Waarom dat virale Cry Baby Popmart-figuurtje eigenlijk niet voor je baby is

Ik stond aan het aanrecht, tot mijn ellebogen in het koude afwaswater met restjes havermout, toen mijn 14-jarige nichtje haar telefoon zowat in mijn gezicht duwde. Op het scherm stond iets wat leek op een perfect rond kindje met betraande wangen, in een klein, pluizig kikkerpakje gepropt. Ze eiste wanhopig dat ik inlogde op een of andere app om het voor haar te kopen voordat de drop uitverkocht zou zijn. Ze typte zo snel op haar eigen telefoon dat de appjes die ik van haar kreeg een paniekerige reeks typfouten waren, zoals "baby po" en "haal de baby p", totdat ze eindelijk vaak genoeg op backspace had gedrukt om het hele woord te spellen.

Ik zal maar gewoon eerlijk met je zijn, ik had werkelijk geen flauw idee wat een 'cry baby popmart' was. Ik dacht dat ze het had over een letterlijke baby-popster of een of andere gekke internet-slang waar ik te oud voor was om het te snappen. Vroeger dacht ik altijd dat speelgoed gewoon speelgoed was. En als het eruitzag als een schattig klein baby'tje, dan hoorde het in de kinderkamer thuis. Maar mijn nichtje liet me weten, met precies zo'n tiener-oogrol waardoor je de neiging krijgt om andermans kind huisarrest te geven, dat dit "designer art collectibles" zijn. Verzamelobjecten dus. Geen speelgoed. Kunst. En ze kosten zo twintig tot dertig euro per stuk. Voor een verrassingsdoosje waarbij je pas weet welke je krijgt als je het karton openscheurt.

Moet je luisteren, ik run een klein Etsy-winkeltje vanuit mijn garage. Ik werk me met kleine marges een slag in de rondte om het hoofd boven water te houden, terwijl mensen me boze berichtjes sturen over drie euro verzendkosten voor een handgeschilderd houten bordje. Dus het idee dat tieners en jongvolwassenen honderden euro's stukslaan op kleine, mysterieuze stukjes plastic gaat mijn petje een beetje te boven. Je vertelt me dus dat je betaalt voor het voorrecht om misschien degene te krijgen die je wilt, en als je hem dubbel hebt, zet je hem gewoon op een plank? Het is net gokken, maar dan met vinyl kikkertjes. Ik zou uren kunnen praten over hoe belachelijk dit verdienmodel is, vooral als de boodschappenrekening voor drie kinderen onder de vijf jaar op de aflossing van een auto begint te lijken. Maar waar mijn bloeddruk pas écht van stijgt, is wanneer ouders deze dingen op TikTok zien en denken dat ze ze voor hun eigen peuters moeten kopen.

De wc-rol-regel van dokter Evans

Mijn oudste zoon is het wandelende bewijs dat peuters eigenlijk gewoon piepkleine, levensmoeie stofzuigers zijn. Toen hij twee was, probeerde hij een decoratieve glazen steen uit een potpourrischaal bij mijn schoonmoeder door te slikken. We brachten drie uur door op de huisartsenpost terwijl het zweet me uitbrak en ik in paniek raakte over een mogelijke operatie. Dankzij hem bekijk ik elk voorwerp in mijn huis met pure, onvervalste argwaan.

Onze dokter bij de plaatselijke kliniek, dokter Evans, vertelde me altijd: als een stukje speelgoed door de kartonnen koker van een wc-rol past, is het een enkeltje naar de eerste hulp. Toen ik eindelijk een van die kostbare poppetjes van mijn nichtje in handen had, kreeg ik daar in de gang bijna een hartverzakking. Deze dingen hebben microscopisch kleine afneembare hoedjes, piepkleine toverstafjes en kleine parelkettinkjes die er haast om smeken om eraf getrokken en ingeslikt te worden door een nieuwsgierige baby van tien maanden.

