Wat je écht nodig hebt voor een pasgeboren baby (en wat je kunt skippen)

"Je hebt écht een billendoekjesverwarmer nodig," siste mijn schoonzus aan de andere kant van de tafel, terwijl ze voorover boog alsof ze me staatsgeheimen toevertrouwde. "Als een koud doekje de billen van die baby raakt, slaap je nooit meer."

"Koop helemaal niks," bracht mijn hippie-buurvrouw daar later die middag tegenin toen ik de post pakte. "Ze hebben alleen je borsten nodig en een zachte la om in te slapen. Consumentisme is een valstrik."

Toen appte mijn schoonmoeder me een link voor orthopedische inlegzooltjes voor baby's. Voor een baby die nog niet eens knieschijven had ontwikkeld.

Ik was veertien weken zwanger van Maya. Ik zat in een koffietentje in de stad, in een zwangerschapslegging die nu al in mijn buik sneed, sloeg een cafeïnevrije Americano achterover die naar verbrande aarde smaakte, en ik was volledig verlamd. Ik staarde naar een lege spreadsheet op mijn laptop en besefte dat uitvogelen wat er op een geboortelijst moet staan, eigenlijk een soort inwijdingsritueel is voor de pure, onvervalste paniek van het moderne moederschap.

Mark, mijn man, was nul komma nul hulp. "Vraag gewoon om luiers?" stelde hij voor, zonder zelfs maar op te kijken van zijn telefoon waarop hij agressief Wordle aan het spelen was.

Toen ik ging googelen op 'must-haves geboortelijst', waren de lijsten wel vierhonderd items lang. Ze wilden dat ik flessensterilisatoren toevoegde die op ruimteschepen leken en een speciale machine alleen maar om babyvoeding te maken. Het was veel te veel. Hoe dan ook, het punt is: na twee kinderen en een decennium aan ervaring weet ik eindelijk wat écht de ruimte in je huis waard is.

Waarom die gigantische lijsten echt onzin zijn

De baby-industrie wil je doen geloven dat als je geen hele specifieke, op batterijen werkende neusjesreiniger koopt, je tekortschiet als ouder. Ze dringen je van die gigantische checklists op waardoor je al krukjes voor peuters en potjes op je lijst zet voordat je überhaupt je 20-wekenecho hebt gehad.

Dit is mijn persoonlijke regel: zet alleen spullen voor de eerste negen maanden op je lijst. Je hebt geen meegroei-kinderstoel nodig die je eetkamer volbouwt terwijl je baby nog alleen maar melk drinkt en huilt. Bewaar de spullen voor oudere kindjes voor hun eerste verjaardag. Familieleden willen dan toch cadeaus kopen, en tegen die tijd weet je tenminste of je kind een reus is, of misschien een rare zintuiglijke haat heeft voor bepaalde stoffen.

En laat me je vertellen over de absolute oplichting die de billendoekjesverwarmer heet. Het klinkt als een geweldig idee omdat je denkt: oh god, mijn dierbare pasgeboren baby gaat het uitschreeuwen als een koud doekje de huid raakt om 2 uur 's nachts. Je stelt je een soort spa-ervaring voor. Je denkt dat je een geweldige, zorgzame moeder bent door een verwarmde, luxueuze luierverschoning te bieden.

Dit is wat er echt gebeurt. Je steekt de stekker van deze gigantische, vreemd warme plastic doos in het stopcontact naast je commode. Je vult hem met vochtige doekjes. En dan bakt hij langzaam en methodisch al het vocht eruit, totdat je achterblijft met een knapperig, bruin, brandgevaarlijk stapeltje droog papier. Ik zweer het je, toen ik Maya ging verschonen toen ze vier weken oud was, grabbelde ik in het donker in dat ding en trok er iets uit dat voelde als een oud, uitgedroogd crackertje.

