De absolute waarheid over kinderparacetamol doseren om 3 uur 's nachts

Ik dacht altijd dat als Maya zes maanden oud was, ze gewoon automatisch het spuitje medicijnen voor "zes maanden" kreeg. Alsof het een schoenmaat of een mijlpaal was. Ik herinner me nog levendig dat ik in de smalle keuken van ons oude appartement stond, gekleed in het oversized studentenshirt van mijn man Dave dat stijf stond van de opgedroogde spuugvlekken op de linkerschouder, met een gillende, gloeiend hete Leo in mijn armen om 3:14 uur 's nachts. Ik tuurde met halfgeknepen ogen naar dat plakkerige flesje vloeibare babyparacetamol met kersengeur, proberend te begrijpen waarom de verpakking in vredesnaam zo vaag was. Want de allergrootste leugen die ze nieuwe ouders vertellen, is dat medicijnen op basis van leeftijd werken. Dat is eigenlijk bizar als je erover nadenkt, want baby's zijn onderling zowat compleet verschillende diersoorten. De baby van mijn vriendin (ook zes maanden) zag eruit als een kleine rugbyspeler, terwijl Leo meer weghad van een gepelde pinda. Het draait totaal niet om leeftijd. Het draait uitsluitend om gewicht. Wat natuurlijk hartstikke rot is als je je kind al zes weken niet hebt gewogen en je in paniek op Google zoekt naar "hoe zwaar is een gemiddelde watermeloen" om te kunnen vergelijken, terwijl je baby spartelt als een boze kleine alligator.

Het hele systeem is één groot complot tegen vermoeide ouders. Dave noemt het "baby-para" omdat hij denkt dat afkortingen hem een coole, relaxte vader maken, wat me absoluut gek maakt want het is geen partydrug, Dave, het is paracetamol. Maar goed, mijn punt is: uitvogelen hoeveel je ze precies moet geven, is een angstaanjagende wiskundige vergelijking op exact het moment dat je hersenen op absolute reservecapaciteit draaien.

De weegschaal in de badkamer is eigenlijk de baas

Dus onze kinderarts, Dr. Sarah (ja, we hebben dezelfde naam, nee, ik neem geen medisch advies van mezelf aan), nam me eindelijk apart en legde uit dat je moet doseren op basis van hoe zwaar ze zijn. Ze zei dat de magische medische verhouding zoiets is als 10 tot 15 milligram per kilo lichaamsgewicht, wat nogal wat ingewikkeld rekenwerk vereist. Om 3 uur 's nachts. Oh god.

Het eindigde ermee dat ik met een gillende Leo op onze digitale weegschaal in de badkamer stond, naar het getal keek, hem vervolgens op de koude tegels zette waar hij nog harder begon te gillen, mezelf woog, en ging lopen aftrekken. Ik realiseerde me dat ik sinds dinsdag anderhalve kilo was aangekomen, moest even huilen, en berekende toen eindelijk dat hij ongeveer 7,5 kilo woog. Dave heeft daarna daadwerkelijk een gelamineerd doseringsschema voor de paracetamol gemaakt dat nu op onze koelkast hangt. Het zit onder de koffievlekken en lijkt op een losgeldbrief, maar voor de standaard medicijnen die ze nu verkopen vertelde Dr. Sarah ons dat ze bij 5,5 tot 7,5 kilo zo'n 2,5 ml krijgen, en bij 8 tot 10,5 kilo zo'n 3,75 ml. Maar eerlijk is eerlijk, je moet het echt aan je eigen dokter vragen, want als ik één ding heb geleerd, is het wel dat gokken een dramatisch slecht idee is.

