De eerlijke waarheid over de doop of inzegening van je baby (en hoe je het overleeft)

Laat me even de sfeer voor jullie schetsen. Het is zondagochtend, een uur of kwart over tien. Ik zit op de tweede rij, zweet dwars door mijn mooie zijden blouse heen, terwijl mijn oudste zoon – die eruit hoorde te zien als een regelrecht engeltje uit de hemel – agressief een verfrommeld kerkboekje probeert op te eten. De grootste leugen die het internet je vertelt over dit soort kerkelijke ceremonies, is dat ze eruit horen te zien als een koninklijke doop, compleet met een muisstille baby in honderden euro's aan kriebelend, vintage kant die alleen maar vredig naar de dominee glimlacht.

Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn: dat is absolute onzin. De realiteit is tien minuten lang pure paniek waarbij je hoopt dat je kind niet op het altaar spuugt, een hoop geforceerd geglimlach naar de kerkgangers en bidden dat de microfoon het knorren van je maag niet oppikt.

Toen we ons aan het voorbereiden waren op de beurt van mijn oudste voor deze mijlpaal, speurde ik Pinterest af voor advies. Ik vond helemaal niets, behalve zwaar gefilterde foto's van mensen die blijkbaar nooit zweten. Niemand vertelt je hoe dit soort dingen er in het echt aan toe gaan, dus doe ik het maar. Pak je koffie, negeer de wasstapel even en laten we het hebben over wat er écht gebeurt.

Het grote water-misverstand

Mijn oma, de schat, kreeg bijna een beroerte toen ik haar vertelde dat we dit gingen doen in plaats van een traditionele kinderdoop. In haar hoofd is een kind gedoemd om voor altijd in de spirituele wildernis rond te dwalen als er geen priester is die wat heilig water op een voorhoofd sprenkelt. Ik heb drie weken lang geprobeerd de theologie via de telefoon aan haar uit te leggen, terwijl ik tegelijkertijd voorkwam dat een peuter mijn autosleutels door het toilet spoelde.

De waarheid is dat het verschil eigenlijk best simpel is als je het zware kerkjargon weglaat. Een doop wordt meestal gezien als een sacrament met water, en afhankelijk van je kerkgenootschap wordt geloofd dat het op dat moment een bepaalde reddende genade schenkt. Het is sterk gericht op de baby en er zijn meestal officiële peetouders bij betrokken die beloven bij te springen.

Wat wij doen in onze plattelandskerk in Texas is totaal anders. Er is geen water. Er is geen magisch moment van redding voor een baby van zes maanden die nog niet eens zijn eigen hoofdje rechtop kan houden. Het gaat serieus eigenlijk helemaal niet om de baby – het is een publieke belofte die de ouders doen. Je staat in feite voor de neus van iedereen die jou er op zondagochtend als een zombie uit ziet zien, en je belooft om dit kind op te voeden volgens bijbelse principes, meestal met een verwijzing naar Spreuken 22:6 over het opvoeden van een kind in de weg die het moet gaan. Het is een toewijdingsceremonie voor de volwassenen, vermomd als een schattig fotomomentje met de baby.

Het grote outfit-drama van 2019

Ik kan dit niet vaak genoeg benadrukken: hijs je baby niet in een driedelig minikostuum of een zwaar gesteven familiestuk. Die fout maakte ik bij mijn oudste. Ik smeet vijfentachtig dollar stuk op dit stijve, witte, vintage ogende gedrocht omdat ik wilde dat de foto's op een tijdschriftcover zouden lijken. Hij krijste vanaf het moment dat ik de knoopjes dichtdeed tot het moment dat ik het op de parkeerplaats van de kerk van zijn lijf trok. De stof voelde aan als schuurpapier, hij had het bloedheet, was intens ellendig en liet dat aan de hele kerkelijke gemeente weten.

Tegen de tijd dat baby nummer twee zich aandiende, was ik ouder, wijzer en aanzienlijk meer vermoeid. Ik gooide de chique catalogus-ideeën in de prullenbak en ging op zoek naar iets dat daadwerkelijk logisch was voor een baby die het liefst gewoon wil slapen.

Ik deed mijn dochter de Biologisch Katoenen Babyromper met Fladdermouwtjes van Kianao aan, en dat was echt een uitkomst. Allereerst kost het zo'n $28, wat veel beter bij mijn budget past dan de prijzen in boetiekjes. Maar nog belangrijker: het is gemaakt van 95% biologisch katoen met een klein beetje stretch, zodat ze haar beentjes tenminste écht kon bewegen. De fladdermouwtjes geven het die geklede, lieve uitstraling die je op de altaarfoto's wilt zien, maar de stof is zo zacht dat het als een pyjama aanvoelt. Ze viel midden in het gebed van de dominee in slaap omdat ze zo comfortabel was. Als je je eigen verstand wilt redden, sla de stijve formele kleding dan over, pak iets zachts met makkelijke drukknoopjes voor de luier, en doe gewoon of het heel chique is.

Bacteriën en lawaai op afstand houden

Waar niemand je voor waarschuwt, is de enorme hoeveelheid oudere dames die in de wangetjes van je baby proberen te knijpen tijdens het handenschud-gedeelte van de dienst. Ik hou van mijn kerkfamilie, echt waar, maar tijdens het griep- en verkoudheidsseizoen is die kerkzaal in feite een gigantische petrischaal met glas-in-loodramen.

