Brief aan mijn jongere zelf: Die Cry Baby-film was een grote vergissing!

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Op dit moment sta je in de keuken. Het is precies 06:14 uur op een dinsdagochtend en je draagt die vreselijke grijze zwangerschapsjoggingbroek — ja, die ene met die mysterieuze bleekvlek op het linkerbeen die je weigert weg te gooien omdat er van die fijne zakken in zitten. Je bent agressief aan het roeren in een gehavende mok oploskoffie omdat het echte koffiezetapparaat gisteren besloot ermee op te houden. Mark zei dat hij er "dit weekend wel even naar zou kijken", wat in onze taal absoluut betekent dat we ergens in 2026 een nieuwe kopen. Leo hangt momenteel aan je been. Hij schreeuwt op een decibelniveau dat tot nu toe onbekend was voor de moderne wetenschap, over een baby m... iets. Een babyfilm? Hij wil die serie over de huilende baby's zien.

Stop onmiddellijk met wat je aan het doen bent en pak die afstandsbediening niet.

Je jaren '90 nostalgie is een gigantische, gevaarlijke valstrik

Je denkt dat je weet waar hij het over heeft, want je hebt een ernstig slaaptekort en je brein duikt direct in de jaren '90 nostalgie. Je denkt: oh ja, dat weet ik nog! Johnny Depp in een leren jasje! Je staat letterlijk op het punt om de titel in de zoekbalk in te typen en op play te drukken voor een vierjarige. Oh god, doe het alsjeblieft niet. Ik smeek het je door tijd en ruimte heen. Die film is een 12+ John Waters camp-festijn.

Weet je nog wat er eigenlijk in gebeurt? Ik wist het in ieder geval niet meer, totdat ik de catastrofale fout maakte om de samenvatting op Wikipedia erbij te pakken terwijl Leo letterlijk krijsend aan mijn linker knieschijf hing. Er is sprake van agressief, diep ongemakkelijk tongzoenen met Iggy Pop. Er zijn tieners die op klaarlichte dag schaamteloos uit zilveren heupflessen drinken. Er zijn massale, chaotische knokpartijen met knuppels, letterlijke vuistgevechten in een jeugdinrichting, en de hele verhaallijn draait om tienerzwangerschappen en rebellie tegen traditionele waarden. Het is absoluut, honderd procent, zéker géén schattige filmervaring voor peuters. Het is een briljante cultklassieker voor tieners die heel stoer willen doen en veel te veel donkere eyeliner dragen, niet voor een kleuter die nog per ongeluk op het badkamermatje plast als hij de wc mist.

Maar goed, mijn punt is: vertrouw niet op je slaapdronken geheugen over popcultuur van dertig jaar geleden, vooral niet als je wanhopig een krijsend kind probeert te kalmeren voordat de zon überhaupt op is.

De plastic nachtmerrie vermomd als tv-programma

Wat Leo eigenlijk wil — omdat hij het zag op de iPad van een vriendje op de crèche en er nu diep door geobsedeerd is — is zo'n moderne animatiefranchise genaamd Cry Babies Magic Tears. Het is een animatieserie waarin baby's met enorme hoofden felgekleurde dieren- en fruitpyjama's dragen en in een magische wereld leven waar hun letterlijke tranen veranderen in rare consumeerbare dingen zoals parfum of snoepjes. Klinkt compleet gestoord, toch? Dat is het ook.

Het is in feite een hyperstimulerende reclame, perfect ontworpen door een speelgoedbedrijf om je kinderen te hersenspoelen. Ik nam Leo vorige maand mee naar het consultatiebureau en onze arts, dokter Miller — die er altijd uitziet alsof hij net zo hard een dutje en een sterk drankje nodig heeft als ik — zuchtte diep toen ik onze dagelijkse schermtijd ter sprake bracht. Hij legde uit dat de richtlijnen eigenlijk zeggen dat we moeten streven naar nul schermtijd voor de 18 maanden, en daarna misschien een uurtje 'hoogwaardige' content na hun tweede verjaardag. Maar wat betekent 'hoogwaardig' eigenlijk?

