Lieve vroegere ik: koop gewoon die baby shusher en ga slapen

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Het is 02:14 's nachts in de logeerkamer van je zus. Je draagt Dave's veel te grote Villanova-trui met een verdachte, harde korst op de linkermouw, en je bent letterlijk licht in je hoofd van het blazen door je tanden. Je bent duizelig. Zo duizelig. Omdat je al wat voelt als drie volle uren handmatig een hard "SHHHH"-geluid aan het maken bent, terwijl je je kersverse neefje wanhopig heen en weer wiegt op een manier die je knieën vernietigt. Je had je vol vertrouwen vrijwillig aangemeld voor deze nachtdienst, omdat je eigen kinderen nu 4 en 7 zijn en je het was vergeten. Je was de pure, onvervalste paniek van een pasgeboren baby die simpelweg niet stopt met krijsen he-le-maal vergeten.

Stommerd.

Koop dat apparaat. Pak gewoon je telefoon met je ene vrije, verkrampte hand en koop die speciale baby shusher. Doe het nu.

Waarom in vredesnaam werkt dit geluid eigenlijk?

Ik herinner me nog dat Leo net geboren was en Dave het kopen van een white noise machine het domste vond wat hij ooit had gehoord. Hij zei: "Ik ga echt geen dertig euro betalen voor een stuk plastic dat een geluid maakt wat ik ook zelf kan maken." Maar Dave is niet degene die om 3 uur 's nachts wakker wordt, toch? Dave slaapt dwars door een letterlijk brandalarm heen. Dave sliep ooit door, terwijl een hond over zijn blote voet overgaf. Dus Dave negeren we even.

Het punt is: je kunt fysiek dat geluid niet hard of lang genoeg maken om een hysterische baby echt in slaap te sussen, zonder jezelf hoofdpijn door zuurstofgebrek te bezorgen. Je mond wordt zo ontzettend droog dat het voelt alsof je zand hebt gegeten. Je hebt dat apparaat nodig, omdat het apparaat nooit hoeft te stoppen om adem te halen of een slokje lauwe koffie te nemen.

Wat betreft de reden waarom dat sssht-geluid van die shusher zo magisch is: Dr. Aris—onze kinderarts die het geduld van een heilige heeft omdat ik hem vroeger huilend op de noodlijn belde over de exacte kleur mosterdgeel van Leo's luiers—heeft het me ooit uitgelegd. Ik stelde me de baarmoeder altijd voor als zo'n serene, stille, spa-achtige bubbel waar de baby vredig ronddobberde. Maar blijkbaar is dat niet zo. Het is er ongelooflijk luid. Dr. Aris zei dat het eigenlijk voelt alsof je in een draaiende vaatwasser in een overvolle nachtclub woont. Er is al dat bloed dat door de aderen ruist, rommelende darmen en jouw hartslag die recht in hun kleine oortjes bonst.

Dus wanneer ze ter wereld komen en in onze perfect stille, donkere, esthetisch verantwoorde babykamers belanden, raken ze compleet in paniek. Het is doodeng voor ze. Dat harde, ritmische sssht-geluid triggert een of andere oeroude kalmeringsreflex, omdat het de zware bloedsomloop nabootst waar ze negen maanden lang naar hebben geluisterd. Het is eigenlijk biologische hekserij. Maar goed, het punt is: ze hebben dat geluid nodig.

De agressieve billen-klop-techniek

Voordat het apparaat bezorgd wordt, zul je het handwerk moeten verrichten. En dat houdt die bizarre methode in waar ik over las in een of ander slaapboek om 4 uur 's nachts, toen ik langzaam gek werd. Je wordt geacht ze "slaperig maar wakker" in bed te leggen – wat overigens een gigantische leugen is, bedacht door mensen wier kinderen al studeren – maar je probeert gewoon agressief op dat kleine luierkontje te kloppen in een raar tik-tok-ritme, terwijl je tegelijkertijd een hard sissend geluid recht in hun oor maakt totdat een van jullie flauwvalt (meestal ben jij dat).

Het is een complete aerobics workout om dat ritme erin te houden zonder je koude koffie te laten vallen of een traan op hun fontanel te laten landen.

