De drie-maanden-grens overleven zonder gek te worden

Mijn schoonmoeder stond op een dinsdag ineens op de stoep met een pak rijstebloem. Ze zwoer dat een schepje door de fles mijn kind eindelijk zou laten doorslapen. Twee uur later vertelde de lactatiekundige op het consultatiebureau me dat ik hem elke vijfenveertig minuten moest aanleggen als hij ook maar een beetje onrustig leek. Daarna opende ik mijn telefoon en zag ik een of andere influencer beweren dat haar baby op precies deze leeftijd al babygebarentaal beheerste en twaalf uur aan één stuk doorsliep in een perfect beige babykamer. Luister, zodra je kind de grens van twaalf weken bereikt, heeft opeens iedereen een medisch diploma in jouw baby. Je knikt maar een beetje, glimlacht, en probeert je te herinneren wanneer je voor het laatst je eigen haar hebt gewassen.

Ik werkte vroeger op de spoedeisende hulp voor kinderen, en ik heb duizenden van dit soort overspoelde ouders door de schuifdeuren zien lopen. Ze zien eruit alsof ze in een oorlogsgebied zijn geweest. Ze komen met hun kinderen binnen voor van alles, van een rare uitslag tot een gek ademhalingsgeluidje. Dan zit je daar met je klembord, in de wetenschap dat ze gewoon uitgeput en doodsbang zijn. Nu ben ik degene aan de andere kant van het klembord, die bij elke kleine beweging van mijn kind twijfelt. Het is eigenlijk medische triage in je eigen woonkamer, behalve dat jij het enige dienstdoende personeelslid bent en de kantine alleen koude koffie serveert.

De magische ontpoppingsfase

Kinderpsychiaters hebben een chique term voor de grens van drie maanden. Ze noemen het de ontpoppingsfase. Ik noem het gewoon de week waarin ze eindelijk stoppen met zich gedragen als boze, melkdronken aardappeltjes. De eerste twee maanden leek mijn kind op een piepkleine Winston Churchill die voortdurend woedend was over de service in ons huis. En toen, precies rond twaalf weken, trok de mist op.

Het intense, oordovende huilen dat de avonduren domineerde, nam gewoon een beetje af. De theorieboeken beweren dat ze op dit punt nog maar ongeveer een uur per dag huilen. Dat voelt als een gigantische onderschatting, maar het is absoluut minder dan in de pasgeboren fase. Ze beginnen je van die grote, tandeloze sociale glimlachen te geven. Ze brabbelen. Ze rijgen klinkers aan elkaar. Je hoort ineens een hoop "agoo" vanuit de wieg om drie uur 's nachts. De eerste keer is het aandoenlijk, de vierde keer een beetje onheilspellend.

Het plotselinge vermogen om naar dingen te staren

Mensen willen altijd alles weten over visuele mijlpalen. Ik herinner me dat ik om 3 uur 's nachts in het donker zat en wanhopig 'op welke afstand kan een baby van 3 maanden zien' in mijn zoekbalk typte, omdat mijn kind alleen maar naar de muur zat te staren. De wetenschap suggereert dat hun kleurenzicht scherper wordt en ze eindelijk gezichten kunnen herkennen vanaf de andere kant van de kamer.

Onze kinderarts mompelde iets over dat ze nu objecten tot op wel vijf meter afstand kunnen zien. Ik merkte het vooral toen hij de plafondventilator begon te volgen alsof dat ding hem nog geld schuldig was. Hij lag daar maar, totaal gefascineerd door de draaibeweging. Je realiseert je dat ze eindelijk de puzzelstukjes van de kamer in elkaar leggen, herkennen wie jij bent, en doorhebben dat jij degene bent met de melk.

Het gekke nepkuchje

Dit is het ding waardoor ouders naar de huisartsenpost rennen. Je zit op de bank, en ineens hoor je je baby van 3 maanden hoesten, maar er is geen koorts. Ze klinken alsof ze een pakje per dag roken. Ik raakte in paniek de eerste keer dat ik het hoorde. Mijn man had de auto bij wijze van spreken al gestart.

Ik belde mijn oude leidinggevende uit de zorg, en die lachte me vierkant uit. Ze herinnerde me eraan dat bij drie maanden de speekselklieren overuren beginnen te draaien. Ze produceren een rivier aan kwijl omdat ze zich voorbereiden op tandjes en alles wat los en vast zit in hun mond stoppen. Maar ze hebben nog niet helemaal door hoe ze zoveel vocht moeten doorslikken. Dus verslikken ze zich in hun eigen speeksel. Ze kuchen, ze proesten, en beginnen dan gewoon weer te lachen. Natuurlijk, als ze moeite hebben met ademhalen, ga je naar de dokter. Maar meestal is het gewoon een mechanisch foutje in de afvoer van hun keeltje.

