Waarom ik Cry-Baby 1990 kijk als mijn eigen baby maar blijft huilen

Lieve Priya van zes maanden geleden,

Je zit momenteel in je joggingbroek op de grond van de babykamer te staren naar een vlek opgedroogde spuug op het vloerkleed, terwijl Arjun gilt alsof hij wordt klaargemaakt voor een onverdoofde blindedarmoperatie. De radiator in dit appartement in Chicago sist, het is aardedonker buiten en het voelt alsof je borstkas wordt geplet door een betonblok. Leg die telefoon weg. Stop met het googelen van de symptomen van verborgen reflux bij baby's.

Ik weet precies wat je denkt, want ik ben jou, maar dan een paar maanden verder aan de andere kant van deze specifieke nachtmerrie. Je hebt schotwonden getrieerd in het Cook County ziekenhuis. Je hebt tijdens diensten van twaalf uur zonder blikken of blozen wondhaken vastgehouden. Maar niets bereidt je voor op het pure volume van een zes weken oude baby die simpelweg weigert stilletjes te bestaan. Aan je verpleegkundediploma heb je hier helemaal niets, meid.

Je denkt dat je hem kapot hebt gemaakt. Dat is niet zo. Hij protesteert gewoon luidkeels tegen zijn eigen bestaan buiten de baarmoeder, en helaas ben jij de enige manager bij wie hij zijn klachten kan indienen.

De nachtelijke triagepost

Ik heb duizend van dit soort gevallen op de SEH gezien. Kersverse ouders die lijkbleek binnenlopen met een rood aanlopende baby die klinkt als een stervende sirene. We draaien ons riedeltje af. We sluiten een invaginatie uit, we controleren de piepkleine teentjes op haartourniquets en we kijken of de trommelvliezen ontstoken zijn. Vervolgens vertellen we ze dat de baby kerngezond is en sturen we ze naar huis om verder af te zien. Maar het voelt als een totaal ander medisch protocol wanneer het je eigen kind is, in je eigen appartement, om drie uur 's nachts.

Mijn huisarts, dokter Weiss, keek vorige week naar mijn kleurgecodeerde spreadsheet met Arjuns huilbuien en zuchtte alleen maar. Hij keek niet eens naar de data. Hij schoof het papier gewoon opzij.

Hij vertelde me over de PURPLE-huilfase. Blijkbaar is het volkomen normaal dat ze drie uur per dag onbedaarlijk krijsen, vooral als de zon ondergaat. Ze noemen het een ontwikkelingsfase. Eerlijk gezegd denk ik dat de medische wetenschap gewoon nog niet heeft ontdekt waarom baby's het in die eerste maanden zo verschrikkelijk vinden om te leven. Ze verpakken onze onwetendheid in acroniemen om ons het gevoel te geven dat we de situatie onder controle hebben. Dat hebben we niet.

Die keer dat ik John Waters verkoos boven WebMD

Luister. Morgenavond, wanneer zijn avondlijke huiluurtje begint en je bloeddruk de pan uit rijst, wil ik dat je hem aan Amit geeft. Sluit jezelf op in de logeerkamer. Zet de televisie aan en ga Cry-Baby uit 1990 kijken.

Ja, die bizarre muzikale komedie van John Waters met Johnny Depp. Huur hem via Apple TV of welk platform hem dan ook nog aanbiedt. Kijk me niet zo aan.

Amit dacht dat ik een postpartum psychose had toen hij me een uur later op de bank vond. Ik had hem ons krijsende kind in de handen gedrukt, de deur dichtgetrokken en het volume opengezet. Hij vroeg wat ik aan het kijken was en ik vertelde hem dat ik een letterlijke 'cry-baby' moest zien die wél toon kon houden. Johnny Depp in een leren jasje die een enkele, perfect getimede traan laat vallen, was precies de dosis absurditeit die mijn brein nodig had om te resetten. Je hebt negentig minuten aan fictief tienerdrama nodig om de zeer reële babypaniek in de kamer ernaast te overstemmen. Het is een overlevingsmechanisme. Accepteer het.

Het grote inbakerbedrog

Laten we het even hebben over inbakeren, want dat gaat zo'n veertig procent van je wakkere gedachten in beslag nemen.

