De Echte Betekenis van een Baby: Gooi het Woordenboek Maar Weg

Ik zat om 2:14 uur 's nachts op de badkamervloer in een zwaar bevlekte grijze voedingsbeha en precies één sok, terwijl ik met mijn linkerduim agressief 'definitie baby' intikte op mijn telefoon. Ondertussen krijste Maya, die op dat moment precies vijf dagen oud was, als een kleine wilde kat in de wieg naast me. Ik dacht: *Wat heb ik in vredesnaam in huis gehaald?* Want als je het opzoekt, vertellen medici en het woordenboek je dat een baby gewoon een pasgeborene is vanaf de geboorte tot één jaar. Wat echt de meest hilarische, zwaar ontoereikende beschrijving is van de absolute chaos die het vierde trimester heet.

De grootste fabel die ons als ouders wordt aangesmeerd, is dat een baby een schattig, passief aardappeltje is dat je gewoon in beige linnen kleedt en knuffelt terwijl je met een warme kop koffie vredig uit het raam staart. Nee. Een baby is een constant veranderende, wild onvoorspelbare huisgenoot die geen huur betaalt, een hekel heeft aan jouw slaapschema en van je eist dat je van de ene op de andere dag een compleet nieuwe, angstaanjagende taal vol medische termen en hippe straattaal leert. Hoe dan ook, waar het om gaat is dat ik daar op de badmat zat en besefte dat ik er he-le-maal niets van begreep, terwijl mijn koffie van gisteren nog in de magnetron stond en Mark in de andere kamer lag te snurken, zich totaal onbewust van mijn existentiële crisis.

De internetvocabulaire waar we nooit om hebben gevraagd

Zodra je ouder wordt, verandert je social media-algoritme plotseling en word je doodgegooid met al die nieuwe termen die je op de een of andere manier zomaar moet begrijpen, en dat alles op slechts twee uurtjes gebroken slaap. Je probeert nog maar net uit te vogelen hoe je die stomme drukknoopjes van het rompertje op elkaar krijgt, en opeens word je geacht een miljoen verschillende subcategorieën te kennen van wat een baby eigenlijk is.

Neem nou de hele vitaminetoestand. Bij onze controle toen Maya twee weken oud was, vroeg onze arts – een schat van een man, maar hij praat enorm snel – terloops of we aan 'Baby D' deden. Ik staarde hem alleen maar aan met mijn ongewassen haar en lekkende borsten, in lichte paniek, want ik dacht dat Baby D een of andere nieuwe TikTok-ouderschapstrend was, of een letterlijke hiphopartiest die ik voor haar hersenontwikkeling moest afspelen. Hij keek me vol medelijden aan en legde uit dat hij vitamine D-druppels bedoelde. Want blijkbaar is moedermelk magisch en zit het vol antistoffen en al die geweldige dingen, maar mist het compleet deze ene specifieke vitamine. Wat mij betreft een enorme evolutionaire ontwerpfout. Maar goed, je moet dus van die piepkleine oliedruppelaars kopen en proberen 400 IE in een krijsend mondje te spuiten zodat hun botjes niet zacht worden of zoiets, en de helft van de tijd belandt het toch op je shirt.

En dan zijn er nog de termen die letterlijk je hart in duizend stukjes breken. Mijn vriendin Jess kreeg een baby net voordat Maya werd geboren, en ze verwees online steeds naar hem met van die kleine regenboog-emoji's. Ik moest opzoeken wat de definitie van een 'regenboogbaby' (rainbow baby) was, en het is eigenlijk een kindje dat geboren wordt na een miskraam, doodgeboorte of perinataal verlies. Het is letterlijk de zonnestraal na de storm. Het is oprecht de mooiste manier om de angstaanjagende, stressvolle ervaring te beschrijven van opnieuw zwanger zijn na een hartverscheurend verlies. Toen ik eenmaal begreep wat het betekende, heb ik gewoon twintig minuten lang ontzettend hard zitten huilen achter het stuur van mijn auto.

En dan is er nog de popcultuur-onzin die je brein binnendringt als je om 3 uur 's nachts wakker bent. Ik herinner me nog dat ik een paar jaar later in het donker Leo zat te voeden, gedachteloos op mijn telefoon scrollde en compleet verdwaalde in een online doolhof over de definitie van een 'nepo baby'. Ik bedoel, waarom was ik obsessief aan het uitzoeken welke Hollywood-acteurs beroemde ouders hadden, terwijl mijn eigen kind mijn tepel als kauwspeeltje gebruikte? Ik heb geen idee, slaapgebrek vernietigt simpelweg je vermogen om informatie te prioriteren. Mark kwam binnen om me wat water te brengen en ik schreeuwde nog net niet tegen hem over hoe Dakota Johnson de dochter is van Melanie Griffith, waarna hij langzaam achteruit de babykamer uitsloop.

