Aan mijn jongere ik: Wat ik had willen weten over het opvoeden van blije Hollandse baby's

Het is drie uur 's nachts en je zit op het puntje van de schommelstoel in een ijskoude babykamer in Chicago. Je hebt een huilende baby van zes maanden vast die sinds zijn geboorte nog geen nacht heeft doorgeslapen. Je pakt je telefoon, wanhopig op zoek naar een beetje dopamine, en zoekt naar een recept voor een 'Dutch baby' (een soort ovenpannenkoek). Je bedenkt je dat als je de ochtend weet te halen, je een enorme, suikerrijke pannenkoek in een gietijzeren pan gaat bakken en die rechtstreeks uit de pan opeet.

Maar door slaapgebrek zijn je duimen onhandig. Je drukt te vroeg op enter. Plotseling kijk je niet meer naar de verhouding tussen bloem en eieren. Je kijkt naar UNICEF-gegevens over waarom kinderen in Nederland statistisch gezien de gelukkigste ter wereld zijn.

Luister, Priya uit het verleden. Ik weet dat je momenteel stijf staat van de spanning en uitsluitend overleeft op koude chai. Ik heb jarenlang op de pediatrische triage in het ziekenhuis gewerkt, waar ik andere moeders vertelde dat het goed ging met hun kinderen. Maar zodra het je eigen kind is, verdampt je klinische brein gewoon volledig. Je vergeet alles wat je over biologie weet en begint het internet te geloven.

Mijn belachelijke nachtelijke zoektocht naar een recept voor een ovenpannenkoek heeft uiteindelijk mijn verstand gered. Vooral omdat het me kennis liet maken met een manier van opvoeden die volledig ingaat tegen het hyper-angstige Amerikaanse model waarin we verdrinken.

De heilige drie-eenheid van slaap en zeep

Nederlanders hebben een filosofie uit het begin van de twintigste eeuw die 'Rust, Reinheid en Regelmaat' heet. Het klinkt misschien als iets wat een strenge kostschooldirecteur tegen je zou schreeuwen, maar mijn dokter vertelde me dat het in feite de ideale blauwdruk is voor een kalm zenuwstelsel.

Ik moet het even over dat 'rust'-gedeelte hebben. Amerikaanse moeders behandelen de stimulatie van hun baby als een topsport. We kopen zwart-wit flashcards voor pasgeborenen die nog amper kunnen focussen. We slepen een baby van vier maanden mee naar een sensorische muziekles in een winkelcentrum, waar een vreemde vijfenveertig minuten lang agressief met een tamboerijn in hun gezicht schudt. We sleuren ze in hun autostoeltjes mee naar de supermarkt, waar we de tl-verlichting hun netvliezen laten verblinden terwijl we te dure kaarsen kopen. We zijn doodsbang dat als we ze niet constant vermaken, ze achterop raken in een of andere denkbeeldige babyrace.

Nederlanders leggen ze gewoon in bed. In een ledikantje. In een donkere kamer.

Ik las tijdens een van mijn nachtelijke scrollsies een onderzoek waarin stond dat baby's in Nederland gemiddeld twee uur per dag meer slapen dan de onze. Twee uur. Weet je wat ik zou kunnen doen met twee extra uren stilte? Ik zou een douche kunnen nemen die niet voelt als een militaire oefening.

Wat betreft het reinheidsgedeelte: was gewoon je handen en probeer te voorkomen dat ze op de zolen van je schoenen kauwen.

Minder troep kopen

Omdat we ons over alles schuldig voelen, kopen we een hoop plastic troep om dat te compenseren. Vroeger scrolde ik op Instagram en zag ik van die perfect gestylede influencers met hun vlekkeloze baby's, waarna ik mijn telefoon het liefst in de vijver wilde gooien.

De Nederlandse benadering van babyspullen is enorm praktisch. Ze kopen geen schreeuwerige, knipperende plastic DJ-tafels voor een baby van zes maanden. Als je je gezonde verstand wilt behouden, gooi die ondingen op batterijen dan in de kledingbak en laat je kind kijken naar iets waarvoor geen epilepsiewaarschuwing nodig is.

