De nachtelijke origami-crisis: Een brief aan mijn vroegere, inbakerende zelf

Beste Tom-uit-het-verleden,

Je zit momenteel op de rand van een met plastic bekleed matras in de kraamafdeling van St Thomas' Hospital, starend naar een krijsende, roodaangelopen aardappel genaamd Alice, terwijl haar tweelingzusje, Lucy, op de een of andere manier nu al ontsnapt uit het dekentje dat je net tien minuten lang ingewikkeld hebt lopen vouwen. Je hebt een gigantische vierkante, biologische hydrofieldoek vast, zweet peentjes, en vraagt je af of het te laat is om de verloskundigen te smeken ze gewoon te houden tot ze oud genoeg zijn voor een echt dekbed. (Op pagina 47 van de gratis slaapgids van het ziekenhuis staat dat je 'een kalmerende aura moet uitstralen', wat knap lastig is als je onder de spuug van iemand anders zit en twee verschillende sokken draagt.)

Ik schrijf je vanuit de toekomst, tweeënhalf jaar later, om je te vertellen dat het echt beter wordt, maar je zult het idee moeten loslaten dat je de traditionele inbakertechniek ooit onder de knie gaat krijgen. Binnen twee weken stap je toch over op van die idiotproof slaapzakken met ritsen en klittenbandvleugels. Het is grappig hoe een doodsbange kersverse ouder bij de eerste baby de stof behandelt als een delicaat chirurgisch instrument, waarbij hoeken zorgvuldig worden uitgemeten en randjes worden ingestopt. Tegen de tijd dat je bij baby nummer twee bent – in ons geval ongeveer vier minuten later – rol je ze eigenlijk gewoon op als een vochtige burrito en hoop je er het beste van.

De angstaanjagende mijlpaal van de eerste keer omrollen

Op dit moment is je grootste angst dat ze nooit meer gaan slapen. Over een week of acht is je grootste angst dat ze proberen op hun gezicht te slapen. De kordate verpleegkundige van het consultatiebureau zal even langskomen in jullie flat en terloops vermelden dat de inbakerparty per direct voorbij is zodra een van beiden ook maar de minste aanstalten maakt om te gaan rollen.

Ze zal uitleggen, terwijl ze over haar bril naar jullie chaotische woonkamer kijkt, dat als een baby strak is ingebakerd in een deken en het voor elkaar krijgt om op zijn buik te draaien, hij zijn armpjes niet kan gebruiken om zijn gezichtje van het matras af te duwen. Ze zal de term wiegendood niet direct in de mond nemen, maar de zware stilte die ze laat vallen maakt overduidelijk dat slapen op de rug de enige optie is, en dat omrollen terwijl je vastzit in stof een oprecht gevaarlijke combinatie is.

Alice gaat met precies twee maanden tekenen van omrollen vertonen, puur om je te pesten nét nu je haar zover hebt dat ze blokken van drie uur slaapt. Wanneer dit gebeurt, moet je onmiddellijk overschakelen op een slaapopstelling met de armpjes vrij, wat zal resulteren in drie dagen waarin ze zichzelf bruut wakker maakt door met haar nieuw verworven vrijheid op haar eigen neus te stompen.

Temperatuurparanoia en het nekje

Je staat op het punt om ongezond geobsedeerd te raken door TOG-waardes, een meetsysteem dat ik nog steeds niet helemaal begrijp, maar dat in feite dicteert hoe dik een deken is. Het consultatiebureau zal je vertellen dat de kamer rond de 22 graden Celsius moet zijn. Je woont in een Victoriaans appartement in Londen met tochtige ramen en radiatoren die een eigen kwaadaardig bewustzijn lijken te hebben, dus het reguleren van het klimaat is een utopie.

Omdat oververhitting nog zo'n enorme risicofactor is die ouders 's nachts wakker houdt, zul je uren doorbrengen met het nerveus glijden van een koude hand in hun nekjes om te controleren of ze het niet te warm hebben. Vervolgens maak je ze daarmee wakker en verpest je de kwetsbare rust die je net had bereikt. Je kunt niet aan hun handjes of voetjes voelen of ze het koud hebben, want de uiteinden van pasgeborenen zijn altijd ijskoud, waardoor ze aanvoelen als kleine White Walkers, ongeacht de werkelijke kamertemperatuur.