Terwijl je midden in de nacht vreemde termen zit te googelen en je afvraagt hoe je ooit luiers en later een studie gaat betalen, stuit je misschien ook per ongeluk op de definitie van een 'sugar baby'. Dat zijn gewoon rijke oudere kerels die betalen voor gezelschap en het heeft helemaal nul komma nul te maken met echte baby's. Je kunt dat tabblad dus meteen weer sluiten, tenzij je op zoek bent naar een nogal drastische carrièreswitch om je kinderwagen-budget te financieren.

Wat de dokters écht zeggen over hoe je ze in leven houdt

Het advies dat ze je in het ziekenhuis geven is overweldigend, en het voelt eerlijk gezegd alsof de wetenschap sowieso elke vijf minuten verandert. Je moet er dus gewoon een beetje doorheen strompelen en hopen op het beste, terwijl je je vaag probeert te herinneren wat de arts ook alweer zei.

Ze vertellen je dat dat hele 'veilig slapen'-verhaal niet onderhandelbaar is. En ja, wiegendood is hartstikke eng, dus we moeten ze zeker allemaal op hun rug laten slapen. Geen dekentjes in de wieg, geen schattige bedomranders, gewoon een plat, hard matras dat er ontzettend oncomfortabel uitziet. Maar vervolgens vertellen ze je in één en dezelfde adem dat als de baby te veel op de rug ligt, de schedel plat wordt, dus je moet direct beginnen met buiktijd (tummy time). Zowel Maya als Leo krijste tijdens hun buiktijd alsof ik ze actief aan het martelen was. Dus je bent constant aan het balanceren tussen de angst dat ze stikken en de angst dat ze een plat achterhoofd krijgen. Eerlijk gezegd is het een wonder dat we die constante stress überhaupt overleven.

En oh god, de regels rondom voedselallergieën. Bij Maya was de strikte regel om zo lang mogelijk te wachten met pindakaas. Ik beschermde haar tegen noten alsof ik voor de geheime dienst werkte. Tegen de tijd dat Leo een paar jaar later kwam, zei mijn nieuwe huisarts: "Oh nee, geef hem met zes maanden meteen pindakaas, smeer het op zijn tandvlees!" Blijkbaar hebben de wetenschappers besloten dat het uitstellen van allergenen juist de allergieën veroorzaakt. Wat natuurlijk fantastisch nieuws is voor mijn schuldgevoel als moeder, aangezien ik het bij mijn eerste kind zéker heb uitgesteld.

Dingen die je waarschijnlijk écht wilt kopen

Omdat je geen losse dekentjes in de wieg mag leggen, koop je uiteindelijk een miljoen verschillende dingen om te proberen ze warm en tevreden te houden. Laat me je vertellen over mijn absolute favoriete aankoop, want dit heeft oprecht mijn verstand gered tijdens die vreselijke tummy time-fase. Maya was een maand of vier, het was een dinsdag, ik droeg een legging met opgedroogde spuug op de knie, en ik gooide de Biologisch Katoenen Babydeken Ultra-Zacht Monochroom Zebra Design op de vloer in de woonkamer.

Ze stopte letterlijk direct met huilen. Ze lag daar gewoon naar de contrasterende zwart-witte strepen te staren alsof het de meest fascinerende moderne kunst was die ze ooit had gezien. De dokter had wel iets gemompeld over dat pasgeborenen alleen scherpe contrasten zien, maar ik geloofde het pas toen ik het met eigen ogen zag. Bovendien is het 100% GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, waardoor ik me een ontzettend bewuste, verantwoordelijke moeder-aarde voelde, ook al hadden we voor de vierde avond op rij eten besteld. Ik heb er drie gekocht omdat ik absoluut niet zonder wilde zitten als er eentje in de was zat.

En dan is er nog de hele nachtmerrie-fase van het tanden krijgen. Toen Leo's tandjes begonnen door te komen, was hij een kwijlend, boos klein monstertje dat de gezinshond probeerde te bijten. We kochten de Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje Verzachtend voor Tandvlees, en dat was een schot in de roos. Mark was hier eerlijk gezegd fan van, omdat je hem makkelijk even in de vaatwasser gooit zonder erbij na te hoeven denken. Het is voedselveilige siliconen en BPA-vrij, en Leo kon hem ook nog eens heel goed zelf vasthouden. Dat gaf mij weer precies twee minuten rust om mijn inmiddels lauwe koffie op te drinken.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik ook hun Violet Bubble Tea Bijtspeeltje had gekocht, puur omdat het er ontzettend schattig en esthetisch verantwoord uitzag voor mijn Instagram-stories. Mijn eerlijke review? Hij is gewoon oké. De kleine ronde siliconen boba-balletjes zijn best lastig schoon te maken als er melk op opdroogt, en Leo bleef hem toch maar onder de bank laten vallen. Het is schattig, maar als je er maar eentje koopt, ga dan voor de panda.

