De doei-doei-fase overleven zonder gek te worden

Ik sta in de deuropening van een peutergroep die ruikt naar billendoekjes en wanhoop. De vingers van mijn dochter klampen zich vast aan de stof van mijn spijkerbroek met de greep van een professionele rotsklimmer. Een andere moeder kwam net binnen, gaf haar kind een vluchtige kus op de wang en zweefde naar buiten, terwijl het kind vrolijk naar een plastic keukentje dartelde. De grote illusie van het moderne ouderschap is dat als je de juiste blogs leest en genoeg rustige energie uitstraalt, het achterlaten van je kind een serene, traanvrije overgang zal zijn. Ik heb genoeg tijd op kinderafdelingen doorgebracht om een biologische reactie te herkennen als ik er een zie. Dat je kind gilt als je weggaat, is geen falen van je dagelijkse routine, het is gewoon een evolutionair overlevingsmechanisme verpakt in een piepklein, woedend pakketje.

De gijzelingsonderhandeling op de kinderopvang

Mijn huisarts mompelde iets over objectpermanentie tijdens de controle met negen maanden, alsof het een leuke kleine mijlpaal in de hersenontwikkeling is. In de praktijk betekent het dat je kind zich plotseling realiseert dat je ook bestaat als je niet in de kamer bent, en ze willen weten waarom je ze niet precies op dat moment vasthoudt. Mijn oude hoofdverpleegkundige zei altijd dat baby's eigenlijk gewoon blootliggende zenuwen zijn, verpakt in huid. Dus wanneer jij de deur uitloopt, voelen hun kleine hersentjes zich niet zomaar verdrietig, ze interpreteren het letterlijk als een bedreiging voor hun overleving.

Ik neem aan dat hun kleine bijnieren hun systeem gewoon overspoelen met stresshormonen op het moment dat je je rug toekeert. Het is eigenlijk een mini-paniekaanval, omdat hun frontale kwab nog niet genoeg is ontwikkeld om te beredeneren dat je gewoon naar je werk rijdt. We hebben al het advies geprobeerd. Er stiekem vandoor gaan terwijl ze was afgeleid, maakte haar alleen maar paranoïde voor de rest van de dag. En blijven hangen bij de deur veranderde het afscheid in een langdurige psychologische martelsessie voor ons allebei. Er is een heel specifiek soort rugpijn die ontstaat wanneer je een tegenspartelende peuter van tien kilo van je benen moet pellen, en het laat je schouderspieren aanvoelen als beton.

Ruikt naar wanhoop en biologisch katoen

Luister, het enige dat echt een verschil maakt bij het afzetten op de opvang, is geur-bedrog. Baby's zijn in wezen kleine speurhonden die zich laten leiden door geur. Toen ik eindelijk weer aan het werk ging, begon ik te slapen met de Babyromper van Biologisch Katoen recht onder mijn kussen gepropt. 's Ochtends droeg ik het een paar uur in mijn shirt weggestopt terwijl ik mijn koffie dronk.

Het is gewoon een mouwloos rompertje van biologisch katoen, niets baanbrekends, maar het ruwe materiaal houdt geur vast als een absolute spons. Wanneer de leidsters haar onvermijdelijk van me lospeuterden bij de deur, gaf ik haar de romper. Ze begroef haar gezichtje erin, rook de muffe koffie en het angstzweet dat mijn ultieme signatuurgeur vormt, en kalmeerde met een procent of veertig. Het is mijn favoriete overlevingstactiek. We kochten er zes in van die zachte, aardse tinten, puur zodat ik constant mijn persoonlijke lijfgeur erin kon rouleren en er altijd een klaar had voor in de luiertas.

Het nachtelijk vertrek

Dan is er nog het nachtelijke vertrek. De eindeloze, slopende routine waarbij je ze in bed legt, als een ninja de kamer achteruit uitsluipt en bidt dat de vloerplanken niet kraken. De slaapexperts op Instagram vertellen je dat je ze 'slaperig maar wakker' in bed moet leggen, maar ik zou weleens de persoon willen vinden die die zin heeft bedacht en diegene een nachtje in mijn huis laten doorbrengen. 'Slaperig maar wakker' betekent meestal schreeuwend en volledig bij bewustzijn op het moment dat hun rug het matras raakt. Het is het ultieme dagelijkse afscheid: ze alleen in het donker achterlaten en van ze verwachten dat ze zelf maar even uitvogelen hoe dat moet.