Het enige dat echt helpt tegen de temperatuurpaniek is een goede basislaag. Ik zweer oprecht bij de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen. Het werd ons standaard uniform onder de slaapzakjes omdat biologisch katoen daadwerkelijk ademt, in tegenstelling tot dat synthetische spul waardoor ze klam en furieus wakker worden. Er zit een beetje elastaan in zodat het meeveert wanneer je om 4 uur 's nachts een zwaaiend ledemaat erin probeert te wurmen, en het ontbreken van mouwen betekent dat je geen onnodige bulk rond hun schoudertjes toevoegt als je ze inpakt.

Kikkerstand en de heupdysplasiepaniek

Onze huisarts gaat tijdens een routinecontrole terloops heupdysplasie (DDH) aankaarten, met dezelfde kalme toon die iemand zou gebruiken om te vertellen dat de post is gearriveerd. Ze zal uitleggen dat de benen van een pasgeborene recht naar beneden strak inpakken als een stijve kleine sigaar er feitelijk voor kan zorgen dat de heupjes zo uit de kom ploppen.

De onderste helft van de stof moet altijd los genoeg zitten zodat hun beentjes kunnen openvallen in een ietwat onwaardige, wijdbeense kikkerstand. Blijkbaar is het vreselijk voor de gewrichtsontwikkeling als je ze beperkt in hun vermogen om hun knietjes naar buiten te buigen. Ik heb de daaropvolgende drie weken dwangmatig aan de onderkant van hun slaapzakjes lopen voelen om er zeker van te zijn dat ze ruimte hadden om te trappelen, er heilig van overtuigd dat ik hun vermogen om te lopen ging verpesten voordat ze hun ogen goed en wel hadden geopend.

Je zult verhitte internetdiscussies lezen over de vraag of je hun armpjes strak langs hun zij moet vastzetten om de schrikreflex te stoppen, of dat je hun handjes bij hun gezicht moet laten zodat ze zichzelf kunnen troosten. Maar eerlijk gezegd is dit een persoonlijke keuze waar ik gewoon de energie niet voor heb om me druk over te maken.

De waarheid over je wasberg

Momenteel bezit je drie mooie hydrofieldoeken die iemand van je geboortelijst heeft gekocht. Dit is een lachertje. Je hebt minstens acht fatsoenlijke inbakerdoeken of slaapzakken nodig, want Alice gaat een talent ontdekken voor explosief spugen dat de wetten van de natuurkunde tart, en Lucy zal gewoon door haar luier heen lekken telkens wanneer je een perfecte, strakke vouw hebt bereikt.

Je zult ook lezen over de "twee-vinger test" tijdens een van je uitgeputte internetzoektochten. Het uitgangspunt is dat je comfortabel twee vingers tussen de stof en de borst van je baby moet kunnen schuiven om er zeker van te zijn dat het hun ademhaling niet belemmert. Ik heb in het donker urenlang mijn vingers in de voorkant van hun pyjamaatjes zitten steken. Meestal irriteerde ik ze daar alleen maar mee en rekte ik de stof uit totdat ze hoe dan ook een arm wisten te bevrijden.

Oh, en een goedbedoelend familielid gaat zo'n verzwaarde slaapzak voor je kopen omdat ze een reclame zagen die beweerde dat de zware druk de aanraking van een moeder nabootst. Doe de meiden dit niet aan. De kinderarts sloeg tijdens een afspraak nog net niet een verzwaarde deken uit mijn handen en legde uit dat het een fenomenaal slecht idee is om letterlijk gewichten op de zich ontwikkelende borst en longetjes van een pasgeborene te leggen, ongeacht wat de Instagram-influencers ook beweren.

Als je een voorraadje basislagen moet inslaan die de meedogenloze cycli van de wasmachine écht overleven zonder in schuurpapier te veranderen, neem dan eens een kijkje in de biologische kledingcollectie van Kianao. Dat bespaart je een ritje naar de winkelstraat.

Overdag en plasticvrije afleidingen

Wanneer ze niet ingepakt liggen te slapen (wat voelt als nooit, maar tegelijkertijd ook als altijd), heb je een plek nodig om ze neer te leggen, zodat jij een kop koffie kunt drinken die nog niet helemaal koud is geworden.

