Aan mijn vroegere zelf: De waarheid over de tropenjaren en mentale rust

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Je zit op de plakkerige linoleumvloer in de keuken, vlak naast de drinkbak van de hond. Je draagt Dave’s veel te grote grijze trui die vaag naar oude knoflook ruikt en om 2:14 's nachts giet je inmiddels je derde kop opgewarmde koffie naar binnen. Je zus heeft je net geappt in complete postpartum-paniek over haar pasgeboren baby, en jij—de zogenaamd doorgewinterde moeder van Maya en Leo—wist gewoon helemáál niet wat je moest zeggen. Je pakte je telefoon en zocht wanhopig naar een of ander noodnummer voor kersverse ouders, want je herinnerde je plotseling weer hoe ontzettend angstaanjagend het is om verantwoordelijk te zijn voor een piepklein, breekbaar mensje dat maar niet wil stoppen met schreeuwen.

En wat vond je op Google? Je vond een groep tieners op TikTok die geobsedeerd waren door een indie-popnummer. Ja hoor. In plaats van een echte hulpbron te vinden voor je snikkende zus, heb je twintig minuten lang de songtekst van dat virale Jack Stauber-nummer gelezen in een poging de verborgen betekenis over emotionele onthechting te ontcijferen.

Typisch.

Ik schrijf dit aan je omdat je moet weten dat je niet aan het falen bent, ook al voelt de zware last om nu de "ervaren" zus te zijn als duizend kilo bakstenen op je borst. Je bent uitgeput. Leo zit in die fase waarin hij alleen nog maar dingen eet die oranje zijn, Maya heeft existentiële crisissen over groep vier, en Dave ligt boven te snurken. Je houdt van Dave, maar eerlijk gezegd wekt alleen al het geluid van zijn vredige ademhaling de neiging op om een natte spons naar zijn hoofd te gooien.

Maar goed, het punt is: je zus had jou niet nodig om abstracte popmuziek voor haar te ontcijferen. Ze had een echte reddingslijn nodig.

Het internet is een hele vreemde plek om twee uur 's nachts

Ik vind het bizar dat wanneer je midden in de nacht naar hulp zoekt, de algoritmes je popcultuur voeren in plaats van verlossing. Ik weet nog toen Maya zeven jaar geleden werd geboren, ik zo werd opgeslokt door angst dat ik dacht dat mijn borstkas zou instorten. Mijn huisarts, dokter Miller, vertelde me ooit toen ik snikkend in haar kantoor zat, dat het eerste jaar van het moederschap eigenlijk een gigantische neurologische aardbeving is. Waarschijnlijk heb ik haar compleet verkeerd begrepen, maar volgens mij is de wetenschap erachter dat onze hersenen zich letterlijk herprogrammeren om hyperwaakzaam te zijn, waardoor we ons volkomen doorgedraaid voelen? Of zoiets. Het punt is: het gevoel hebben dat je je grip op de realiteit verliest, is blijkbaar een volkomen normale, biologische reactie op slaapgebrek.

Dus toen je zus appte dat ze in de donkere woonkamer stond en het gevoel had dat ze haar leven had verpest, vroeg ze je eigenlijk niet om het slaapschema van de baby te fixen. Ze vroeg je om haar te vertellen dat ze geen monster is.

Wacht, wat is in vredesnaam een luisterlijn?

Je bent er dus eindelijk achter gekomen dat er een enorm verschil is tussen een crisiscentrum en een preventieve luisterlijn (een zogenaamde 'warm line'). Ik wou dat ik dit jaren geleden had geweten. Ik dacht dat je alleen professionele nummers mocht bellen als je, zeg maar, in direct fysiek gevaar verkeerde. Maar een luisterlijn is preventief. Het is voor de momenten waarop je zó fysiek overprikkeld bent en het je zo teveel wordt, dat je het liefst de voordeur uitloopt, in de auto stapt en naar Mexico rijdt.

Deze vrijwilligers luisteren gewoon naar hoe je huilt. Ze oordelen niet over je wanneer je toegeeft dat je al vier dagen niet hebt gedoucht en tegen de hond schreeuwde omdat hij te hard ademde. Postpartum Support International beheert er zo een. Het is helemaal gratis en vertrouwelijk, wat fantastisch is, want de hoeveelheid schaamte die we als moeders met ons meedragen is verstikkend. Je hoeft je niet in een compleet klinisch noodgeval te bevinden om een reddingslijn te verdienen.

De absurde brutaliteit van oplossingen voor rijke mensen

Maar nu we het toch over hulp hebben, moet ik even klagen over de particuliere 'conciërge' sms-diensten die ik tegenkwam tijdens deze nachtelijke dwaaltocht om 3 uur 's nachts. Mijn god. Heb je deze gezien? Er zijn tegenwoordig bedrijven die doodsbange, kersverse ouders zo'n vijfhonderd dollar per maand in rekening brengen voor het voorrecht om om 4 uur 's nachts met een "slaapspecialist" te kunnen appen.

VIJFHONDERD DOLLAR. Om te kunnen appen. Dave denkt dat het gewoon de werking van de vrije markt is, maar Dave vindt ook dat we in crypto moeten investeren, dus zijn mening over financiële zaken is op z'n zachtst gezegd twijfelachtig. Ik vind het ontzettend roofzuchtig. Ze slaan eigenlijk munt uit moederlijke paniek. Wanneer je functioneert op twee uurtjes gefragmenteerde slaap, je tepels bloeden en je het gevoel hebt dat je faalt in de enige biologische taak waar je zogenaamd goed in zou moeten zijn, overhandig je letterlijk je creditcard aan iedereen die je drie aaneengesloten uren stilte belooft.