Om nog maar te zwijgen over als je baby gewend raakt aan warme doekjes... wat ga je in hemelsnaam doen in de supermarkt of bij de HEMA? Ga je een aggregaat en een doekjesverwarmer op batterijen meesjouwen in je luiertas? Nee. Je gaat een koud doekje gebruiken in een openbaar toilet en je baby gaat helemaal door het lint omdat je hem hebt aangeleerd om het Ritz Carlton-hotel voor zijn billen te verwachten. Gebruik gewoon vanaf dag één koude doekjes.

Oh, en babybadjes zijn onzin, was ze gewoon in de gootsteen of wasbak.

Waar maakt iedereen die lijstjes tegenwoordig eigenlijk?

Toen ik zwanger was van Leo, was de standaard de Prénatal-geboortelijst. Je liep samen met je partner dat enorme warenhuis vol keuzestress binnen, ze gaven je een fysieke plastic scanner, en je liep gewoon rond om barcodes te bliepen op gigantische plastic loopstoelen terwijl je probeerde niet te huilen door de pure overweldiging van het zien van vijfenzeventig verschillende soorten fopspenen. Het was een heel cultureel ijkpunt voor onze generatie.

Maar toen gingen ze een tijdje geleden failliet. Ik herinner me nog dat ik in een lokale Facebook-groep voor moeders zat toen het nieuws naar buiten kwam, en het was een en al chaos. Zwangere vrouwen waren wanhopig bezig met het zoeken naar hun Prénatal-geboortelijst om erachter te komen of hun tante dat dure ledikantje al had gekocht, of dat hun hele lijst voor altijd in het internet-zwarte-gat was verdwenen.

Volgens mij zijn ze onlangs onder een nieuw bedrijf weer doorgestart, maar eerlijk gezegd voelt zo'n moderne Prénatal-lijst gewoon niet meer hetzelfde. We zijn allemaal een beetje overgestapt. Nu gebruikt iedereen gewoon Babylist of Lijstje.nl, of wat voor universeel platform dan ook, omdat je letterlijk alles van overal kunt toevoegen. Dit is zoveel fijner wanneer je een paar gangbare artikelen wilt mixen met kleinere, duurzame merken zonder dat je oma naar zes verschillende websites hoeft te surfen.

De slaapsituatie, volgens mijn chaotische leven

Ik was doodsbang voor slaap. Nou ja, voor het gebrek aan slaap natuurlijk, maar vooral voor veilig slapen. Je kijkt op internet en er zijn al die zware, verzwaarde slaapzakjes die beloven dat je baby op magische wijze twaalf uur aan een stuk doorslaapt. Ik kocht er een omdat ik wanhopig was, een ernstig cafeïnetekort had en Maya elke vijfenveertig minuten wakker werd.

Maar bij de controle na twee maanden op het consultatiebureau vroeg de kinderarts, dokter Aris — een geweldige, vermoeid uitziende man met een heel zachte stem — waar ze in sliep. Trots vertelde ik hem over het dure verzwaarde slaapzakje. Hij keek me aan, zuchtte diep en zei: absoluut niet. Hij legde uit dat de richtlijnen ze tegenwoordig ten strengste afraden. Blijkbaar kan het extra gewicht op die piepkleine borstkasjes hun ademhaling beperken of hun zuurstofgehalte verstoren? Ik ken de exacte fysiologie niet, ik ben geen medische professional, maar hij keek me recht in de ogen aan en zei dat het een enorm risico was. Dus hup, de prullenbak in. Hij vertelde me dat ik gewoon een normale, lichte inbakerdoek of een gewone slaapzak moest gebruiken, en dat ze uiteindelijk vanzelf wel zou ontdekken hoe ze moest slapen. (Spoiler: dat deed ze, het duurde alleen wel een jaar).

De kledingsituatie om drie uur 's nachts

Oké, luister heel goed. Je zult schattige pyjama's zien met vijfentwintig piepkleine drukknoopjes langs de beentjes. KOOP ZE NIET. Als je om 3 uur 's nachts in het donker probeert een baby in een pyjama met drukknoopjes te proppen, ga je onvermijdelijk de knoopjes verkeerd uitlijnen. Je baby eindigt met één been uit het nekgat. Je zult op de vloer van de babykamer zitten en huilen. Tweewegritsen zijn de enige acceptabele nachtkleding.

