Lieve vroegere ik: De grote Clash Royale draken-emote chaos

Lieve Sarah van afgelopen oktober,

Je staat momenteel in de keuken in die grijze Lululemon-legging – die met die mysterieuze bleekvlek op je linkerbovenbeen waarvan je blijft zweren dat je hem weggooit, maar wat je nooit doet. Het is pakweg 6:43 uur op een dinsdagochtend. Je koffie is alweer koud omdat je hem wéér op de magnetron hebt laten staan. Maya, die zeven is maar zich gedraagt als zeventien, hyperventileert boven je iPad en schreeuwt een reeks letters die klinkt als de lanceercode van een kernraket. Leo, die vier en compleet wild is, staat poedeltjenaakt op het kookeiland en eist bevroren wafels. Complete chaos.

Ik schrijf je vanuit de toekomst om je te vertellen: zet die koffie neer, haal diep adem en pak de iPad af voordat ze uitvogelt hoe Apple Pay werkt. Je staat namelijk op het punt de Clash Royale-fase in te gaan en geloof me, het is een duistere plek.

Op dit moment schreeuwt Maya over een babydraakje. In je slaaptekort-komende, pre-koffie staat denk je waarschijnlijk: Oh, wat schattig, ze wil een knuffeltje of een nieuw voorleesboekje over een mythisch wezen. Nee. Laat je niet foppen. Ze heeft het over een digitale sticker. Het heet een 'emote'. En op dit moment hangt haar hele sociale status in de hiërarchie van groep vier af van de vraag of jij kunt uitvogelen hoe je deze stomme letterreeks kunt inwisselen op een website waar je nog nooit van hebt gehoord.

Wat in vredesnaam is een emote eigenlijk?

Ik weet dat je in de war bent, dus laat me even spuien wat ik de afgelopen zes helse maanden heb geleerd. Een emote is eigenlijk gewoon een geanimeerde emoji die kinderen naar elkaar spammen terwijl ze een mobiel strategiespelletje spelen dat Clash Royale heet. Ze praten niet eens meer in woorden met elkaar, ze sturen gewoon een plaatje van een cartoon-kobold die met zijn ogen rolt of zoiets.

Degene waar Maya nu helemaal gek van wordt, is een of ander groen draken-ding dat aan het scherm likt. Ze noemt het steeds haar "baby d", wat ten eerste belachelijk klinkt, en ten tweede: waarom betalen we hiervoor? Nou wacht, de grap is dat deze toevallig gratis is, maar het spel maakt het zo ongelooflijk ingewikkeld om hem te bemachtigen dat je op een gegeven moment gewoon je creditcard naar het scherm wilt gooien om het gezeur te laten stoppen.

De code die ze schreeuwt is BLOWTHEMAWAY. Er zijn er nog meer, zoals FIREFIREFIRE en ANGRYFURNACE, wat eerlijk gezegd klinkt als dingen die ik in mezelf mompel als ik probeer te koken. Het hele gebeuren doet me denken aan die Tamagotchi's die we in de jaren '90 hadden, als een raar klein e-baby'tje dat in je telefoon leeft, alleen krijg je niet eens de voldoening om het te voeren. Je logt gewoon in op een of ander Supercell ID-ding – wat me drie pogingen en een wachtwoord-reset kostte omdat ik steeds Marks e-mailadres gebruikte – je typt de code in, en ineens likt er een cartoondraak aan de binnenkant van je iPad-scherm. MAGIE.

Mark is overigens compleet nutteloos tijdens dit hele tijdperk. Zijn officiële standpunt over de game is: "Schat, het is prima, het is een gratis app, laat haar toch spelen." Hij zei dit letterlijk terwijl hij in de keuken een handje droge Cheerios stond te eten en verder niks bijdroeg aan het ochtendritueel. Mannen. Hoe dan ook, het punt is: luister niet naar Mark. De game is namelijk net zo "gratis" als een timeshare-presentatie. Ze lokken ze met die schattige babykarakters en ineens smeekt je kind om vijftig euro aan edelstenen om een gepixelde tovenaar te kopen.

Dokter Arlington's verwarrende mening over knipperende lichtjes

Dus, omdat ik een zenuwpees ben, begon ik hierover tijdens Leo's vierjaarlijkse check-up bij de dokter vorige maand. Ik zat daar op dat knisperende papier waar je van gaat zweten, terwijl ik probeerde te voorkomen dat Leo de gratis houten spatels opjad, en ik vroeg dokter Arlington naar schermtijd.