Hij mompelde iets over hoe snelle series met een miljoen snelle scènewisselingen en schreeuwerige neonkleuren min of meer kortsluiting veroorzaken in hun zich ontwikkelende neurologie. Ik begrijp de wetenschap erachter eerlijk gezegd niet helemaal — iets met dopaminereceptoren en aandachtsspannes die worden gefrituurd — maar ik weet wél dat als Leo twintig minuten naar die magische huilende baby's heeft gekeken, hij zich gedraagt alsof hij net drie dubbele espresso's achterover heeft geslagen en meteen probeert zijn zusje te bijten. Het hele gebeuren is gewoon een enorme marketingmachine, speciaal ontworpen om je plastic poppen te laten kopen die echt water lekken uit hun plastic ogen. Sterker nog, ik had er vorige week bijna een gekocht in de winkel, gewoon om dat gezeur bij de kassa te laten stoppen.

Dingen vinden die geen AAA-batterijen nodig hebben

In plaats van mee te gaan in het ecosysteem van plastic tranen, wou ik dat ik zijn gekke obsessie met dierenbaby's gewoon had afgeleid naar iets dat niet knippert, zingt of waarvoor je van die piepkleine schroevendraaiertjes nodig hebt om de batterijen te vervangen. Weet je nog toen Maya tandjes kreeg en we eigenlijk in een staat van constante, milde marteling leefden? Haar gehuil was zo hard dat ik dacht dat mijn trommelvliezen permanent los zouden laten van mijn schedel.

Ik heb onlangs deze Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje voor de nieuwe baby van mijn zus gekocht, en oh mijn god, het is echt geweldig. Ik ben stikjaloers dat we dit niet hadden toen Maya klein was. Ik herinner me nog heel goed dat Maya letterlijk op mijn autosleutels kauwde op de parkeerplaats van de supermarkt, omdat we haar bijtring kwijt waren onder de autostoel. Deze pandabijtring is helemaal plat en perfect ontworpen voor die zweterige kleine handjes om zelf vast te houden. Bovendien is hij gemaakt van hoogwaardige, voedselveilige siliconen, waardoor er geen vieze zwarte schimmel in verborgen hoekjes achterblijft. Ik gooide hem bij mijn zus in het bovenste rek van de vaatwasser en hij kwam er helemaal perfect en hygiënisch schoon uit. Het verzacht hun tandvlees echt met die kleine, getextureerde bobbeltjes, zónder dat hij oplicht en een chaotisch, elektronisch circusdeuntje afspeelt elke keer als ze hem aanraken.

En aangezien Leo nu in de fase zit dat hij geobsedeerd is door dingen bouwen en ze vervolgens met geweld omgooien — meestal alleen om Maya's geduld op de proef te stellen — kocht ik voor hem de Zachte Baby Bouwblokken Set. Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn, Sarah-uit-het-verleden: ze zijn prima, maar niet wereldschokkend. Ze zijn van zacht rubber en er staan schattige dierensymbooltjes en stukjes fruit op. Dat is helemaal prima, maar ze stapelen niet met die bevredigende, stevige klik die massief houten blokken hebben. Ze zijn wel fantastisch voor in bad omdat ze drijven en supermakkelijk schoon te maken zijn, maar Leo verliest na een minuut of tien stapelen wel zijn interesse. Toch veroorzaken ze in ieder geval geen helse, tranentrekkende pijn als je er om twee uur 's nachts op blote voeten op gaat staan op weg naar de wc. En dat is, als je het mij vraagt, echt een gigantische overwinning.

Kies voor kleding die écht ademt

Nu we het toch hebben over dingen die ik zes maanden geleden had willen weten: stop alsjeblieft met het aantrekken van die goedkope, synthetische pyjama's bij de kinderen, alleen maar omdat er schattige stripfiguren op staan. Je weet precies waar ik het over heb. Die polyester ondingen die aanvoelen alsof je je kind inpakt in een statische, plastic boodschappentas.