Dave las ook ergens op een obscuur vaderforum dat de farmaceutische bedrijven in 2011 de concentratie van de babydruppels hebben veranderd. Blijkbaar waren de oude babydruppels extreem sterk, en haalden ouders ze per ongeluk door de war met de vloeibare medicijnen voor oudere kinderen, waardoor ze hun baby's een dubbele dosis gaven. Dus nu is de babyversie precies even sterk als de kinderversie (160 mg per 5 ml), maar wordt de babyversie gewoon geleverd met zo'n klein plastic spuitje in plaats van een maatbekertje. Wat eigenlijk belachelijk is, want ze rekenen je nog steeds vier euro meer voor het babyflesje, puur omdat er een foto van een baby op staat. Marketing is oplichterij.

De fysieke worstelwedstrijd met het spuitje

De juiste dosering weten is slechts tien procent van de strijd, want de overige negentig procent is daadwerkelijk proberen die plakkerige vloeistof in een baby te krijgen die plotseling de rompspieren van een olympisch turner blijkt te hebben ontwikkeld. Je probeert het erin te spuiten, ze kokhalzen, ze steken agressief hun tong uit, en ineens zitten je baby en je beddengoed onder de plakkerige paarse kleurstof.

Ik heb ZOVEEL schattige pakjes verpest voordat ik mijn lesje leerde. Maya spuugde ooit een volledige dosis kersenrode vloeistof over haar Biologisch Katoenen Babyrompertje. Ik was er kapot van, want het was absoluut mijn favoriete rompertje—het rekt perfect mee en het is het enige dat haar eczeem in haar knieholtes niet verergerde. Maar rode kleurstof 40 is in feite permanente marker. Ik schrobde het met afwasmiddel, baking soda en pure blinde woede, maar niets hielp. Daarna ben ik volledig overgestapt op de kleurstofvrije, heldere variant. Koop gewoon de heldere medicijnen, red je kleding en red je gemoedsrust.

Mijn moeder heeft me de enige techniek geleerd die echt werkt met zo'n spuitje. Je spuit het niet achterin hun keel, want dan verslikken ze zich en hoesten ze het recht in je gezicht terug. Je moet het spuitje richten op de binnenkant van hun wang, een beetje achterin bij het tandvlees. En dan—dit is het rare gedeelte—knijp je zachtjes hun wangen samen zodat hun mondje een soort vissengezichtje maakt. Als je hun wangen zo vasthoudt, kunnen ze het fysiek niet uitspugen en slikken ze het vanzelf door. Het voelt een beetje gemeen om dat zachte gezichtje zo samen te knijpen terwijl ze huilen, maar het werkt. Daarna stop ik meteen een speen in Maya's mond of leg ik haar aan de borst, zodat ze vergeet wat er net is gebeurd. Overleven.

Als je momenteel de eindeloze cyclus van zieke baby's en doorkomende tandjes probeert te overleven, kun je misschien maar beter even kijken naar Kianao's biologische baby essentials en kalmerende speeltjes voordat de volgende nachtelijke crisis toeslaat.

Wacht, zijn ze wel echt ziek?

De helft van de keren dat ik dacht dat Leo koorts had, was hij helemaal niet echt ziek. Het waren gewoon zijn tandjes. Doorkomende tandjes zijn de duivel zelve. Ze voelen warm aan, ze kwijlen vier slabbetjes per uur kletsnat, en ze gedragen zich alsof de wereld vergaat. Ik bleef hem maar medicijnen geven omdat ik dacht dat hij een virus te pakken had, maar Dr. Sarah zei: "Sarah, kijk naar zijn tandvlees, er proberen letterlijk dolken door zijn schedel te breken."

Ik voelde me echt een idioot. Het bleek dat hij gewoon ergens agressief op moest kauwen om de druk te verlichten. We hebben toen deze Siliconen Panda Bijtring gekocht en dat was echt een redder in nood. Ik overdrijf niet. Hij heeft van die kleine bobbeltjes met textuur die op bamboe lijken, en hij kon er urenlang op kauwen als een klein wild hondje. We zijn hem in de koelkast gaan bewaren, pal naast mijn noodvoorraad ijskoffie. De koude siliconen deden in feite het werk van het medicijn door zijn tandvlees te verdoven, zonder dat ik elke zes uur een plastic spuitje zijn mond in moest worstelen. Plus, hij heeft een platte vorm waardoor zijn mollige handjes hem goed konden vasthouden zonder hem elke drie seconden op de vieze supermarktvloer te laten vallen.