Hij zuchtte een beetje, duwde zijn bril omhoog en begon te praten over richtlijnen van kinderartsen. Blijkbaar is er een of andere regel over het beperken van schermtijd voor kinderen van Maya's leeftijd tot een uur per dag, of misschien twee uur? De wetenschap ontgaat me eerlijk gezegd een beetje, omdat ik vooral bezig was met het loswrikken van een wattenstaafje uit Leo's vuist. Maar dokter Arlington zei iets over hoe deze games hun dopaminereceptoren kapen met al die knipperende kleuren en micro-beloningen, en hun kleine frontale kwabben in feite in moes veranderen. Nou ja, hij gebruikte het woord moes niet, maar dat was wel de sfeer. Hij zei dat het hun offline spel en slaapritme verstoort, wat ik absoluut geloof. Als Maya namelijk langer dan veertig minuten speelt, verandert ze in een compleet woeste kobold waarmee niet te praten valt.

We horen tastbaar spel te stimuleren. Je weet wel, echte objecten in de fysieke wereld die geen WiFi-verbinding nodig hebben of een wachtwoord met een hoofdletter en een speciaal teken.

Als je wat afleiding nodig hebt van de digitale gekte, kun je hier op je gemak de houten speelgoedcollectie van Kianao bekijken voordat je helemaal doordraait.

Wanhoop en fysieke objecten

Dus in mijn wanhopige poging om haar achter die iPad vandaan te krijgen, ben ik vol in de draken-esthetiek gedoken, maar dan in het echte leven. Als ze een babydraakje wilde, prima, dan gingen we dat offline doen.

Ik heb uiteindelijk deze Mono Rainbow Bamboebabydeken gehaald. Ik weet het, ik weet het, het hoort een inbakerdoek te zijn of zoiets, en ik kocht hem oorspronkelijk om een mooie, esthetische achtergrond te hebben voor foto's van Leo die ik eigenlijk nooit maak. Er staan hele mooie, minimalistische terracotta boogjes op en het is gemaakt van bamboe, dus hij is bizar zacht. Maar Maya heeft hem compleet geconfisqueerd. Ze pikte deze biologische deken van tachtig euro in en bombardeerde het tot haar officiële 'baby d-cape'.

Eerlijk? De beste aankoop ooit. Ze rent ermee door de modder in de achtertuin, springt van de tuinmeubels en brult naar de postbode. Hij komt er elke keer weer perfect schoon uit in de was, wat een wonder is, want bamboe intimideert me meestal, maar dit ding wordt gewoon steeds zachter. Dankzij de aardetinten ziet het er niet uit als goedkope neonkleurige plastic troep als het op de vloer in de woonkamer blijft slingeren, wat een enorme overwinning is voor mijn mentale rust. Zodra ze begint te zeuren over Clash Royale, zeg ik gewoon dat ze haar cape moet omdoen om de achtertuin te verdedigen.

Ik kocht ook de Gentle Baby Bouwblokkenset, in de hoop dat ze er samen mee zouden spelen. Ze zijn oké. Het zijn zachte rubberen blokken in macaronkleurtjes met kleine diertjes erop. Ze zijn helemaal prima. Het grootste voordeel is dat als ik er in het donker op ga staan, ik niet de hele straat bij elkaar schreeuw en het hele huis wakker maak. Maar meestal gooit Leo ze gewoon naar de hond, dus tsja.

De panda die mijn verstand redde

De onverwachte redder in nood in de grote schermtijd-oorlog was iets totaal anders. Doordat Maya constant haar game aan het spelen was, werd Leo super onrustig en chagrijnig omdat hij werd buitengesloten. Hij is vier, dus hij snapt niet echt wat een emote is, hij weet alleen dat zijn zus naar een lichtgevende rechthoek staart en hem negeert. Hij begon weer op de mouwen van zijn shirts te kauwen – een gewoonte waarvan ik dacht dat we die vorig jaar hadden afgeleerd. Vies.

Ik was op de bodem van de luiertas aan het graaien op zoek naar een oud fruitsnackje en ik vond de Panda Teether Siliconen Bijtring. Ik had hem maanden geleden gekocht en was hem helemaal vergeten. Het is een klein pandaatje met bamboedetails, 100% voedselveilige siliconen, absoluut niet giftig.

