Een brief aan de Jess van vroeger: over het vinden van een kwalitatieve kinderboetiek

Lieve Jess van afgelopen oktober. Ik staar momenteel naar een gigantische zwarte vuilniszak in de gang, vol met felgekleurde, plastic aanvoelende shirtjes die na één wasbeurt op magische wijze drie maten zijn gekrompen, en broeken waarvan de knieën na precies één middag in de speeltuin al kapot waren. Ik drink lauwe koffie, mijn jongste trekt fanatiek alle Tupperware-bakjes uit de onderste keukenkastjes, en ik besef me ineens hoeveel geld we letterlijk gewoon hebben weggegooid.

Ik weet dat je denkt dat shoppen bij een kinderboetiek alleen is weggelegd voor van die perfecte 'beige' internetmoeders die de tijd en energie hebben om piepkleine linnen pofbroekjes te strijken. Ik weet dat je lachte om de prijzen en dacht dat je het systeem te slim af was door de uitverkooprekken bij de grote ketens leeg te roven. Maar ik ga even heel eerlijk tegen je zijn: die goedkope buit kost je op de lange termijn veel meer, zowel in euro's als in je in rap tempo afnemende gemoedsrust.

Het grote debat van deze tijd: ritsen versus goedkope drukknoopjes

Laten we het hebben over de ochtendstrijd tijdens het aankleden, want je weet precies wat ik bedoel. Je pakt een van die goedkope shirtjes, de hals is zo onverklaarbaar stug dat hij vast komt te zitten op Tommy's grote peuterhoofd, en hij gilt alsof je zijn oren probeert te amputeren. Vervolgens probeer je de onderkant van zo'n rompertje van drie euro dicht te drukken, maar het metaal is zo slap dat op het moment dat hij voorover buigt om een speeltje te pakken, de boel gewoon met geweld weer openspringt. Het is om gek van te worden, vooral als je al een kwartier te laat bent voor de opvang.

En het wassen, oh mijn hemel, het wassen. De ontwerper van deze goedkope nachtmerriekleertjes van polyestermix heeft overduidelijk nog nooit een peuter ontmoet die onder de spaghettisaus zit, gemengd met wat voor plakkerig goedje ze ook onder de bank vandaan hebben gehaald. Je wast ze één keer, en ze gaan zo erg rullen dat het lijkt alsof ze achter een tractor over een grindweg zijn gesleept. Ik was uren bezig met het bij elkaar zoeken van die absurde, felgekleurde truitjes met suffe teksten en broekjes die net niet goed pasten. En ik dacht oprecht dat ik zo zuinig en slim bezig was.

Het is gewoon goedkoop is duurkoop, zo simpel is het. We kopen vijftig prullen omdat het op dat moment een geweldige deal lijkt, om vervolgens onze ochtenden gefrustreerd door te brengen, onze wasmachines overuren te laten draaien, en onze kinderen de hele dag aan kriebelende labeltjes te laten trekken. Mijn oudste, de lieverd, is mijn wandelende voorbeeld van hoe het niet moet. Toen hij zes maanden oud was, hees ik hem in van die vreselijk stugge spijkerbroekjes van de grote ketens, omdat ik dacht dat hij eruitzag als een schattig klein houthakkertje. Maar het arme kind kon niet eens zijn knietjes buigen om te kruipen en lag daar maar op het kleed als een stijve kleine zeester.

En eerlijk waar, begin me niet over die babyschoentjes met harde zolen die ze overal verkopen. Laat ze gewoon lekker op blote voetjes lopen totdat ze écht iets aan hun voeten moeten hebben.

Wat dokter Miller eigenlijk zei over die gekke uitslag

Weet je nog dat de baby vorige maand van die rode, vurige eczeemplekken kreeg en we in paniek raakten? Dokter Miller gaf me geen heftige lezing over complexe kinderdermatologie of een medisch handboek. Hij keek er eigenlijk gewoon naar en zei dat baby's een huid hebben als een sterk absorberende spons. Of althans, zo verwerkte mijn slaaptekort-brein wat hij op dat moment probeerde uit te leggen.

Ik weet vrij zeker dat hij iets zei over dat hun huidbarrière superdoorlatend is voor alle agressieve stoffen die achterblijven na goedkope productieprocessen, en hoe synthetische stoffen hun lichaamswarmte en zweet opsluiten tegen de huid, waardoor de uitslag tien keer zo erg wordt. Toen we eindelijk overstapten op ademend, biologisch katoen, verdween de uitslag binnen een week, zonder dat ik hem hoefde in te smeren met voorgeschreven crèmes. De dokter maakte me trouwens ook helemaal bang voor trekkoordjes en loszittende dingetjes. Hij wees erop dat die goedkope plastic knoopjes die er in de was afvallen, een enorm verstikkingsgevaar vormen voor baby's die letterlijk alles in hun mond stoppen.

Waarom een online kinderboetiek eigenlijk heel logisch is voor ons

Deze hele belachelijke zoektocht is precies de reden waarom ik uiteindelijk overstag ging en ben gaan kijken bij een echte online kinderboetiek, in plaats van het uitverkooprek bij de supermarkt te behandelen als een schattenjacht. Het voelde in het begin als een grote hap uit ons budget, maar het heeft onze ochtenden in huis compleet veranderd.