Soms moet je ze gewoon afleiden terwijl je wacht tot de medicijnen beginnen te werken, áls ze dan toch echt ziek zijn. Meestal gooi ik dan maar gewoon speelgoed naar ze toe. We hebben van die Zachte Baby Bouwblokken van flexibel rubber. Die zijn prima. Eerlijk gezegd gebruikt Maya ze vooral om onze arme golden retriever mee te slaan, maar ze zijn zacht genoeg dat het geen pijn doet als ze er onvermijdelijk eentje naar mijn hoofd slingert terwijl ik haar temperatuur probeer op te nemen. Dus dat is dan weer mooi meegenomen.

De regels waar ik letterlijk wakker van lig

Ik ben over het algemeen een vrij relaxte moeder nu ik bij mijn tweede kind ben. Maya eet Cheerios van de vloer. Ik steriliseer de spenen niet meer, ik veeg ze gewoon af aan mijn spijkerbroek. Maar er zijn een paar regels rondom medicijnen die me doodsbang maken en die volg ik bijna religieus op.

Ten eerste de pasgeborenen-regel. Dr. Sarah heeft dit in mijn geheugen gegrift voordat we überhaupt het ziekenhuis verlieten: als een baby jonger is dan 12 weken oud, geef je ze nóóit koortsverlagende medicijnen zonder dat een arts dat zegt. Koorts bij zo'n piepkleine baby is een gigantische rode vlag. Je gaat het niet zelf behandelen, je stapt in de auto en rijdt direct naar de spoedeisende hulp of de huisartsenpost. GEEN uitzonderingen.

Dan is er nog de verborgen-medicijnen-valkuil. Dave deed dit bijna een keer toen hij uitgeput was en ik schrok me wezenloos. Hij wilde Leo een verkoudheidssiroop voor meerdere symptomen geven omdat Leo verstopt zat, ÉN hij wilde hem een dosis paracetamol geven voor zijn koorts. Ik las toevallig de achterkant van het doosje van de hoestsiroop en daar ZAT al paracetamol in. Als we hem beide hadden gegeven, hadden we hem een dubbele dosis gegeven, wat de lever van een kind volledig kan ruïneren. Nu verstop ik letterlijk alle 'alles-in-één' middeltjes op de bovenste plank achter de extra rollen keukenpapier, zodat we onze kinderen niet per ongeluk vergiftigen in een door slaapgebrek veroorzaakte waas.

Spuug-wiskunde

En dan is er nog de ultieme ouderschapspuzzel: de spuug-herberekening. Het is je eindelijk gelukt de medicijnen naar binnen te krijgen. Je hebt de vissengezichtje-truc gedaan. Je wiegt ze. En precies zes minuten later laten ze een boer en golft er een enorme plas roze vloeistof en melk over je borstkas.

Geef je ze dan meer? Hebben ze het al opgenomen? Geef je ze een overdosis als je het nog een keer probeert? Dr. Sarah vertelde me dat als ze het binnen 20 minuten uitspugen, het nog niet is verteerd en je ze meestal gewoon een nieuwe dosis kunt geven. Maar als het bijvoorbeeld al 45 minuten geleden is, zit het al in hun systeem en moet je de komende vier uur gewoon zien te overleven met een hete, chagrijnige baby. Dat zijn de langste vier uur van je leven. Pure, onverdunde ellende.

Een zieke baby opvoeden is gewoon een aaneenschakeling van paniekerige berekeningen in het donker. Maar je slaat je erdoorheen. De koorts zakt, ze vallen eindelijk in slaap op je borst, en je zit daar nog een uur wakker, puur om naar hun ademhaling te luisteren, ruikend naar zure melk en kersenmedicijnen, terwijl je een slok neemt van de koude koffie van gisteren. Het is vreselijk. Het is prachtig. Het is gewoon wat we doen.