Ik gaf hem aan Leo om te kijken wat er zou gebeuren. Jongens. Hij begon er meteen op te knauwen terwijl hij naar Maya keek die aan het spelen was. Hij is natuurlijk ontworpen voor baby's, maar de platte vorm is perfect voor zijn kleine, onrustige handjes. In plaats van zijn kraagjes te ruïneren, zit hij nu stilletjes op deze panda te kauwen. Het is helemaal veilig, het heeft niet zo'n rare chemische geur zoals goedkoop plastic speelgoed, en ik kan hem gewoon in de vaatwasser gooien als hij hem op de oprit laat vallen. Het is op dit moment mijn absolute lievelingsitem in huis. We noemen het zijn 'focus-panda'.

Overleef gewoon de ochtend

Dus, Sarah-van-het-verleden, hier is mijn advies voor jou op deze chaotische dinsdagochtend: Pak de iPad. Ga naar de Supercell-website. Typ BLOWTHEMAWAY in zodat dat groene ding aan het scherm likt en Maya zich vandaag op school een ware legende voelt. Ga daarna meteen naar je Apple-instellingen en stel in dat er een wachtwoord nodig is voor ELKE in-app aankoop. Sla deze stap niet over, of je eet de rest van de maand alleen nog maar rijst met bonen.

En dan? Zet de iPad uit. Stuur haar naar buiten met haar dekencape. Laat Leo op zijn siliconen panda kauwen. Drink je koude koffie op. Je doet het goed. Die babydraakjes-fase gaat wel weer over, en voor je het weet is ze geobsedeerd door iets dat nóg verwarrender en duurder is.

Liefs,
Je Toekomstige Zelf

Klaar om je huis terug te veroveren op de neonkleurige plastic schermen? Ontdek de collectie van Kianao met rustgevende, biologische essentials die wél mooi in je woonkamer staan.

Mijn rommelige antwoorden op je wanhopige nachtelijke Google-zoekopdrachten

Want ik wéét dat je daar nu in het donker zit om dit allemaal uit te zoeken.

Hoe wissel je in vredesnaam die Clash Royale-codes in?
Oké, je kunt het dus niet zomaar in de game-app typen, wat bloedirritant is. Je moet in een browser naar de officiële online winkel van Supercell gaan, inloggen met de Supercell ID van je kind (die je waarschijnlijk nog voor ze moet aanmaken, succes met het onthouden van dat wachtwoord), en het kleine vakje zoeken waar staat 'Wissel een winkelcode in'. Typ de letters in, druk op enter en bid dat de servers niet platliggen. De emote zou nu op magische wijze in het spel moeten verschijnen. Het is een enorme hoofdpijn.

Is het wel echt veilig voor ze om deze game te spelen?
Dit is precies het soort dingen waar ik 's nachts wakker van lig. Het spel zelf bestaat slechts uit cartoon-geweld – zoals een ridder die een skelet slaat met een zwaard – maar er zijn clans en chatfuncties. Ik heb onmiddellijk alle chat-opties uitgeschakeld die ik kon vinden in het ouderlijk toezicht. Ik heb er geen behoefte aan dat een 40-jarige genaamd DragonSlayer99 met mijn zevenjarige praat. Gooi de instellingen gewoon op slot en houd de iPad in de woonkamer waar je toezicht kunt houden.

Wat gebeurt er als ze per ongeluk een lading edelstenen kopen?
Uithuilen. Grapje. (Nou ja, soort van). Als je de wachtwoordbeveiliging niet hebt ingesteld zoals ik je had gezegd, kunnen ze met één klik zomaar honderd euro uitgeven. Als dit gebeurt, moet je onmiddellijk contact opnemen met de support van Apple of Google Play en melden dat het een ongeautoriseerde aankoop door een kind was. Soms betalen ze je terug, soms niet. Leer van mijn paniekaanvallen: ga nu meteen naar je telefooninstellingen en zet 'Wachtwoord vereisen voor aankopen' aan.

Hoe pak je de iPad van ze af zonder een complete driftbui?
Eerlijk gezegd werken waarschuwingen niet. Tegen Maya zeggen "nog vijf minuten" zegt haar letterlijk niks, want tijd is een illusie als je naar een scherm staart. Ik moet haar fysiek laten overschakelen naar iets anders. Meestal begin ik iets te bakken wat lekker ruikt, of ik pak de deken erbij en vertel haar dat de vloer van lava is. Je moet de trance doorbreken met een fysieke afleiding in de echte wereld. Of snacks. Snacks werken altijd.