Kleding voor overdag is daarentegen een ander verhaal. Ik heb bijvoorbeeld de Babyromper van Biologisch Katoen van Kianao. Die is echt prachtig. De stof is voornamelijk biologisch katoen en super rekbaar, en Maya woonde er overdag praktisch in toen ze nog heel klein was. Ze had namelijk van die rare eczeemplekjes en door synthetische stoffen zag haar huid eruit als een hete tomaat. Het is een fantastisch basisstuk voor overdag omdat het geen agressieve kleurstoffen bevat. Maar voor de nacht? God, nee. Het is een romper. Het heeft drukknoopjes bij het kruis. Ik weiger te vechten met drukknoopjes bij het kruis van een spartelende, boze baby in het donker, terwijl mijn man in de kamer ernaast gelukzalig ligt te snurken. Dus ja, geweldig voor de esthetiek overdag en voor de gevoelige huid, verschrikkelijk om te overleven in het holst van de nacht.

Dingen die je écht nodig hebt om te overleven

Als je momenteel verdrinkt in spreadsheet-paniek, laat me dit dan even voor je vereenvoudigen. Baby's hebben in principe vier categorieën spullen nodig.

• Iets om de poep op te vangen: Luiers, natuurlijk. En billendoekjes. Als je wasbare luiers gebruikt: top, respect voor jou, ik had er het uithoudingsvermogen voor de was niet voor. Wij gebruikten gewone, ongeparfumeerde doekjes en een afneembaar aankleedkussen, zodat ik niet constant de hoezen hoefde te wassen als die onvermijdelijke spuitluiers weer eens de pan uit rezen.
• Iets om ze in te vervoeren: Een autostoeltje is niet optioneel. En een kinderwagen die past bij je daadwerkelijke leven, niet bij je fantasieleven. Als je in een appartement op drie hoog zonder lift woont, koop dan geen luxe kinderwagen van vijfentwintig kilo, dan verpest je je rug.
• Iets voor de voeding: Flessen en spuugdoekjes. En zet geen borstkolf op je lijst. Bel je zorgverzekeraar. Soms vergoeden ze een professionele kolf via de aanvullende verzekering, wat je zomaar honderden euro's kan schelen.
• Een plek om ze neer te leggen: Je hebt een veilige plek nodig om ze even neer te leggen, zodat je naar de wc kunt. We woonden in een piepklein, krap appartement toen Leo werd geboren. Er was zo weinig ruimte. Ik had een hekel aan al die gigantische plastic speeltafels die licht gaven en het alfabet schreeuwden met een enge robotstem. De zus van Mark kocht de Kianao Wilde Westen Babygym voor ons. Die was geweldig. Ik legde Leo op een kleed, en hij staarde gewoon naar dit uit hout gesneden buffeltje en het zachtgehaakte paardje, wel twintig volle minuten lang. Twintig minuten! Weet je hoeveel lauwe koffie je kunt drinken in twintig minuten? Heel veel. Het was prachtig, het flitste geen neonlichten door mijn woonkamer, en het hielp hem eerlijk gezegd met het oefenen van reiken en grijpen zonder hem te overprikkelen tot het punt van een driftbui. Ik heb hem bewaard voor Maya, en hij bleef perfect.

De kwijlfase waar niemand me voor gewaarschuwd had

Rond de vier maanden veranderden mijn beide kinderen in letterlijke kranen. Tandjes krijgen is een nachtmerrie. Ze kauwen op alles, inclusief je sleutelbeenderen.

Wij hadden de Panda Bijtring van Kianao toen Maya in deze fase zat. Eerlijk gezegd was hij best wel goed. Ze vond het heerlijk om te kauwen op het gedeelte met de bamboestructuur, en het was plat genoeg zodat haar vreemde, ongecoördineerde kleine handjes er echt goed grip op konden houden. Bovendien kon ik hem gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser gooien als hij onder de pluisjes uit de bodem van mijn luiertas zat. Maar ik zal heel eerlijk tegen je zijn: soms negeerde ze elk speelgoed dat we hadden en kauwde ze liever op mijn wijsvinger, wat ontzettend veel pijn deed. Baby's zijn raar. Maar het hebben van een massief siliconen bijtspeeltje in de vriezer heeft absoluut mijn geestelijke gezondheid gered op de echt zware nachten.