Uiteindelijk kocht ik de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenspeeltjes nadat ik had gelezen hoe overstimulatie zorgt voor een stijging van cortisol bij baby's. Dit is waarschijnlijk de beste aankoop van mijn hele zwangerschapsverlof. Het zingt niet, het knippert niet, en het staat gewoon mooi te wezen in mijn woonkamer. De eerste keer dat ik hem eronder legde, dacht ik dat hij zich dood zou vervelen. Hij heeft vijfenveertig minuten lang naar het kleine houten olifantje liggen staren. Ik heb zowaar een hele kop koffie gedronken terwijl hij nog warm was. Het hout is glad, de kleuren zijn zacht en hij kan verwerken wat hij ziet zonder dat er kortsluiting in zijn hersentjes ontstaat.

Hun kledingfilosofie is net zo rustig. Vroeger hees ik hem in ingewikkelde outfits met veertien drukknoopjes en een vastzittend vestje, puur om naar de dokter te gaan. De verpleegkundige in mij wist dat het onzin was wanneer ik hem weer moest uitkleden om gewogen te worden, maar de kersverse moeder in mij wilde gewoon dat hij er schattig uitzag.

Tegenwoordig houd ik het bij basics. Ik kocht een paar van de Mouwloze Rompertjes van Biologisch Katoen en vond het wel best. Het biologische katoen is fantastisch omdat zijn huid al vuurrood wordt als de wind ook maar even verkeerd staat, en er zijn geen lastige kraagjes om mee te prutsen. Het is gewoon een rompertje dat goed past en de wasmachine overleeft.

Als je even op de pauzeknop wilt drukken en op zoek bent naar dingen die je huis niet rommelig maken, neem dan eens een kijkje bij de duurzame kledingcollecties van Kianao.

Naar buiten gaan als het hondenweer is

Nederlanders staan erom bekend dat ze in de regen fietsen. Ze hijsen hun kinderen gewoon in een regenpak, zetten ze in een houten bakfiets en trappen door een hoosbui alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Mijn Indiase moeder zou een hartaanval krijgen als ze dit zag. Ze noemt hem haar lieve kleine 'babi' en is ervan overtuigd dat een licht tochtje in de gang hem al een longontsteking zal bezorgen. Maar ik vroeg mijn dokter naar dat koude weer, en ze herinnerde me er subtiel aan dat virussen je ziek maken, geen vochtige truien.

Vorige week probeerde ik hem mee naar buiten te nemen in de motregen hier in Chicago. Hij huilde drie minuten lang, vond toen een nat blaadje op de stoep en behandelde het als een heilig relikwie. Ik denk dat het vroeg opbouwen van dat soort veerkracht waarschijnlijk beter is dan ze tot de kleuterschool in een steriele, temperatuurgecontroleerde bubbel te houden.

De bijtring die ik kocht omdat ik bubble tea miste

Toch is niet elke aankoop een filosofische overwinning. Ik kocht de Bubble Tea Siliconen Bijtring en Tandvleesverzachters puur omdat ik snakte naar bubble tea en mijn hormonen me op 'toevoegen aan winkelwagen' lieten klikken.

Het is een prima ding. Het is een stukje siliconen met textuur in de vorm van een drankje. Hij kauwt erop als zijn tandvlees pijn doet, ik gooi hem in de vaatwasser en hij overleeft het. Het werkt net zo goed als elke andere bijtring, maar eerlijk gezegd zou hij waarschijnlijk net zo gelukkig zijn als hij op mijn steriele stethoscoop mocht kauwen. Hij is leuk voor in de luiertas, maar het heeft zijn doorkomende tandjes-leed niet op magische wijze genezen. Niets geneest doorkomende tandjes behalve tijd en misschien een donkere kamer.

De mythische kraamverzorgster

Ik verdwaalde compleet op het internet toen ik opzocht hoe Nederland omgaat met de kraamtijd. Blijkbaar hebben ze daar zoiets als kraamzorg.

Ik las een blogpost van een expat die beweerde dat er na de bevalling een week lang elke dag een kraamverzorgster bij je thuis komt. Ze controleert je hechtingen, helpt je op weg met borstvoeding en stofzuigt letterlijk je woonkamer. Mijn dokter lachte hardop toen ik vroeg of ik daar een recept voor kon krijgen, maar ze gaf toe dat het in Nederland een echt, door de overheid ondersteund systeem is.