Oh, en qua kleding moet je goed begrijpen dat baby's alles wat je ze aantrekt compleet zullen verwoesten. Ik kocht de Biologisch Katoenen Baby Romper met Ruffles en Vlindermouwtjes voor Maya, speciaal voor het bezoek van mijn schoonmoeder, zodat ze mijn levenskeuzes niet zou veroordelen. Het heeft een enorme spuitluier oprecht overleefd en kwam prachtig uit de was zonder te krimpen. En dat is zo ongeveer het allerhoogste compliment dat ik een kledingstuk kan geven.

De 'goed genoeg'-ouder

Eerlijk waar, je kunt elke definitie uit je hoofd leren, elke milliliter melk bijhouden in een app en elk biologisch bamboeproduct op de markt kopen, en dan nóg eindig je om 2 uur 's nachts op de badkamervloer met de gedachte dat je je kind stuk hebt gemaakt. Mijn huisarts zei me uiteindelijk dat ik moest stoppen met streven naar perfectie, omdat het me klinisch knettergek maakte, en dat ik gewoon moest proberen een 'goed genoeg'-ouder te zijn.

Een 'goed genoeg'-ouder houdt ze simpelweg veilig, geeft ze te eten op de manier die werkt (borst, fles, maakt niet uit, uiteindelijk eten ze over een paar jaar toch allemaal een oud frietje van de vloer in de gezinsauto), en houdt van ze. Dat is de échte definitie van waar dit hele waanzinnige seizoen van het leven om draait.

Als je op dit moment bezig bent met het samenstellen van je baby-uitzet en je de goedkope plastic troep die toch wel stukgaat wilt overslaan, haal dan even diep adem en snuffel eens door de Kianao-collectie met biologisch katoenen basics. Daar vind je dingen die oprecht tegen de chaos bestand zijn.

Dus pak een enorme mok van je favoriete cafeïnehoudende drankje waarmee je probeert te overleven, leg het opvoedwoordenboek even aan de kant, en neem een kijkje op de Kianao-pagina met babyspullen voordat je omvalt van uitputting.

De rommelige vragen die je nu waarschijnlijk hebt

Wat heeft een pasgeboren baby echt nodig in de eerste paar weken?
Eerlijk? Luiers, een veilige platte plek om te slapen, wat biologisch katoenen boxpakjes met handige ritsen of drukknoopjes (want je verschoont ze in het donker), en een ouder die zijn of haar best doet. Je hebt géén billendoekjesverwarmer nodig. Doekjesverwarmers zijn onzin en ze drogen je billendoekjes alleen maar uit. Bespaar dat geld liever voor koffie.

Waarom is ineens iedereen zo geobsedeerd door vitamine D?
Ik weet het, het voelt als wéér een ding op het lijstje dat je kunt vergeten, toch? Kort gezegd: als je uitsluitend borstvoeding geeft, is je melk fantastisch, maar mist het gewoon voldoende vitamine D. Dat hebben ze blijkbaar nodig om calcium te verwerken zodat hun botten sterk groeien. In kunstvoeding is het meestal al toegevoegd. Vraag ernaar bij je consultatiebureau of arts tijdens het eerste bezoek, waarschijnlijk drukken ze je zo een proefdoosje met druppels in handen.

Hoe weet ik of mijn kind tandjes krijgt of gewoon in een fase zit?
Oh god, het eeuwige raadspelletje. Zijn het tandjes, is het een slaapregressie, een oorontsteking, of haten ze me gewoon? Meestal, als het om doorkomende tandjes gaat, kwijlen ze genoeg om drie shirts per dag nat te maken, kauwen ze agressief op hun eigen handjes of op jouw schouder, en hebben ze soms een lichte verhoging. Als je een koude siliconen bijtring in hun mond stopt en ze stoppen ineens met krijsen en kijken je aan alsof je kunt toveren, dan zijn het waarschijnlijk tandjes.

Zijn al die biologische kleertjes echt het geld waard?
Kijk, baby's hebben een onwijs gevoelige huid die al uitslag krijgt als je er alleen al verkeerd naar kijkt. Normaal katoen is zwaar bespoten met pesticiden en chemicaliën, en daar kreeg ik persoonlijk gewoon de kriebels van. Ik kwam erachter dat een paar biologische items van hoge kwaliteit kopen, en deze steeds opnieuw wassen, véél beter was dan een enorme lade vol goedkope, kriebelende synthetische kleertjes waarvan Leo eczeemaanvallen kreeg. Dus ja, maar koop er gewoon minder van.

Wanneer wordt het makkelijker?
Mensen zeggen "het wordt beter", wat heel irritant is als je er nog middenin zit. Het wordt niet per se makkelijker, de moeilijke dingen veranderen gewoon. Het slaapgebrek wordt rond de zes maanden (meestal) wel minder, maar dán leren ze lopen en proberen ze van de bank te duiken. Je wordt gewoon zekerder van jezelf, dat beloof ik je. Je stopt met het googelen van elk gek geluidje dat ze maken en je leert de chaos gewoon over je heen te laten komen.