Over dingen gesproken die bedekt raken met lichaamsvloeistoffen: mijn neefje droeg die nacht dit Babyrompertje van Biologisch Katoen van Kianao, en eerlijk, het is prima. Het heeft van die envelophalsjes, wat betekent dat je het naar beneden over hun lichaampje kunt trekken in plaats van een met poep besmeurde kraag over hun hoofdje te moeten trekken na een spuitluier (wat absoluut onmisbaar is). Het rekt lekker mee als je in alle vroegte met een krijsende baby loopt te worstelen, en dat biologische katoen schijnt beter te zijn voor hun huidje of zoiets. Maar eerlijk, het is uiteindelijk gewoon een romper en hij belandt net als de rest van de met spuug besmeurde kleertjes op de wasstapel.

Mocht je momenteel in paniek het internet aan het afstruinen zijn naar íets dat de pasgeboren fase ook maar één procent makkelijker kan maken, kijk dan gewoon even rond in Kianao's collectie met baby essentials en gooi alles wat je nodig hebt in je winkelmandje, zodat je er niet meer aan hoeft te denken.

Alsjeblieft, blaas dit geluid niet rechtstreeks in die kleine oortjes

Dit is het enige waar Dr. Aris heel serieus over werd toen ik hem vroeg naar white noise apparaten. Je kunt niet zomaar een speaker aan het hoofd van een baby tapen. "Hard genoeg om te kalmeren" betekent niet dat je hun ledikantje moet behandelen als de eerste rij bij een concert van Metallica.

Hij vertelde me dat hun kleine trommelvliezen super kwetsbaar zijn, dus je moet het apparaat minstens twee meter weghouden van de plek waar ze slapen. Bijvoorbeeld helemaal aan de andere kant van de kamer. Ik legde die van ons altijd boven op een gigantische stapel schone was die ik toch nooit ging opvouwen, op een stoel in de hoek van Leo's kamer. Dat is dichtbij genoeg om de kamer met geluid te vullen, maar ver genoeg om geen permanente gehoorschade te veroorzaken. En natuurlijk, leg het plastic apparaat zelf nooit bíj ze in het bedje. Dekentjes, knuffels, losse snoeren, geluidsapparaatjes—al die rommel hoort niet in het ledikant. Nooit. Alleen een stevig matrasje en een ingebakerde baby.

Uiteindelijk worden ze wakker en moeten ze worden vermaakt

De harde grap van het vierde trimester is dat zodra je eindelijk doorhebt hoe je ze in slaap krijgt met dat gesus en gebaker, ze wakker worden en zich realiseren dat ze handjes hebben. Dan moet je ze overdag daadwerkelijk vermaken, zodat jij je koffie kunt opdrinken voordat het ijskoffie wordt.

Ik weigerde absoluut om zo'n gigantisch, plastic, lichtgevend neon-monster te kopen dat eruitziet alsof er een kermis in je woonkamer is ontploft, dus koos ik in plaats daarvan voor de Regenboog Babygym. Hij is van hout en ziet er zo mooi uit dat ik het geen probleem vond om er zes maanden lang over te struikelen. De hangende dierenspeeltjes zijn perfect voor wanneer ze van die ongecoördineerde, schokkerige zwaaibewegingen met hun vuistjes beginnen te maken. Maya lag er vaak onder en kon wel twintig minuten lang intens naar dat houten olifantje staren, wat mij precies genoeg tijd gaf om de vaatwasser uit te ruimen en wezenloos voor me uit te staren naar de muur. Echt een lifesaver.

Wacht maar tot de tandjes doorkomen

Kijk, Sarah van zes maanden geleden, ik weet dat je moe bent. Maar het slaapgebrek met een pasgeboren baby is slechts de warming-up. Want precies op het moment dat je denkt het slaapschema onder controle te hebben, komen de tandjes.