Hetzelfde nachtelijke forum vertelde me dat ze hagelslag (chocoladestrooisel op brood) eten als ontbijt om de familieband te versterken. Ik heb nul medisch bewijs dat hagelslag-therapie een bewezen strategie is voor de gezondheid van moeders, maar eerlijk is eerlijk: ik respecteer elke cultuur die het eten van chocolade om zeven uur 's ochtends aanmoedigt.

Stop met zo veel te doen. Stop met je zorgen te maken dat je baby later zal falen omdat je vandaag geen babygebarentaal met hem hebt geoefend. Leg ze in hun bedje, doe de lichten uit en ga lekker een pannenkoek voor jezelf bakken.

Voordat je weer wegzakt in een of ander nachtelijk internetonderzoek, bekijk even Kianao's collectie houten babygyms en probeer dan misschien wat te slapen.

Dingen waar je nu waarschijnlijk te veel over nadenkt

Moet ik mijn slapende baby echt wakker maken om een ritme aan te houden?

Vroeger staarde ik naar de babyfoon en piekerde ik me hier helemaal suf over. Mijn medische achtergrond zegt ja, want een circadiaans ritme is gebouwd op consistentie. Mijn uitgeputte moederbrein zegt: maak onder geen beding een slapende baby wakker. Meestal kies ik de gulden middenweg. Als hij dertig minuten over zijn wakkertijd heen slaapt, laat ik hem slapen. Als het richting het uur gaat en het de bedtijd voor de avond dreigt te verpesten, loop ik naar binnen en maak ik een hoop lawaai zodat hij 'vanzelf' wakker wordt en ik me niet schuldig hoef te voelen.

Hoe ga je om met familie die denkt dat je je kind tekortdoet aan prikkels?

Mijn schoonmoeder kocht een plastic piano die licht geeft en het alfabet schreeuwt. Ik zei beleefd dankjewel, liet hem er twee keer op slaan en verstopte het ding vervolgens in de gangkast. Als ze vraagt waar het is, vertel ik haar dat de batterijen leeg zijn en ik steeds vergeet om die gekke vierkante batterijen te kopen die erin moeten. Je hoeft je opvoedingsfilosofie niet aan iedereen uit te leggen. Gewoon glimlachen, knikken en het kind weer terug onder de houten babygym leggen.

Hebben Nederlanders gewoon geluk met beter zwangerschapsverlof?

Ja. Het is om gek van te worden. Ze hebben structurele ondersteuning die we hier in de VS simpelweg niet hebben. Maar dat betekent niet dat we hun relaxte benadering van dagelijkse dingen niet kunnen stelen. Je kunt het Amerikaanse gezondheidszorgbeleid niet besturen vanuit je schommelstoel, maar je hebt wél de controle over of je je kind tijdens zijn dutje mee naar de supermarkt sleept.

Wat als mijn kind het haat om in de kou buiten te zijn?

In het begin haten ze het allemaal. Een baby in een winterjas hijsen is alsof je een boze octopus in een plastic tasje probeert te worstelen. Maar zodra je de deur uit stapt, zorgt de schrik van de koude lucht er meestal voor dat ze even muisstil zijn. Mijn dokter zegt dat frisse lucht een geweldige reset is bij een huilbui, en ze heeft gelijk. Kleed ze gewoon warm aan en accepteer dat ze misschien de eerste straat lang de boel bij elkaar schreeuwen.

Vermaakt zo'n houten babygym ze écht langer dan vijf minuten?

Ik was enorm sceptisch, maar ja. Baby's raken snel overprikkeld. Wanneer een speeltje het spelen voor ze overneemt door te knipperen en te zingen, haken ze af. Als er alleen maar een houten ring hangt, moeten ze echt hun hersens gebruiken om uit te zoeken hoe ze hem kunnen laten bewegen. Het levert mij precies genoeg tijd op om een kopje koffie te drinken en af en toe het bovenste rek van de vaatwasser uit te ruimen.