Het maakt me zo ontzettend boos. Het verandert fundamentele maatschappelijke steun in een luxeproduct. Als je vijfhonderd dollar over hebt, koop dan gewoon boodschappen voor een maand, of betaal een tiener uit de buurt om de baby vast te houden terwijl jij een dutje doet. We zouden geen hypotheek op ons huis moeten hoeven nemen, alleen maar om iemand te laten vertellen dat de slaapregressie van vier maanden tijdelijk is. Het is gewoonweg misselijkmakend.

Laten we het even hebben over de fysieke kant

Vaak gaat een mentale inzinking niet eens over complexe psychologische trauma's. Het is gewoon dat de baby zich fysiek ongemakkelijk voelt en je niet weet hoe je dat moet oplossen.

Toen Leo tandjes kreeg, veranderde hij in een klein, wild monstertje. Ik was zó wanhopig dat ik dit siliconen panda-bijtspeeltje kocht, omdat het er schattig uitzag en ik aan het stress-shoppen was. Ik verwachtte er niet veel van. Maar oh mijn god, het heeft me echt gered. Ik weet nog heel goed dat ik op een dinsdag in de auto op de parkeerplaats van de supermarkt zat—ik droeg een yogabroek waar sowieso baby-spuug op zat—en hem deze kleine panda met bamboestructuur gaf. De onmiddellijke stilte op de achterbank was ongekend. Het is helemaal plat, waardoor zijn mollige knuistjes het vast konden houden zonder het elke vijf seconden te laten vallen, en het heeft allemaal verschillende texturen waar hij gewoon agressief op kon kauwen. Het werd ook niet vies of beschimmeld, zoals die verschrikkelijke met water gevulde bijtringen.

Dave had ook deze zachte bouwblokken gekocht om Leo wiskunde of zoiets te leren, maar Leo gebruikt ze alleen maar als projectielen om naar de kat te gooien.

Maar het is de kleding die je echt over het randje kan duwen. Synthetische stoffen laten kleintjes zweten, wat leidt tot uitslag, wat leidt tot schreeuwen, wat leidt tot de wens om een hulplijn te bellen. Toen Maya tijdens haar eerste zomer zo'n vreselijke eczeemaanval had, besefte ik eindelijk dat die goedkope polyester pakjes het erger maakten. Uit pure wanhoop stapte ik over op deze mouwloze romper van biologisch katoen. Het was een wereld van verschil. Het biologische katoen ademt tenminste écht.

En toen, omdat ik zwak ben en van ruches houd, kocht ik de romper met fladdermouwtjes. Het had nog steeds datzelfde ontzettend zachte, rekbare biologische katoen dat haar huidje niet irriteerde, maar ze zag er wel uit als een klein elfje. Er zijn ook geen kriebelende labels die je eruit moet knippen, wat fantastisch is, want ik zweer het je: ik heb al zóveel kleding geruïneerd bij mijn pogingen om labels chirurgisch te verwijderen met een keukenschaar.

We doen hier allemaal maar wat

Dus, Sarah uit het verleden, dit is de waarheid. Je doet het goed. Het komt goed met je zus. De algoritmes zullen altijd rare popcultuur-trends prioriteren boven échte hulpbronnen, en Dave zal altijd doorslapen tijdens de zware nachten. Het is oneerlijk en het is een rommeltje.

Als je jezelf wilt afleiden met dingen die de dagen oprecht iets minder chaotisch maken, kun je een aantal van deze redders in nood bekijken die voor ons oprecht goed werkten.

Maar serieus, haal gewoon diep adem, negeer die enorme berg wasgoed op de stoel, en zet de Nationale Hulplijn voor Mentale Gezondheid van Moeders (1-833-852-6262) in je telefoon, zodat je het klaar hebt staan voor de volgende keer dat iemand een échte reddingslijn nodig heeft.

Mijn rommelige antwoorden op je nachtelijke paniekvragen

Is het compleet belachelijk om een hulplijn te willen bellen gewoon omdat ik moe ben?

Absoluut niet. Luister alsjeblieft naar me. Slaaptekort wordt letterlijk gebruikt als martelmethode. Als je niet geslapen hebt, kunnen je hersenen fysiek geen emoties meer correct verwerken. Je hoeft je niet in een volwaardige klinische crisis te bevinden om een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn te verdienen. Als je het gevoel hebt dat je verdrinkt, mag je om een reddingsboei vragen.

Hoeveel kosten die hippe conciërge sms-diensten?

Te veel! Serieus, honderden dollars per maand. Ik weet zeker dat ze handig zijn als je een bodemloos budget hebt, maar voor de rest van ons, die in de realiteit leven, is het gewoon onnodige financiële stress bovenop een toch al stressvolle periode. Maak gebruik van de gratis maatschappelijke hulpbronnen. Daar zitten ervaringsdeskundigen die het écht begrijpen, en niet iemand die je een slaapgids probeert te verkopen.

Wat is het daadwerkelijke nummer dat ik aan mensen moet geven?

De Nationale Hulplijn voor Mentale Gezondheid van Moeders is 1-833-852-6262. Je kunt ze bellen of appen, wat geniaal is, want soms ben je vastgepind onder een slapende baby en kún je gewoon niet hardop praten zonder het enige goede moment van je dag te verpesten.

Gaat overstappen op biologisch katoen het huilen écht stoppen?

Nou ja, het is natuurlijk geen magie. Als je kind honger heeft of tandjes krijgt, gaat het toch wel huilen, ongeacht wat het aanheeft. Maar het wegnemen van fysieke ongemakken—zoals kriebelende labels, strakke synthetische naden en stoffen die zweet vasthouden—haalt één grote trigger uit de vergelijking. Het geeft je gewoon één ding minder om je zorgen over te maken, en wees eerlijk, we kunnen elk beetje rust hard gebruiken.