Toen Maya's onderste tandjes doorkwamen, veranderde ze in een klein, wild beestje. Ik heb alles geprobeerd. Bevroren washandjes, houten bijtringen die ze keihard in mijn gezicht smeet, van die gekke netjes gevuld met bevroren fruit die direct in een plakkerige nachtmerrie veranderen. Niets hielp, totdat ik de Panda Bijtring kocht. Ik weet niet of het komt door die kleine bamboestructuur of de platte vorm, maar ze kon urenlang agressief op het hoofd van die panda kauwen. We zijn hem een keer drie dagen lang kwijt geweest onder de passagiersstoel van Dave's Honda, en dat waren oprecht de donkerste dagen uit mijn leven als moeder. Ik moest de auto noodgedwongen compleet binnenstebuiten keren en graven door oude patatjes en hondenhaar om hem terug te vinden. Hij is van 100% siliconen, dus ik kon hem gewoon samen met de koffiemokken in de vaatwasser gooien, de enige manier waarop ik tegenwoordig nog dingen schoonmaak.

Moederschap is eigenlijk gewoon een opeenvolging van het vinden van dat ene specifieke gadget dat het huilen stopt, het vervolgens kwijtraken, zelf huilen, en dan een reserve-exemplaar kopen.

Dus koop die shusher. Koop die bijtring. Drink die koffie. Het wordt beter, dat beloof ik. Stop nu met lezen en ga slapen voordat de baby weer wakker wordt.

Als je nog meer esthetisch verantwoorde spullen zoekt om je geld tegenaan te smijten terwijl je om 3 uur 's nachts wakker ligt, bekijk dan Kianao's volledige collectie duurzame babyspullen en gooi het gewoon in je winkelmandje.

Mijn zeer persoonlijke, totaal onwetenschappelijke FAQ

Kan ik niet gewoon mijn telefoon gebruiken in plaats van zo'n apparaat te kopen?
Tja, dat kán. Ik heb dat zelf ook een week gedaan. Maar dan ligt je telefoon dus vast in een donkere kamer bij een slapende baby. En dat betekent dat je je man niet kunt appen om snacks te brengen, niet op TikTok kunt doomscrollen tijdens het kolven, en als iemand je belt, schrikt de baby gillend wakker. Bovendien klinkt de speaker van je telefoon nogal blikkerig en metaalachtig. Geef gewoon dat geld uit aan het echte apparaat.

Moet dat gesus de hele nacht aanstaan?
Meestal hebben de apparaten met dat specifieke menselijke "ssshh"-geluid een timer van een kwartier of dertig minuten, omdat het bedoeld is om een huilbui te doorbreken en niet als permanente soundtrack. Zodra Maya eindelijk stopte met hyperventileren en in slaap viel, zette ik een gewone, saaie white noise machine aan met een continu geluid (zoals regen of het geluid van een ventilator) om haar de hele nacht door te laten slapen.

Wat als mijn baby er juist harder door gaat huilen?
Oh god, dat gebeurde bij Leo de eerste paar keer. Soms moet je het geluid nét iets harder zetten dan hun eigen gehuil, zodat ze het door de schok eindelijk horen. Als zij op 80 decibel krijsen en jouw apparaat fluistert op 40, hebben ze letterlijk niet eens door dat het aanstaat. Zet het harder totdat ze even stoppen om te luisteren, en zet het dan langzaam zachter naarmate ze kalmeren.

Wanneer stop je met het gebruik ervan?
Wanneer je maar wilt. Dat agressieve gesus is echt een truc voor het vierde trimester, voor de eerste 3 of 4 maanden. Tegen de tijd dat ze beginnen te omrollen en dingen grijpen, hebben ze die baarmoedersimulatie niet echt meer nodig. Maya is gewoon overgestapt op normale white noise, en eerlijk gezegd zijn Dave en ik er inmiddels zo aan geconditioneerd, dat we in een hotel niet eens meer kunnen slapen zonder een ventilatorgeluid op onze iPad af te spelen.

Is het erg als ik echt een bloedhekel heb aan het geluid?
Nee hoor. Het kan ontzettend irritant zijn. Het klinkt alsof er een boze bibliothecaresse gevangen zit in een plastic buisje. Dave legde vroeger altijd een kussen over zijn hoofd als ik het aanzette. Maar weet je wat nog irritanter is? Een baby die twee uur lang huilt. Kies uit twee kwaden.