Mijn oma zei altijd dat we te arm waren om goedkope dingen te kopen. Als tiener die flodderige hemdjes kocht in het winkelcentrum, rolde ik altijd heel hard met mijn ogen, maar ze had volkomen gelijk. Als je vijf tot zeven goede, neutrale kledingstukken koopt die je onderling kunt combineren, vermijd je de ochtendstrijd over bijpassende outfits volledig. Bovendien overleven de kleren het serieus lang genoeg om doorgegeven te worden aan een volgend kindje.

Als je er klaar mee bent om elke drie weken troep te moeten vervangen, kijk dan misschien eens naar wat kwalitatieve babykleding die niet uit elkaar valt zodra het de binnenkant van je wasmachine raakt.

Mijn gedachten over dat houten speelgoedding en het dekentjesdrama

Aangezien we het toch hebben over het upgraden van onze hele aanpak van babyspullen, laten we het hebben over de Kianao Regenboog Babygym Set. Zes maanden geleden kocht mijn moeder een gigantisch plastic gedrocht van een babygym voor ons, die continu hetzelfde elektronische circusliedje afspeelde tot ik het ding linea recta uit het keukenraam wilde gooien. Ik heb hem uiteindelijk verstopt in de gangkast en ben voor deze houten variant gegaan, en het is nu absoluut mijn redder in nood. Het heeft rustige dierenspeeltjes en natuurlijke texturen, en de baby focust zich echt op het reiken ernaar, in plaats van overprikkeld en huilerig te worden na vijf minuten. Het schreeuwt niet naar me, heeft geen AAA-batterijen nodig, en het ziet eruit alsof het in een normaal huis thuishoort.

En dan is er nog de IJsbeer Babydeken van Biologisch Katoen. Kijk, het is een prima deken. Hij is superzacht, blijft prachtig in de was, en het biologische katoen is precies wat dokter Miller aanraadde voor de gevoelige huid van de baby. Maar eerlijk gezegd? Bij ons thuis is hij gewoon 'oké', omdat mijn middelste kind hem om de een of andere onlogische reden compleet weigert. Ze besloot op een willekeurige dinsdag dat ze alleen nog maar de Eekhoorn Babydeken van Biologisch Katoen wilde, en nu sleept ze dat specifieke bosdiertje overal mee naartoe. De ijsbeer ligt netjes opgevouwen op de stoel in de babykamer, terwijl de eekhoorn door het zand wordt gesleurd. Ze zijn allebei ongelooflijk duurzaam, maar peuters zijn nu eenmaal kleine dictators waar geen touw aan vast te knopen is.

Ik ben overigens ook echt fan van de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Blaadjes voor in de autostoel, vooral omdat de bamboestof op de een of andere manier koel aanvoelt en de baby er niet van gaat zweten als een klein varkentje in de brandende Texaanse hitte.

Ter afronding van deze interventie

Dus, Jess uit het verleden, ik smeek je. In plaats van vijftig goedkope rompertjes in te slaan waar je doodongelukkig van wordt, scoor gewoon een paar goede items bij een kinderboetiek, die niet uit elkaar vallen als je kind er alleen maar verkeerd naar kijkt.

Voordat je weer een 10-pack van die plastic aanvoelende shirtjes koopt die je voor de feestdagen alweer kunt weggooien, pak er een kop koffie bij en kijk eens serieus naar wat duurzame opties die al je kinderen meegaan zonder hun vorm te verliezen.

Vragen die je jezelf waarschijnlijk nu stelt

Zijn kinderboetieks hun geld echt waard?
Ik dacht altijd eerlijk gezegd dat het pure geldklopperij was voor rijke mensen. Maar als je meerekent dat ik dezelfde goedkope broekjes drie keer moest kopen omdat ze steeds scheurden bij de knieën, kom je met boetiekprijzen uiteindelijk op hetzelfde uit. Bovendien voelen de kleren niet aan als schuurpapier, wat betekent dat mijn kinderen niet meer met me vechten als ik ze probeer aan te kleden.

Hoeveel kleren heeft een baby eigenlijk nodig?
Veel minder dan mijn schoonmoeder denkt, dat is één ding dat zeker is. Als je het bij neutrale kleuren houdt die je goed kunt combineren, heb je echt maar zo'n zeven rompertjes en vijf broekjes nodig. Iets vaker de was doen is veel beter dan proberen zeventig gekreukelde shirtjes in een kleine babycommode te proppen.

Wat doe je met flinke spuitluiers in die mooie boetiekkleertjes?
Een beetje blauw afwasmiddel, een borsteltje en ze lekker in de Texaanse zon leggen. Ik zweer het je, de zon bleekt babyvlekken er beter uit dan welk agressief chemisch goedje dan ook dat ik ooit in de winkel heb gekocht. Wees niet bang om ze mooie kleren aan te trekken, alleen maar omdat baby's er weleens een bende van maken.

Waarom zijn biologische babykleertjes tegenwoordig zo'n ding?
Mijn dokter zei eigenlijk dat baby's alles opnemen via hun huid, omdat die nog superdun is. Het enige wat ik weet, is dat mijn jongste direct van zijn gekke rode bultjes op zijn buik af was toen ik zijn goedkope polyestermix shirtjes weggooide en hem biologisch katoen aantrok. Dat was voor mij bewijs genoeg.

Maken bamboe kleertjes echt een verschil tijdens het slapen?
Ja, eigenlijk wel. Mijn kinderen zijn letterlijk kleine kacheltjes als ze slapen, en dat bamboespul is het enige wat voorkomt dat ze om 2 uur 's nachts badend in het zweet wakker worden. Het ademt gewoon veel beter dan de standaard stoffen.