Mijn kinderarts noemde ooit terloops dat het immuunsysteem van een baby de eerste maanden eigenlijk nog niet zo goed weet wat het doet. Hoewel ik de exacte wetenschap achter witte bloedcellen en antilichamen niet helemaal begrijp, begreep ik genoeg om te weten dat ik mijn pasgeboren baby niet als een collectezak de kerkbanken door moest laten gaan. Ik raad ten zeerste aan om je baby in een draagdoek te dragen tot exact het moment dat je naar voren moet lopen. Het creëert een fysieke barrière die beleefd zegt: "Kijken, maar niet aankomen."

Je moet ze ook enigszins stil proberen te houden tijdens de preek voordat je naar voren wordt geroepen. Voor mijn jongste kocht ik de Siliconen Panda Bijtring om hem bezig te houden. Hij is prima. Het doet precies wat het moet doen: hij kauwde er vrolijk op en door de voedselveilige siliconen hoefde ik me geen zorgen te maken. Het enige vervelende is dat het platte ontwerp betekent dat als hij hem op die met tapijt beklede kerkvloer laat vallen, het ding onmiddellijk elk pluisje in een straal van anderhalve meter aantrekt. Ik heb de helft van de preek besteed aan het schoonmaken ervan met een babydoekje. Hij is schattig en hij werkt, maar je moet hem wel echt goed vasthouden.

Wil je de dagelijkse garderobe van je baby uitbreiden met kleding waarin ze echt kunnen ademen? Bekijk onze collectie biologische babykleding voor meer zachte, rekbare redders in nood.

Wat er nou écht gebeurt op dat altaar

Goed, jullie dominee roept je familie naar voren. Meestal staan er nog een paar andere families bij je, die er net zo zenuwachtig en slaaptekort-achtig uitzien. De zondagsschoolgroep van mijn moeder kort de hele boel (in het Engels) altijd af en noemt het een 'baby-d' (baby dedication), waardoor het klinkt als de artiestennaam van een rapper, maar goed.

Waarschijnlijk heb je een maand van tevoren een korte ouderschapscursus gevolgd. Onze kerk liet ons een zondagmiddagcursus van twee uur volgen waarin we spraken over onze spirituele doelen voor onze kinderen. Best wel mooi was dat, ook al dacht ik alleen maar aan het dutje dat ik aan het missen was.

Zodra je vooraan staat, is er meestal een soort gelofte of beurtzang. De dominee kijkt je recht aan en stelt een lange vraag over of je belooft te voorzien in de fysieke, emotionele en spirituele behoeften van je kind, en of je hun een godvrezend leven zult voorleven. Jouw enige taak is vol vertrouwen "Ja, dat beloven wij" te zeggen. Denk er niet te veel over na, probeer geen toespraak toe te voegen, zeg gewoon die paar woorden en lach.

Daarna draait de dominee zich naar de gemeente en vraagt of zij beloven je familie te steunen, voor je te bidden en je kind te helpen begeleiden. Zij antwoorden ook allemaal met "Dat beloven wij." Dat is eerlijk gezegd mijn favoriete deel. Er is een heel dorp voor nodig om deze kinderen op te voeden, en het is best wel bijzonder om naar de mensen te kijken die hun toekomstige zondagsschooljuffen en jeugdleiders gaan zijn.

Na een kort gebed geven ze je meestal een cadeautje. Vaak is het een kinderbijbel, en bijna altijd krijg je een formeel opdraag-certificaat mee. Een wijze raad: geef dat certificaat meteen aan je schoonmoeder of leg het plat in je luiertas. Mijn man rolde die van ons op als een telescoop en liet onze peuter ermee spelen op de terugweg naar onze zitplaats, en nu ziet het eruit alsof het een schipbreuk heeft overleefd.

Cadeaus die niet op zolder belanden

Over cadeaus gesproken: vrienden en familie willen vaak iets voor je kopen om de gelegenheid te vieren. Als ze je vragen wat je wilt hebben, zeg dan alsjeblieft dat ze verzilverde rammelaars en gepersonaliseerde keramische kruisjes, die alleen maar stof staan te vangen op een plank, moeten vermijden. Vraag ze om iets te kopen dat je baby écht gaat gebruiken.

Het beste cadeau dat we voor onze jongste kregen, was een Houten Regenboog Babygym. Het kost ongeveer $65, wat het een perfect groepscadeau van opa's en oma's maakt. In plaats van felgekleurd, schreeuwerig plastic dat een herhalend elektronisch liedje afspeelt tot je je haren uit je hoofd wilt trekken, is dit een prachtig A-frame van natuurlijk hout met hangende diertjes in zachte aardetinten. Mijn zoon kon zo twintig minuten lang onder dat ding liggen, puur om een beetje tegen de kleine houten olifant te meppen. Het staat echt mooi in mijn woonkamer en het hielp hem bij zijn oog-handcoördinatie zonder hem te overprikkelen voor zijn middagdutje.

Als je na de ochtenddienst mensen bij je thuis uitnodigt, haal dan gewoon een lekkere taart bij de supermarkt, serveer wat simpele schalen met broodjes en weiger om je te verontschuldigen voor de troep in je woonkamer.

Eerlijk is eerlijk, bij deze hele mijlpaal gaat het erom dat jullie als gezin stilstaan bij de toekomst van je kind, niet om het opvoeren van een theatraal optreden. Kleed ze in iets zachts aan, adem rustig door de chaotische momenten op het altaar en onthoud dat God van je kind houdt, zelfs als ze tijdens het hele slotlied de boel bij elkaar schreeuwen.

Klaar om de stijve, formele kleding te laten voor wat het is en iets te vinden dat je baby écht kan verdragen? Shop onze biologische baby essentials voordat jullie grote zondag aanbreekt.

Jouw eerlijke vragen, beantwoord