Verlatingsangst van de inbakerdoek

Dit is het gedeelte waar niemand je voor waarschuwt. Rond de drie maanden beginnen ze te proberen om te rollen. Ze gooien hun beentjes in de lucht, draaien hun kleine heupjes, en proberen zichzelf opzij te lanceren. Op het moment dat ze ook maar enige neiging tot rollen vertonen, moet de inbakerdoek weg. Meteen. Het is een enorm verstikkingsgevaar als ze op hun buik rollen terwijl hun armpjes vastzitten.

De overgang uit de inbakerdoek is een nachtmerrie. Ze zijn gewend om strak te zijn ingepakt als een burrito, en ineens zijn hun armen vrij om rond te zwaaien en zichzelf in hun gezicht te slaan zodra ze in een lichte slaapcyclus komen. Je vraagt je drie nachten lang af of je ooit nog zult slapen. Mijn tante probeerde mijn kind steeds weer in te pakken, bewerend dat de arme schat het koud had. Ik moest de inbakerdoeken letterlijk verstoppen.

Je moet overstappen op een babyslaapzak of gewoon werken met laagjes kleding. Wij overleefden deze fase door hem een ademend laagje aan te trekken en hem zelf te laten uitzoeken waar zijn handjes voor dienden. Het kostte ongeveer een week van ellendige, gebroken nachten voordat zijn schrikreflex genoeg kalmeerde om hem te laten rusten.

Tijd op de grond en veel geklaag

Tummy time is eigenlijk gewoon je baby met het gezicht naar beneden op een kleed leggen totdat hij begint te klagen, wat ongeveer twee minuten duurt.

Kleding voor een gevoelig aardappeltje

Omdat ze overal kwijlen en hun huidbarrière zichzelf nog aan het ontwikkelen is, krijgen baby's van drie maanden uitslag. Ze krijgen kwijluitslag op hun kin. Ze krijgen eczeem op hun wangen. Ze krijgen rare rode vlekken in de plooitjes van hun ellebogen. Consultatiebureau-artsen zullen je vertellen dat je ze minder vaak in bad moet doen, misschien één of twee keer per week, om hun natuurlijke huidoliën te behouden. Maar door het spugen en de spuitluiers ben je toch constant lokaal aan het poetsen.

Luister, alles wat op dit moment hun huid raakt, is belangrijk. Synthetische stoffen houden de hitte en het vocht vast, waardoor je eindigt met een heel boze baby met jeuk. Dit is het moment waarop ik toegaf en de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao kocht. Normaal gesproken rol ik met mijn ogen bij dure babykleding omdat ze er binnen twintig minuten uitgegroeid zijn, maar deze was anders.

Mijn kind had verschrikkelijk eczeem op zijn romp. Ik heb alles geprobeerd. De romper van Kianao was het enige wat hem niet bedekt achterliet onder de boze rode striemen. Hij is gemaakt van ongeverfd biologisch katoen met precies genoeg stretch, zodat je niet hun piepkleine armpjes hoeft te breken om het aan te trekken. Ik heb dat ding waarschijnlijk vijftig keer in koud water gewassen, en het is nooit gekrompen of uit model geraakt. De platte naden zijn echt een redding als je te maken hebt met een ontstoken huid. Het was dat ene kledingstuk waar ik standaard naar greep als hij een slechte huid-dag had.

Als je stopt met inbakeren en ademende laagjes nodig hebt die hun huid niet verpesten, bekijk dan de collectie biologische babykleding voordat je weer een nacht doorbrengt met het smeren van hormoonzalf op hun borstkas.

De speelgoedsituatie

Op deze leeftijd beginnen ze naar dingen te grijpen. Ze openen en sluiten hun vuistjes, en proberen alles te pakken wat in hun blikveld komt. Meestal is het jouw haar. Soms is het het oor van de hond.

Ik kocht de Regenboog Babygym Set omdat ik een van die 'aesthetic' moeders wilde zijn met een houten Montessori-opstelling in de woonkamer. Laat me heel eerlijk tegen je zijn. Hij staat werkelijk prachtig in mijn huis. Het natuurlijke hout is schitterend. Maar mijn kind staarde slechts een week lang naar de houten olifant, om vervolgens te besluiten dat hij liever agressief het hele frame probeerde te demonteren. Het is een prachtig item, en het houdt ze welgeteld vier minuten op een speelkleed terwijl jij je koffie in de magnetron opwarmt. Verwacht alleen niet dat het ze op magische wijze een uur lang zal vermaken.