En het is niet alleen het verstikkingsgevaar dat me zorgen baart. Ik was op een avond laat aan het lezen tijdens het voeden van de baby. Van wat ik door de waas van mijn chronische slaapgebrek kon begrijpen, worden deze verzamelobjecten voor volwassenen gemaakt van industriële PVC-plastics. Deze hoeven niet dezelfde zware metalen- en giftige dampen-tests te doorstaan als babyspullen. Omdat ze wettelijk geclassificeerd zijn voor vijftien jaar en ouder, omzeilen ze al die strenge bijttest-regels waar babymerken zich aan moeten houden. Simpel gezegd: als je doorkomende tandjes-baby dit in z'n mond stopt, krijgt hij een hap vol God mag weten welke chemicaliën binnen.

Als jouw baby momenteel op alles probeert te kauwen wat hij ziet, kun je hem beter de Panda Bijtring van Kianao geven. Is het een limited-edition virale internetsensatie? Nee, ach gossie, het is gewoon een siliconen panda. Maar hij past daadwerkelijk in de mond van mijn jongste dochter zonder dat het me direct een angstaanval bezorgt. En ik kan hem rechtstreeks in het bovenste rek van de vaatwasser gooien wanneer hij, onvermijdelijk, ergens op het vloerkleed in de woonkamer bedekt onder het hondenhaar belandt.

Het is oké om te huilen (maar niet om speelgoed)

Er is echter één ding waarvoor ik de Cry Baby-lijn credits moet geven. Mijn nichtje legde uit dat de kunstenaar die ze heeft gemaakt, het personage expres heeft laten huilen om te laten zien dat het oké is om emoties te tonen en soms verdrietig te zijn. Dat vind ik stiekem een prachtige boodschap.

Toen ik opgroeide, kreeg ik van mijn moeder en oma steevast de opmerking "ik zal je wel een reden geven om te huilen" naar mijn hoofd geslingerd, zodra mijn lip begon te trillen. Dat was gewoon de manier waarop in de jaren 90 werd opgevoed, maar het was een verschrikkelijk advies dat ervoor heeft gezorgd dat een hele generatie haar gevoelens opkropt, totdat we ontploffen omdat iemand een natte handdoek op bed heeft laten liggen. Ik ben nu de helft van mijn dag kwijt aan het actief erkennen van de gevoelens van mijn peuters wanneer ze een driftbui hebben omdat ik ze de blauwe in plaats van de rode beker heb gegeven. Tranen zijn normaal, en ik hou van het idee om ze te normaliseren in plaats van te doen alsof alles altijd maar het perfecte Instagram-plaatje is.

Ik denk alleen niet dat je twintig euro aan een stukje plastic popcultuur hoeft uit te geven om je kind emotionele intelligentie bij te brengen. Als je echt op zoek bent naar veilige, normale dingen voor je baby om mee te spelen, kun je de internethype beter overslaan en de speelcollectie van Kianao bekijken voor spullen die je geen ritje naar het ziekenhuis opleveren.

Waar we écht ons geld aan uitgeven

Budgetteren met drie kinderen is gewoon een eindeloze reeks compromissen, dus ik ben behoorlijk streng geworden in wat er dit huis binnenkomt. Als we geld uitgeven, moet het een echt doel dienen en niet zomaar op een plank staan om stof te vangen.

In plaats van decoratief plastic, geef ik dat geld liever uit aan een Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen, dat mijn jongste daadwerkelijk kan dragen en kan verpesten met zoete aardappelpuree. Het is simpel, het is praktisch en het rekt goed mee, zodat ik niet na bedtijd met haar hoef te worstelen alsof ze een boze, natte alligator is. Ik geef eerlijk toe dat ik nog steeds een bloedhekel heb aan het opvouwen van die piepkleine wasjes, maar de envelop-halslijn op deze rompertjes maakt een luier-explosie net iets minder dramatisch.