Op de spoedeisende hulp deden we vroeger aan triage. Je beoordeelt wie er echt stervende is en wie gewoon buikgriep heeft. Ik pas exact dezelfde logica toe in de babykamer. Als ze om twee uur 's nachts begint te rommelen en te kreunen, ren ik er niet meteen naartoe. Ik staar gewoon met één oog open naar het scherm van de babyfoon terwijl mijn man ligt te snurken. De helft van de tijd klinken haar geluiden als een worstelend boerderijdier, maar ik neem aan dat het gewoon de overgang is tussen verschillende slaapcycli. Geef het drie minuten. Als ze overgaat op wanhopig huilen, heeft ze je nodig. Maar als het gewoon ritmisch gejengel is, laat haar dan met rust. Te snel binnenstormen zet alleen maar de klok terug in haar proces om te leren zichzelf te kalmeren. Mijn moeder zei altijd: hou je in, bewaar de rust en wacht af. Ik denk dat ze daar gelijk in had.

Natuurlijk verdwijnt al deze klinische afstandelijkheid als sneeuw voor de zon wanneer er tandjes doorkomen. Probeer maar eens aan een kind met een bonzend gezichtje te vertellen dat het zichzelf in slaap moet sussen. We hebben de Panda Bijtring voor precies dit soort momenten in huis gehaald. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen en heeft de vorm van een panda, wat haar overigens niets interesseert, maar ze kauwt wel graag op de oren. Ik leg hem voor het slapengaan tien minuten in de koelkast. Als ze gillend wakker wordt van de pijn aan haar kiezen, geef ik haar in het donker gewoon de koude panda en loop ik weer weg. Het levert me misschien twee uur stilte op. Het is een geweldig hulpmiddel, al gooit ze hem af en toe uit haar ledikant en schreeuwt ze totdat ik hem onder de commode vandaan vis.

Als je een babykamer aan het inrichten bent en de enorme bergen plastic troep die je huis overnemen wilt vermijden, kun je hier onze duurzame essentials bekijken en jezelf een hoop kopzorgen besparen.

De mythe van de perfecte moeder

Soms denk ik weleens aan hoeveel makkelijker mijn moeder het had, maar dan bedenk ik me dat zij geen 'vandaag besteld, morgen in huis'-bezorging had. Toen ik zwanger was, struinden we in het weekend vaak door de grote babywinkel in de buurt, gewoon om naar de belachelijk geprijsde kinderwagens te kijken en de tijd te doden. Nu is die enorme keten failliet en verdwenen, en eerlijk gezegd: opgeruimd staat netjes. Van de tl-verlichting in die winkels kreeg ik knallende koppijn, en de enorme hoeveelheid nutteloze plastic spullen was vooral een valstrik voor kwetsbare, kersverse ouders. Je hebt geen billendoekjeswarmer of een elektronische schommelstoel die vreselijke muziek afspeelt nodig. Je hebt gewoon een stevig matras nodig en genoeg geduld om de week te overleven.

Het moeilijkste afscheid is niet het moment waarop je ze achterlaat op de kinderopvang of de deur van de babykamer dichttrekt. Het is afscheid nemen van de versie van het ouderschap die je dacht te krijgen. De eerste vier maanden was ik ervan overtuigd dat ik mijn kind verpestte, telkens als ik het huis uitging om een kopje koffie te halen. De vakliteratuur over mentale gezondheid van moeders noemt het 'intrusieve gedachten', maar ik noem het gewoon vergif in je brein. Je stelt je keer op keer het worstcasescenario voor, wat eigenlijk gewoon een symptoom is van totale burn-out, vermomd als waakzaamheid. Je moet actief besluiten om te stoppen met streven naar perfectie. Als je partner aanbiedt om op de kleine te letten zodat jij kunt slapen, blijf je niet in de gang dralen om hun luiertechniek te bekritiseren. Je loopt gewoon weg en laat ze het zelf uitvogelen.

Afleiding als medische interventie

Als je ze dan toch wakker moet wegleggen, is afleiding je enige echte bondgenoot. Ik heb de Regenboog Babygym Set in het midden van de woonkamer gezet. Het is een houten frame in een A-vorm met hangende dierenspeeltjes. Hij ziet er esthetisch mooi uit, wat best fijn is, aangezien mijn huis er momenteel uitziet alsof er een kinderopvang is ontploft. Voor wat het is, is hij prima. Het hout is stevig, maar na een kwartier is ze eerlijk gezegd wel klaar met staren naar dezelfde geometrische vormen.