Wat ze eigenlijk willen, is iets dat ze direct in hun mond kunnen stoppen. Ze zijn hun handjes aan het ontdekken, en alles wat ze aanraken gaat regelrecht naar hun tandvlees. Ik gaf mijn kind de Konijnen Bijtring en Rammelaar rond de tijd dat hij per dag drie slabbetjes doorweekte met kwijl. Het is gewoon een simpele beukenhouten ring met een gehaakt konijntje erop, maar het gaf hem iets veiligs om op te kauwen dat niet mijn knokkels was. Hij hield van het contrast tussen het harde hout en het zachte katoenen garen. Bovendien kun je het hout gewoon afnemen en het garen met de hand wassen als het te vies wordt.

We leunden ook zwaar op de Bamboe Babydeken. Aangezien we niet meer konden inbakeren, legde ik deze gewoon op de grond overal waar we naartoe gingen. Bamboestof ademt ongelooflijk goed. Als je een kind hebt dat het snel warm heeft en gaat zweten zodra hij in slaap valt, reguleert deze deken hun temperatuur zo veel beter dan die goedkope polyester plaids die iedereen je op je babyshower geeft.

De week doorkomen

De grens van drie maanden is een gekke, chaotische overgang. Je neemt afscheid van de pasgeboren babyfase en probeert uit te vinden wie dit nieuwe, iets alertere persoontje is. Ze slapen 's nachts iets langer, misschien gunnen ze je een ruk van zes uur als je geluk hebt. Ze drinken wat meer bij elke voeding. Ze eisen meer van je aandacht als ze wakker zijn.

Mijn moeder bleef me maar vertellen dat ik deze fase moest koesteren, joh, want ze worden zo snel groot. Ze heeft gelijk, maar het is best lastig om iets te koesteren als je functioneert op vier uur gebroken slaap en een shirt draagt dat onder de opgedroogde spuug zit. Je doet gewoon je best. Je gooit alle nutteloze adviezen uit het raam. Je ontdekt de paar producten die je dag daadwerkelijk makkelijker maken.

Luister, je komt wel door deze gekke overgang heen. Als je spullen nodig hebt die je kind geen uitslag geven of na één keer wassen uit elkaar vallen, shop dan de Kianao baby essentials.

De lastige vragen die iedereen stelt

Waarom eet mijn kind ineens de hele dag zijn eigen handjes op?

Omdat ze zich eindelijk realiseren dat ze handjes hebben. Het is een enorme ontwikkelingssprong. Ze ontdekken de wereld op dit moment via hun mond. Bovendien ontwaken hun speekselklieren en kan hun tandvlees een beetje beginnen te werken, zelfs als er de komende maanden nog geen tandjes doorkomen. Handjes kauwen is volkomen normaal, houd alleen hun nageltjes kort anders zien ze eruit alsof ze in een kroeggevecht verzeild zijn geraakt.

Moeten we echt stoppen met inbakeren als ze nog niet gerold hebben?

Onze arts was hier heel duidelijk over. Op het moment dat ze doelbewuste signalen vertonen dat ze proberen te rollen, is het klaar met de inbakerdoek. Je wacht niet tot het ze midden in de nacht daadwerkelijk lukt om om te draaien. Het is een vreselijke overgang van een paar dagen, maar het is nog altijd beter dan het alternatief: de paniek dat je ze met hun gezicht naar beneden vastgeklemd aantreft.

Is het normaal dat ze sommige dagen amper eten?

Hun groei vertraagt een heel klein beetje vergeleken met de enorme groeispurten als pasgeborene. Sommige dagen drinken ze zonder moeite een fles van 180 ml leeg, en andere dagen raken ze afgeleid door de plafondventilator en krijgen ze met moeite 90 ml op. Zolang ze voldoende natte luiers hebben en hun groeicurve volgen, moet je proberen om niet elke milliliter te willen micromanagen.

Wanneer mogen we ze gewoon wat water geven voor de hoest?

Nooit op deze leeftijd. Je geeft een baby van drie maanden geen water. Hun nieren zijn nog niet rijp genoeg om het te verwerken, en het kan leiden tot watervergiftiging. Als ze hoesten door het kwijl, laat je ze het gewoon zelf oplossen. Als ze echt een medische hoest hebben, ga je naar de huisarts. Moedermelk of kunstvoeding is het enige vocht dat ze nodig hebben.

Hoeveel slaap horen we eigenlijk te krijgen?

De medische richtlijnen beweren dat ze veertien tot zestien uur per dag nodig hebben. In werkelijkheid is dat opgedeeld in een fatsoenlijk blok 's nachts en een hoop onvoorspelbare slaapjes overdag. Maak je niet druk als je kind steeds maar slaapjes van vijfenveertig minuten doet. Zij hebben die medische richtlijnen namelijk niet gelezen.