Mocht je iets moois in je woonkamer willen hebben dat geen plastic verstikkingsgevaar is: mijn middelste kind leefde tijdens zijn eerste levensjaar zo ongeveer onder zijn Houten Babygym. Het is prachtig, de houten diertjes geven geen licht en schreeuwen geen elektronische liedjes naar je, en het staat oprecht mooi op een vloerkleed. Ik ga er niet over liegen en beweren dat ze er voor altijd mee doen. Ze gebruiken hem eigenlijk maar zo'n acht of negen maanden voordat ze agressief in dat houten frame proberen te klimmen alsof het een ladder is. Maar het is het absoluut waard voor die eerste periode waarin je gewoon even wilt dat ze blij blijven liggen, zodat jij een warme kop koffie kunt drinken.

Knuffels zijn trouwens ook prima, hoor, maar mijn kinderen gooien die toch alleen maar de ledikant uit.

Grenzen stellen voor de oudere kinderen

Als je in een samengesteld gezin leeft of gewoon een groot leeftijdsverschil tussen je kinderen hebt, net als sommige van mijn vriendinnen, dan is het een fulltime baan om deze virale trends uit de buurt van de baby te houden. Je moet de tieners gewoon heel duidelijk maken dat hun dure verzamelobjecten op de állerhoogste zwevende plank in hun slaapkamer horen, met de deur strak dicht. En dan moet je zelf nog onthouden om de vloer in de gaten te houden op gevallen kleine accessoires, elke keer als de baby kruipend de gang in gaat.

We maken ons als moeders al genoeg zorgen zonder dat we designer verrassingsspeelgoed aan onze mentale last hoeven toe te voegen. Spaar je verstand, spaar je portemonnee, en laat de tieners lekker met hun huilende kikkertjes bezig zijn. Houd jij het maar bij de saaie, veilige spullen waardoor je tenminste wél met een gerust hart kunt slapen.

Klaar om de plastic trends in te ruilen voor iets wat je baby oprecht en veilig kan gebruiken? Ontdek Kianao's volledige lijn van biologische essentials en houten speelgoed voor je volgende babyshower.

Lastige vragen die ik vaak hoor

Zijn er Pop Mart-speeltjes die wél veilig zijn voor baby's met doorkomende tandjes?

Lieve help, nee. Volgens de uitleg van mijn arts zijn deze dingen gemaakt van PVC- en ABS-plastics die absoluut niet voedselveilig zijn. Ze omzeilen de veiligheidswetten voor babyspullen omdat ze op de markt worden gebracht voor tieners en volwassenen. Dit betekent dat als jouw baby erop kauwt, hij een mond vol zware metalen kan binnenkrijgen, of een klein plastic hoedje doorslikt dat er zomaar af wipt. Houd het lekker bij echte siliconen bijtringen.

Waarom zijn tieners zo geobsedeerd door deze huilende babyfiguurtjes?

Het is deels de spanning van het 'blind box'-mysterie waarbij je niet weet wat je koopt, en deels omdat grote K-pop sterren ermee gezien zijn. Daarnaast heeft de kunstenaar ze gemaakt om te laten zien dat "het oké is om te huilen", iets wat heel erg aanslaat bij Gen Z. Ik begrijp de emotionele boodschap, ik begrijp alleen niet waarom je dertig euro betaalt voor vijf centimeter plastic.

Wat moet ik doen als mijn oudere kind deze wil verzamelen?

Je moet een hele duidelijke grens trekken om ze uit de gemeenschappelijke ruimtes te houden als je een baby in huis hebt. Ik zou ze een hoge plank in hun kamer laten ophangen en een strikt "deur dicht"-beleid invoeren. Die kleine stafjes en accessoires hebben precies het formaat van de luchtpijp van een peuter, en dat risico wil ik niet lopen.

Kan ik de kleine onderdelen niet gewoon met secondelijm op het figuurtje lijmen?

Ik bedoel, je zou het kunnen proberen. Maar mijn oudste jongen zou nog de bumper van een pick-up truck kunnen afscheuren als je hem er maar lang genoeg alleen mee laat. Secondelijm is trouwens sowieso niet bedoeld voor een kauwende baby, dus zelfs als je het hoedje vastzet, geef je ze nog steeds een klomp onveilige, ongeteste chemicaliën. Het is de paniek gewoon écht niet waard.