Tijdens Maya's laatste controle vertelde dokter Miller terloops dat veel van die zwaar bewerkte, synthetische stoffen warmte en zweet letterlijk opsluiten tegen hun extreem gevoelige huid. Waarschijnlijk is dat de reden waarom Leo elke winter van die gekke, verdikte, rode eczeemplekken in zijn knieholtes kreeg. Ik had echt absoluut geen idee, ik dacht gewoon dat hij een vreemde allergie ontwikkelde voor dat dure biologische wasmiddel dat ik kocht. We zijn uiteindelijk overgestapt op het Biologisch Katoenen Rompertje Zonder Mouwen van Kianao, en dat was een ware gamechanger voor ons. Het is gemaakt van 95 procent biologisch katoen met een klein beetje elastaan, waardoor het makkelijk over zijn gigantische peuterhoofd rekt, zónder een tien minuten durende worsteling die eindigt in tranen. Het is helemaal ongekleurd, dus er wrijven geen vage synthetische chemicaliën tegen hem aan, en zijn huid klaarde wonderbaarlijk genoeg in zo'n week tijd helemaal op. Het ademt écht. Het is zoiets simpels en basaals, maar het maakt een onvoorstelbaar verschil als ze door het huis rennen en zweten als kleine marathonlopers.

Creëer een ruimte die niet tegen je schreeuwt

Je moet serieus even heel diep ademhalen, de televisie uitzetten, er misschien een zware deken overheen gooien en hem wat echt tactiel speelgoed geven. In plaats van helemaal in de stress te schieten of een jaren '90 cultklassieker wel of niet geschikt is voor peuters.

Als je echt voor die mooie baby-care aesthetic wilt gaan zonder die irritante schermtijd, zijn er zóveel betere opties te vinden. Mijn absolute favoriet op dit moment is de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set. We hebben er een gekocht als kraamcadeautje voor de nieuwe baby in onze mamagroep uit de buurt, en hij is PRACHTIG. Ik overdrijf niet. Er hangen mooie stoffen figuurtjes in aardetinten aan en een schattig klein houten olifantje. Het is ongelooflijk rustgevend om naar te kijken. Hij schreeuwt niet tegen je in agressieve, primaire kleuren. Hij staat gewoon mooi te zijn in de woonkamer, hartstikke esthetisch en Scandinavisch verantwoord. Hij stimuleert ongemerkt de motoriek terwijl de baby ernaar staart als een kleine dronken filosoof die de betekenis van het leven probeert te doorgronden.

Dokter Miller vertelde me ooit dat kinderen zich soms gewoon ontzettend moeten vervelen, zodat hun brein op een gezonde manier neurale verbindingen kan vormen, of zoiets dergelijks. Hij zei dat als je ze voor hypercommerciële, snelle tv-programma's zet, hun dopamine zó enorm piekt, dat het normale, alledaagse leven in vergelijking ineens ongelooflijk grijs en saai aanvoelt. Ik leg de exacte wetenschap erachter waarschijnlijk helemaal verkeerd uit, maar het klinkt volkomen logisch als ik naar Leo's glazige, zombie-achtige ogen kijk na een Netflix-marathon.

Als je jezelf wilt behoeden voor de felgekleurde plastic invasie en je woonkamer er nog enigszins uit wilt laten zien alsof er echte volwassenen wonen, moet je zeker eens de volledige collectie duurzame babyspullen van Kianao bekijken. Het gaat echt je geestelijke gezondheid redden.

Dus, Sarah-uit-het-verleden, giet die smerige oploskoffie direct door de gootsteen. Mark neemt straks toch wel een veel te dure latte mee van dat goede koffietentje in het centrum. Laat Leo nog maar een paar minuutjes huilen om zijn tekenfilm-baby's. Geef hem een houten olifant om op te kauwen. Verstop de afstandsbediening in de vriezer achter de doperwten. Je kunt dit.

