuitluier had, kon ik die rekbare envelophals soepel over zijn schouders naar beneden schuiven, in plaats van dat ik de meconium over zijn haartjes moest trekken. Het was echt een redder in nood.

Bovendien zorgde de natuurlijke, ongeverfde look ervoor dat het prachtig fotografeerde tegen die strakke ziekenhuislakens. Het liet geen boze rode striemen achter op zijn mollige beentjes, en hij bleef heerlijk doorslapen terwijl de fotograaf zijn werk deed. Doe jezelf een plezier en koop er gelijk drie, want de wasservice van het ziekenhuis is niet je beste vriend.

Bekijk hier onze collectie waanzinnig zachte, spuitluier-vriendelijke biologische babykleding.

Waarom mijn neongroene nagels me nog steeds achtervolgen

Je denkt waarschijnlijk niet aan jezelf. Je denkt aan de baby. Maar ik ga je een geheimpje verklappen: de overgrote meerderheid van die ziekenhuisfoto's zijn close-ups van jouw handen. Jouw handen die hun piepkleine teentjes vasthouden. Jouw handen om dat kleine borstkasje. Jouw handen die het hoofdje ondersteunen.

Bij mijn oudste begonnen de weeën vlak voor mijn geplande manicure. Op werkelijk elke vinger zat afgebladderde, rafelige, neongroene nagellak. Toen ik eindelijk het wachtwoord voor de galerij kreeg en die dure, emotionele zwart-witfoto's van het gezichtje van mijn lieve dochter zag, kon ik alleen maar naar mijn afschuwelijke, oplichtende heksenklauwen kijken die haar vasthielden. Het verpestte de esthetiek compleet.

Draag gewoon een simpel zwart of grijs t-shirt. Doe snel wat blanke lak op voordat je naar het ziekenhuis vertrekt. Laat de drukke printjes en gigantische logo's thuis. De fotograaf wil de connectie vastleggen, en niet dat vintage bandlogo op je borst ontcijferen. Houd het simpel, neutraal en rustig.

De oudere broer of zus omkopen

Als dit niet je eerste kindje is, komt er misschien een peuter op bezoek tijdens de shoot in het ziekenhuis. Ik kan je vertellen: voorkomen dat een tweejarige de kabels uit je monitoren trekt terwijl er een vreemde met een camera in de kamer staat, is een olympische sport.

Ik had speciaal de Kianao Siliconen Panda Bijtring en Bamboespeeltje ingepakt als omkoopspeelgoed voor mijn middelste, tijdens de shoot van zijn kleine broertje. Eerlijk gezegd is de bijtring gewoon 'oké'. Hij is best schattig en gemaakt van food-grade siliconen, maar is ook wat aan de zware kant. Toen mijn peuter hem na een paar tellen op het twijfelachtige linoleum van het ziekenhuis smeet, was ik tien minuten bezig om hem schoon te schrobben in dat piepkleine wasbakje op de badkamer. Het deed zijn werk hoor: hij zat stilletjes te kauwen in de hoek in plaats van op mijn pijnlijke buik te springen, maar ik zou hem waarschijnlijk niet nóg een keer meenemen naar het ziekenhuis. Laat speelgoed thuis en gebruik gewoon snacks. Heel. Veel. Snacks.

De vijftien-minuten voorbereidingsdrill

Als de fotograaf laat weten dat hij of zij eraan komt, raak dan niet in paniek. Probeer niet nog snel je haar te föhnen, vol in de make-up te gaan, je gillende kind in een stijve smoking te proppen en de vloer te dweilen. Dat eindigt alleen maar in tranen.

Wat je wel moet doen? Schuif gewoon al die lelijke weekendtassen en lege bekertjes naar de badkamer, doe die felle tl-buizen aan het plafond uit, gooi de luxaflex wijd open en geef je baby voeding tot hij of zij in een comateuze 'melk-dronken' slaap valt. Een gevoede, verschoonde en strak ingebakerde baby is kneedbaar deeg in de handen van een fotograaf. Ze schieten de plaatjes, vertellen je hoe knap je kind is, en laten je weer met rust zodat je nog zo'n droog ziekenhuisbroodje kalkoen kunt wegkauwen.

Mocht je baby op de NICU (neonatale intensive care) liggen, wees dan niet bang dat je dit misloopt. Het zoontje van mijn vriendin Sarah lag drie weken op de NICU en de fotografen zijn er helemaal op getraind om rondom de slangen en monitoren te werken, zodra de verpleegkundigen groen licht geven. Ze leggen de realiteit van jullie reis vast, en die foto's van haar kleine prematuurtje behoren tot de mooiste dingen die ik ooit heb gezien.

Kijk, dat vierde trimester is rommelig, uitputtend en ongelooflijk overweldigend. Jouw ziekenhuisportretten hoeven dat niet te zijn. Pak slim in, draag comfortabele kleding en laat in hemelsnaam die tule jurkjes lekker thuis.

Klaar om je vluchtkoffer in te pakken met dingen die je baby daadwerkelijk kan verdragen? Shop onze belachelijk zachte biologische inbakerdoeken hier, voordat je uitgerekende datum je overvalt.

Vragen die je nu waarschijnlijk te moe bent om te googelen

Moet ik de fotograaf betalen om langs te komen?
Nee hoor. Geen cent. Er zijn totaal geen voorrijkosten of shoot-kosten, wat letterlijk de enige reden is dat ik ze bij mijn derde kind binnenliet. Je betaalt pas achteraf, als je de foto's écht mooi vindt en ze wilt downloaden zonder zo'n gigantisch watermerk over het gezicht van je kind.

Hoe lang gaat deze hele poppenkast duren?
Hooguit een kwartier. Ze weten dat je vloeit, uitgeput bent en waarschijnlijk in een gaasbroekje rondloopt. Ze komen binnen, gebruiken het daglicht van het raam, schieten de foto's en zijn weer weg voordat je baby überhaupt doorheeft dat hij is uitgepakt.

Wat als mijn baby baby-acne of een krasje in het gezicht heeft?
Lekker laten zitten! Ga vooral niet zitten schrobben op dat gezichtje. De fotografen halen een hoop trucs uit met natuurlijk licht, en eerlijk: die kleine imperfecties horen gewoon bij die newborn-fase. Bovendien schieten ze vaak in een stijl die dat allemaal mooi verzacht.

Mogen we onze eigen dekentjes gebruiken voor de shoot?
Ja, en dat moet je absoluut doen. De ziekenhuisdekens zijn stug en hebben van die gekke vervaagde voetstapjes of logo's erop gestempeld. Neem een zacht, neutraal, biologisch katoenen dekentje van thuis mee. Het maakt de foto's zoveel persoonlijker en minder alsof je in een steriele, medische omgeving ligt.

Wat als mijn baby het uitschreeuwt en compleet overstuur raakt?
Die fotografen zijn in feite babyfluisteraars, maar als je kind een totale meltdown heeft, zullen ze niets forceren. Ze wachten dan even een paar minuten zodat je de baby kunt troosten, of ze leggen juist het huilen vast. Eerlijk gezegd is een foto van een boze, krijsende pasgeborene hilarisch om een jaar later op terug te kijken. Laat het gewoon over je heen komen.