Mensen zullen plastic gedrochten voor je kopen die met neonlichten knipperen en schelle, agressieve melodietjes afspelen. Vermijd ze. Wij hebben uiteindelijk de Houten Regenboog Babygym gehaald, en die heeft me oprecht genoeg rustige tijd opgeleverd om water voor de thee te kunnen koken. Hij is niet luidruchtig, heeft geen batterijen nodig, en kijken hoe Lucy langzaam uitvogelde hoe ze tegen de houten olifant kon meppen zonder zichzelf in het gezicht te slaan, was een waar hoogtepunt van mijn week.

Een paar maanden later begint het tandjes krijgen en zul je in pure wanhoop dingen gaan kopen. Ik kocht de Violet Bubble Tea Bijtring omdat ik het ontwerp briljant vond. Eerlijk gezegd is het gewoon 'mwah'. De kleine boba-parels schijnen later fantastisch te zijn voor de kiezen, maar met vier maanden oud staarde Alice ernaar alsof ik haar een belastingaangifte had overhandigd. Lucy kauwde af en toe op het rietje. Het is volkomen veilig, voedselveilige siliconen, maar verwacht niet dat het op magische wijze het huilen stopt wanneer de kinderparacetamol is uitgewerkt.

Het komt allemaal goed, Tom. Je zult de komende zes maanden vaagjes naar zure melk ruiken en je zult vergeten hoe een volledige nachtrust voelt, maar je zult de grote inbaker-oorlogen overleven. Onthoud gewoon dat je ze altijd op hun rug moet leggen.

Voordat je jezelf halsoverkop in de nachtelijke luierverschoning stort, neem even een momentje om het volledige assortiment duurzame babykleding en houten speelgoed van Kianao te ontdekken – want het vinden van spullen die niet na twee wasbeurten uit elkaar vallen is iets zeldzaams en prachtigs.

Vragen die ik oprecht om vier uur 's nachts heb gegoogeld

Hoe strak is té strak bij het inbakeren?

Als je het gevoel hebt dat je ze op een middeleeuwse pijnbank bindt, is het te strak. Ik hanteerde altijd de twee-vinger-regel: als ik niet gemakkelijk twee van mijn vingers langs de bovenkant van de stof bij hun borst kon schuiven, maakte ik het losser. Je wilt dat het knus genoeg zit om te voorkomen dat ze zichzelf wakker schrikken, maar ze moeten natuurlijk ook nog, je weet wel, hun longen kunnen vullen.

Wat gebeurt er als ze omrolt in haar slaapzakje?

Paniek. Grapje, maar serieus, dit is de belangrijkste reden waarom je moet stoppen met het inpakken van hun armpjes zodra ze tekenen van omrollen vertonen. Als ze op hun buik draaien en hun armpjes zitten vast in de stof, kunnen ze hun gezichtje niet van het matras afduwen om te ademen. Zodra Alice haar gewicht naar één kant begon te gooien, zijn we direct overgestapt op slaapzakken met de armpjes vrij.

Zijn die zware, verzwaarde slaapzakken hun geld waard?

Absoluut niet, en ze zijn om eerlijk te zijn zelfs gevaarlijk. Ik had er bijna eentje gebruikt totdat onze dokter me vertelde dat extra gewicht op de borst van een kleine baby de ademhaling kan beperken. Blijf bij normale, lichte laagjes en negeer de slimme marketing.

Moet ik dit bij élk dutje doen?

Ik probeerde het over te slaan bij dutjes overdag om mezelf de moeite te besparen, waarna Lucy zichzelf prompt in het oog stompte en gillend wakker werd. De Moro-reflex (die schokkerige schrikbeweging die ze maken) trekt zich er niets van aan dat de zon schijnt. Als je wilt dat ze langer dan twintig minuten slapen, baker ze dan ook in voor de dutjes overdag.

Hoeveel van die dekendingen moet ik nou echt kopen?

Als je één baby hebt, haal er dan minstens vijf of zes. Als je een tweeling hebt, koop er dan twaalf en accepteer je lot. Tussen het spugen, de lekkende luiers en het feit dat je op sommige dagen gewoon te moe bent om de wasmachine te laten draaien, heb je een gigantische buffer aan schone exemplaren nodig, puur om de week door te komen.