Als je op zoek bent naar spullen die je woonkamer er niet uit laten zien als een primaire-kleuren plastic-explosie, kun je eens rondsnuffelen in Kianao's houten speelgoed-sectie.

Wacht, moet ik ook spullen voor mezelf op het lijstje zetten?

Ja. Duizend keer ja. De baby-industrie negeert volledig het feit dat een menselijke vrouw dit kind écht moet baren en er vervolgens van moet herstellen.

Zet spullen voor jezelf op de lijst. Voeg dat gigantische kraamverband toe. Voeg de wasbare zoogcompressen toe. Voeg cadeaubonnen van Thuisbezorgd of je lokale koffietentje toe. Mensen willen je graag helpen, en soms is de beste manier om te helpen jou een warme maaltijd te bezorgen, zodat je niet om vier uur 's middags huilend droge cornflakes boven het aanrecht staat te eten. Ik had geen postpartum-spullen op mijn lijst gezet bij Leo, en daar had ik diepe spijt van toen ik Mark midden in de nacht naar de apotheek stuurde voor koelcompressen.

Maar goed, het punt is: vertrouw op je onderbuikgevoel. Pak nog een kop koffie, negeer het passief-agressieve appje van je schoonmoeder over babyschoentjes, en vraag gewoon om de dingen die goed voelen voor jouw echte leven. Als je op zoek bent naar duurzame, rustige spullen waar je niet gek van wordt, bekijk dan het volledige assortiment babyspullen van Kianao.

Vragen waar je waarschijnlijk te moe voor bent om ze te googelen

Wanneer begin ik in hemelsnaam aan deze lijst?

Eerlijk gezegd: zodra je niet meer de hele dag het gevoel hebt dat je moet overgeven. Ik begon met de mijne rond 14 weken, maar ik maakte hem pas echt openbaar ongeveer een maand voor mijn babyshower. Rommel er gewoon een beetje aan wanneer je de energie hebt, en stress niet als het niet perfect is.

Moet ik echt een borstkolf kopen?

Nee! Oh mijn god, nee. Heel veel verzekeringen dekken een deel of zelfs alles vanuit de aanvullende zorgverzekering. Bel gewoon het nummer op de achterkant van je pasje en vraag het na. Bewaar die plek op je lijstje voor spullen die je echt helemaal zelf moet betalen, zoals eindeloze dozen luiers.

Zijn dure kinderwagens het waard?

Het hangt helemaal af van je levensstijl. Als je in de stad woont en alles loopt, ja, investeer dan misschien in iets met goede vering dat niet uit elkaar valt op de kinderkoppen. Maar als je letterlijk alleen maar naar het winkelcentrum rijdt en door de gladde gangpaden loopt, is een middenklasse kinderwagen helemaal prima. Steek jezelf niet in de schulden voor een kinderwagen.

Wat gebeurt er als ik spullen krijg die niet op mijn lijst stonden?

Je lacht, zegt dankjewel, en ruilt het daarna in voor een tegoedbon. Mensen vinden het heerlijk om af te wijken en gekke jurkjes met ruches te kopen voor pasgeborenen die ze letterlijk nooit zullen dragen. Laat de kaartjes eraan, zoek het bonnetje op en ruil het in voor billendoekjes. Zonder schuldgevoel.

Is een gezamenlijk cadeau smakeloos of briljant?

Briljant. Zet de optie voor gezamenlijke cadeaus altijd aan. Je studievrienden kunnen je waarschijnlijk niet individueel een autostoel van €300 geven, maar met z'n vieren kunnen ze absoluut ieder €75 inleggen. Het bespaart hen de moeite om te bedenken wat ze moeten kopen, en jij krijgt de grote dingen die je écht nodig hebt.