De verpleegkundigen op de kraamafdeling laten het lijken op een delicate kunstvorm. Ze vouwen de baby op tot een nette, kleine stoffen burrito, stoppen de uiteinden onder het matras en ineens heb je een slapend engeltje. Het is één grote leugen, in stand gehouden door professionals die aan het einde van hun dienst gewoon kunnen uitklokken. Wanneer je het thuis probeert met een wild om zich heen slaande baby die doet alsof hij uit een dwangbuis wil ontsnappen, voelt het alsof je een hoeslaken om een matras probeert te doen dat je ondertussen vol in je gezicht stompt.

De komende weken ga je dertig verschillende technieken uitproberen. Je zult je constant zorgen maken over heupdysplasie omdat dokter Weiss terloops vermeldde dat het te recht houden van de beentjes de gewrichten permanent kan verpesten. Dus laat je het bij de heupjes wat losser, wat betekent dat Arjun zich in pakweg vier minuten uit de deken weet te trappen. Daarna trek je het strakker, waarna je meteen in paniek raakt dat hij zijn middenrif niet meer kan uitzetten om te ademen. Je geeft je halve salaris uit aan dure inbakerdoeken met klittenband dat klinkt als een kettingzaag die de stilte aan flarden scheurt als je hem midden in de nacht moet verschonen.

Vergeet dat je die perfecte wipbeweging onder de knie moet krijgen terwijl je tegelijkertijd sssht-geluiden maakt en een speen in zijn mond houdt, zoals die slaapcoaches op Instagram je voorschrijven.

Wat écht werkt als niets anders werkt

Het enige wat bij ons daadwerkelijk hielp tegen het huilen, was de Biokatoenen Babydeken met IJsbeerprint. Het is absoluut mijn favoriete aankoop. Het katoen heeft een heel gekke, maar perfecte mate van rekbaarheid. Het rekt precies genoeg mee om zijn armpjes tegen te houden, zodat hij niet wakker wordt van zijn schrikreflex, maar zonder dat het een strakke valstrik wordt. Bovendien zijn de kleine ijsbeertjes fijn om naar te kijken als je er bij zonsopgang door een waas van slaapgebrek naar staart. Het is GOTS-gecertificeerd, wat betekent dat het geen chemische resten bevat; precies die troep waar hij vorige week die vreselijke warmte-uitslag van kreeg.

Soms moet je ze echter gewoon op de grond leggen, ze uitkleden tot op de luier en ze de woede eruit laten trappen. De Bamboe Babydeken met Blauw Bloemenpatroon is ideaal voor precies dit scenario. Bamboe voelt van nature koel aan. Ik snap de textielwetenschap erachter niet helemaal, maar het lijkt te voorkomen dat zijn ruggetje bezweet raakt als hij op het vloerkleed ligt te schreeuwen. Het is ongelooflijk zacht, hoewel ik het – eerlijk is eerlijk – vooral gebruik als een wasbare barrière tussen zijn spuug en de borg van ons huurhuis.

Als je wanhopig op zoek bent naar nog meer zachte dingen om je gillende kind in te wikkelen, moet je waarschijnlijk de collectie babydekens bekijken voordat je helemaal gek wordt.

Ik moet je wel voor één ding waarschuwen. Ik kocht de Biokatoenen Baby Romper met Fladdermouwtjes in de veronderstelling dat het schattig zou zijn voor die mijlpaalfoto's die we uiteindelijk toch nooit maken. Het is gewoon oké. De stof is heerlijk zacht, maar die metalen drukknoopjes aan de onderkant zijn het allerlaatste waar ik mee wil worstelen als hij midden in een inzinking zit en actief vecht tegen een schone luier. Laat die maar in de la liggen tot hij minstens vier maanden oud is en iets minder boos op het universum.

De baby wegleggen en weglopen

Luister goed naar me. Volgende week is er een nacht waarop je het gevoel zult hebben dat er iets in je knapt. Je zult hem wiegen, hij overstrekt zich zo erg dat hij wel een houten plank lijkt, en je borstkas zal pijnlijk strak aanvoelen. Het geluid klinkt niet meer als een baby, maar als een fysieke aanval op je zenuwstelsel.

Leg hem in zijn ledikant.

Leg hem op zijn rug, zorg ervoor dat er geen losse dekens rond zijn gezicht liggen, en loop de kamer uit. Doe de deur dicht. Ga naar de keuken en drink een glas koud water.