Klaar om je survivalpakket voor ziektedagen en doorkomende tandjes een upgrade te geven? Bekijk onze volledige collectie biologische essentials om die zware nachten een klein beetje draaglijker te maken voor jullie allebei.

Mijn Chaotische FAQ Over Babymedicijnen

Wat als ik het plastic spuitje kwijtraak dat bij het flesje zat?

Oh god, gebruik geen lepel uit je keukenla. Ik heb dat één keer geprobeerd bij Leo en de helft belandde in zijn oog, en bovendien hebben alle keukenlepels een compleet ander formaat. Als je het spuitje kwijtraakt (die van ons belanden meestal in de prullenbak of ergens onder de bank), ga dan gewoon naar de balie van het Kruidvat, de Etos of de apotheek. De apotheker of drogist geeft je meestal gewoon gratis een handvol van die plastic medische spuitjes als je het vriendelijk vraagt en er maar moe genoeg uitziet. Ze snappen hoe het is.

Kan ik de medicijnen niet gewoon door hun flesje melk mengen?

Je zou denken dat dit een briljante lifehack is, toch? Dave heeft dit geprobeerd en de dosis bij zo'n 180 ml moedermelk gegoten. Het probleem is dat Maya precies 60 ml dronk en toen in slaap viel. Ze had dus maar een derde van haar medicijnen binnengekregen, en we konden haar niet meer geven omdat we niet wisten hoeveel ze nou écht had doorgeslikt. Meng het nóóit in een volle fles. Als je het dan per se wilt mengen, doe het dan in een klein laagje van 15 ml melk, zodat je zeker weet dat ze het hele beetje achterover slaan.

Hoe weet ik of ze zwaar genoeg zijn voor de volgende, hogere dosis?

En precies daarom moet je je kinderarts lastigvallen. Toen Maya ergens tussen de 7,5 en 8 kilo zweefde, was ik enorm in de war of ik haar nou 2,5 ml moest geven of haar moest opschroeven naar 3,75 ml. Dr. Sarah vertelde me dat ik me aan de lagere dosis moest houden totdat ze stevig en betrouwbaar in de volgende gewichtsklasse zat. Ga niet zomaar afronden naar boven omdat hun koorts zo hoog is. Méér medicijnen zorgen er niet voor dat de koorts sneller weggaat, het zorgt er alleen maar voor dat hun kleine lever veel te hard moet werken.

Wat als ik per ongeluk de kinderversie heb gekocht in plaats van de babydruppels?

Oké, haal even diep adem, want hier raakte ik ook van in paniek. Als je het recent hebt gekocht, is de vloeistof binnenin in feite exact dezelfde concentratie (160 mg per 5 ml). Het enige verschil is dat er bij de kinderversie een klein plastic maatbekertje zit waar baby's absoluut niet uit kunnen drinken, en bij de babyversie zit een spuitje. Zolang je maar een goed spuitje hebt om de exacte dosis in milliliters af te meten die je dokter heeft voorgeschreven op basis van hun gewicht, is het medicijn zelf gewoon hetzelfde. Check voor de absolute zekerheid wel altijd even de milligrammen op de verpakking.

Waarom voelen ze zo warm aan bij het tandenkrijgen, als het geen echte koorts is?

Ik heb dit aan Dr. Sarah gevraagd omdat Leo als een soort levend straalkacheltje voelde toen zijn onderste tandjes doorkwamen. Ze legde uit dat al die pijn en zwelling in hun tandvlees hun lichaamstemperatuur iets kan laten stijgen, waardoor ze superwarm aanvoelen. Maar een échte "koorts" (boven de 38 graden) wordt niet veroorzaakt door doorkomende tandjes. Als de thermometer 38,5 aangeeft, hebben ze gewoon echt een virus opgelopen, waarschijnlijk door aan het winkelwagentje in de Albert Heijn te likken, en ligt het echt niet alleen aan de tandjes.