Toch geven die vijftien minuten me de kans om een halve kop koffie te drinken terwijl hij nog warm is, dus beschouw ik het als een functioneel stukje triage-apparatuur. Het hele concept van zelfstandig spelen op deze leeftijd is sowieso wat vergezocht. We verwachten dat ze rustig liggen en tegen houten ringen slaan terwijl wij de was opvouwen, maar hun aandachtsspanne duurt ongeveer net zo lang als een reclameblok. De babygym koopt een momentje tijd voor me waarin ik zeker weet dat ze niet onmiddellijk zal proberen een verdwaald hondenbrokje van het vloerkleed te eten.

De laatste tijd betrap ik mezelf erop dat ik de tekst van dat oude Four Seasons-nummer neurie terwijl ik de flessen afwas bij de gootsteen. Het zit op repeat in mijn hoofd vastgekleefd. Elke fase met deze kinderen is eigenlijk gewoon een lange reeks afscheidsmomenten. Je neemt afscheid van dat in elkaar gedoken pasgeboren lijfje, van de nachtvoedingen, van die wankele eerste stapjes. Het is bruut en uitputtend tegelijk. Je moet gewoon de huidige overgangsfase zien te overleven zonder volledig je grip op de realiteit te verliezen.

Voordat je 's nachts om drie uur in een konijnenhol vol slaaptraining-blogs valt: sla wat ademende kledinglaagjes in die ook daadwerkelijk de wasmachine overleven. Pak een paar van onze rompertjes van biologisch katoen mee en probeer eindelijk wat rust te pakken.

Vragen die ik krijg in de wachtkamer van de dokter

Wanneer stopt verlatingsangst nou écht?

Ik laat het je weten zodra ik erachter ben. Mijn huisarts zei dat het piekt rond de achttien maanden, maar eerlijk gezegd verandert het gewoon van vorm. De ene dag huilen ze als je naar je werk gaat, de volgende dag slaan ze met deuren omdat ze geen potgrond uit de plantenbak mogen eten. Je geneest het niet echt, je wordt er gewoon beter in om met het schuldgevoel om te gaan.

Moet ik er stiekem vandoor gaan terwijl mijn baby is afgeleid?

Luister, ik heb de ninja-exit precies één keer geprobeerd en het liep dramatisch af. Mijn kind volgde me de daaropvolgende drie dagen als een schaduw door het huis, omdat ze dacht dat ik elk moment zomaar kon verdampen. Je moet ze in de ogen kijken, vluchtig afscheid nemen en weglopen terwijl ze de boel bij elkaar krijsen. Het is vreselijk, maar er stiekem vandoor gaan zorgt alleen maar voor enorme vertrouwensproblemen.

Hoe lang laat ik ze mopperen in hun bedje voordat ik naar binnen ga?

Ik behandel het als een laag-prioriteit oproeplampje in het ziekenhuis. Ik kijk drie tot vijf minuten naar de babyfoon. Als ze alleen maar aan het knorren is en rondrolt als een bezeten wormpje, laat ik haar met rust. Zodra het overgaat in die scherpe, wanhopige huil, ga ik naar binnen. Als je aandachtig luistert, leer je vrij snel het verschil te horen tussen lichte irritatie en daadwerkelijke paniek.

Verpest slaaptraining de band met mijn baby?

Nee. Zoveel slaapgebrek hebben dat je staat te hallucineren aan het aanrecht, dát verpest de band met je baby. Vroeger piekerde ik me suf of het haar blijvend zou traumatiseren als ik haar tien minuten liet huilen, maar mijn eigen mentale gezondheid zat ondertussen totaal in het slop. Een uitgeruste moeder is vele malen belangrijker dan een perfecte, vlekkeloze en traanvrije bedtijd-routine.

Werken troostobjecten echt of is het gewoon een mythe?

Ze werken, maar alleen als je ze eerst goed 'prept'. Een steriel nieuw dekentje direct uit de verpakking aan een kind geven heeft totaal geen zin. Je moet eerst zorgen dat je eigen zweet en geur er helemaal intrekken, zodat het ruikt naar veiligheid en thuis. Draag het, slaap erop, wrijf het langs je nek. Het klinkt hartstikke vies, maar baby's zijn in wezen diertjes die zich laten leiden door geur.