Ik weet wat het internet zegt over baby's laten huilen. Ik ken het verpletterende schuldgevoel dat zich direct in je maag nestelt wanneer je die deur sluit. Ik weet dat je in de gang naar de houtnerf zult staren, terwijl je je de slechtste moeder van de staat Illinois voelt. Maar mijn arts keek me recht in de ogen aan en herinnerde me aan wat ik ouders vroeger zelf altijd vertelde op de SEH. Een boze baby is oneindig veel veiliger alleen in een leeg ledikantje, dan in de armen van een ouder die de grip op de realiteit aan het verliezen is.

Het licht aan het einde van de tunnel

Het houdt op. Ik beloof je dat het stopt. Op een dag, meestal rond de drie maanden, heeft zijn spijsverteringsstelsel uitgevogeld hoe het melk kan verwerken zonder het als giftig afval te behandelen. Zijn zenuwstelsel wordt volwassener. Hij zal vanaf zijn aankleedkussen naar je opkijken en glimlachen, en het is deze keer niet zomaar een krampje.

Uiteindelijk stopt hij lang genoeg met huilen om zijn omgeving echt in zich op te nemen. Dat is het moment waarop wij de Fishs Babygym Set hebben neergezet. Het is gewoon een simpel houten A-frame met natuurlijke ringen eraan. Geen knipperende plastic lampjes, geen irritante elektronische muziekjes die in je schedel boren. Alleen glad, houten speelgoed waar hij onhandig met zijn vuistjes tegenaan kan meppen. Het valt totaal niet op in de woonkamer en levert me, op een goede dag, precies zeven minuten op om een kop lauwe chai te drinken terwijl ik wezenloos naar de muur staar.

Je doet het geweldig. Je instinct is bedolven onder ernstig slaapgebrek, maar het is er wel. Stop met het doomscrollen op forums over babyslaap op zoek naar een wondermiddel dat niet bestaat. Zorg voor een fijne biokatoenen deken, wikkel dat kind in, geef hem aan zijn vader en zet de tv aan.

Vragen die ik om 4 uur 's nachts aan de leegte stelde

Hoe lang duurt deze huilfase nou écht?

Iedereen zegt dat het met zes weken een piek bereikt en rond de drie maanden beter wordt. Bij ons was het dichter bij de veertien weken voordat ik stopte met het vrezen van de zonsondergang. De boeken geven je nette tijdlijnen, maar baby's hebben de boeken niet gelezen. Overleef het gewoon dienst per dienst.

Is het normaal om het geluid van mijn eigen baby te haten?

Ja. Biologisch gezien is hun huil bedoeld om een gigantische stressreactie in je hersenen teweeg te brengen, zodat je zult verhelpen wat er ook maar mis is. Als je het niet kunt oplossen, blijft die stressreactie daar gewoon hangen en verandert het in pure, onversneden woede. Dat betekent dat je brein correct functioneert. Het betekent niet dat je niet van hem houdt.

Gaat een dure biologische inbakerdoek mijn leven redden?

Geen enkel stukje stof gaat darmkrampjes genezen. Iedereen die anders beweert, liegt om je iets te verkopen. Wat een goede biokatoenen deken wel doet, is één variabele uit de vergelijking wegnemen. Je weet dan tenminste dat hij niet huilt omdat hij oververhit raakt of onder de uitslag zit door synthetische stoffen. Het draait om damage control, niet om wonderen.

Waarom per se films van John Waters?

Omdat je nu niets zwaars of droevigs kunt kijken. Je hebt amper de emotionele bandbreedte om de was op te vouwen. Je hebt 'camp' nodig, je hebt belachelijke kostuums nodig en absoluut geen zware thema's. Een cultklassieker uit de jaren 90 waarin mensen willekeurig in zingen uitbarsten, is het absolute tegenovergestelde van je huidige realiteit.

Moet ik zuivel uit mijn dieet schrappen?

Ik heb een maand lang zuivel, soja, cafeïne en levensvreugde weggelaten. Het veranderde helemaal niets aan zijn gehuil, maar het maakte me wel diep ellendig. Overleg met je arts voordat je jezelf begint uit te hongeren voor dat kleine kansje dat het een allergie is. Negen van de tien keer heeft hun spijsverteringskanaal gewoon tijd nodig om volwassen te worden.