Voordat je onvermijdelijk om middernacht paniekerig begint te googelen als de kinderen eindelijk slapen, zijn hier de dingen die ik wilde dat iemand me gewoon eerlijk had verteld. Ontdek hier een paar prachtige houten alternatieven voordat je in mijn ietwat chaotische advies hieronder duikt.

Waarom kan ik ze dan niet gewoon die film uit de jaren '90 laten kijken?

Oh god, doe het alsjeblieft niet. Ik dacht precies hetzelfde, want mijn herinnering aan de jaren '90 is eigenlijk niet veel meer dan een vage vlek van coole leren jasjes en aanstekelijke muziek. Maar het heeft niet voor niets een leeftijdskeuring van 12+. Er is alcoholgebruik door minderjarigen, agressief getongzoen, bendegevechten met echte wapens en een hoop opstandig tienergedrag dat je kleuter echt niet hoeft te zien. Ouderorganisaties schreeuwen het bijna van de daken om dit uit de buurt van kinderen onder de 13 te houden. Geloof me nou maar, en houd het John Waters filmuniversum héél ver uit de buurt van je peuter.

Is die 'magic tears' kleuterserie dan echt zo slecht voor hun hersentjes?

Kijk, ik ben geen neuroloog, maar mijn dokter vertelde me dat dit soort hypersnelle, waanzinnig kleurrijke series fungeren als pure junkfood voor het brein van een baby. De officiële richtlijnen adviseren geen schermtijd onder de 18 maanden, en daarna uitsluitend content van hoge kwaliteit. Het probleem met die serie over huilende baby's is dat het in wezen een 30 minuten durende reclamespot is, perfect ontworpen door een speelgoedfabrikant om je plastic koopwaar aan te smeren. Het gaat ongelooflijk snel, wat volgens dokter Miller hun aandachtsspanne flink in de war kan schoppen, waardoor normaal speelgoed ineens super saai lijkt. Dus ja, ik probeer het nu te vermijden als de pest.

Wat moet ik doen als ze een gigantische woedeaanval krijgen omdat ze op een scherm willen?

Je zult eigenlijk gewoon de storm moeten trotseren en voet bij stuk moeten houden, terwijl ze krijsen als een speenvarken. Vroeger gaf ik nog weleens toe omdat ik dan zó ongelooflijk moe was, maar eerlijk gezegd is het geven van fysiek, open-ended speelgoed op de lange termijn echt zoveel beter. Als Leo zijn rare babyserie eist, zeg ik gewoon dat de tv slaapt en geef ik hem zijn houten blokken of een zachte knuffel. Dan schreeuwt hij een minuut of vijf en drentelt vervolgens weg om een toren te bouwen en hem weer om te gooien. Het is een absolute hel op het moment zelf, maar het gaat voorbij.

Zijn houten en siliconen speeltjes echt beter of is het gewoon een esthetische trend?

Vroeger dacht ik oprecht dat de hele trend van neutraal houten speelgoed alleen iets was voor Instagram-moeders die wilden dat hun huis eruitzag als een museum voor moderne kunst. Maar toen merkte ik op hoe mijn kinderen er eigenlijk écht mee spelen. Plastic speelgoed dat licht geeft en zingt, doet eigenlijk het spelen vóór het kind. Ze zitten er gewoon bij en drukken op een knopje. Met houten blokken of siliconen bijtringen moeten ze echt hun eigen fantasie gebruiken. Bovendien is dat siliconenmateriaal gewoon veel veiliger. Onze dokter vertelde me hoe giftig sommige goedkope plastic dingen kunnen zijn, waar ik me echt wezenloos van schrok. Dus ja, dat biologisch katoen en natuurlijk hout is functioneel gezien oprecht beter voor hun ontwikkeling, en niet alleen maar mooier om naar te kijken.