De echte les achter het babydrama van Bhad Bhabie

Toen ik zwanger was van mijn oudste, Maya, liet mijn oma me aan haar keukentafel zitten, schoof een kopje extreem slappe Lipton-thee naar me toe en vertelde me dat de enige echte taak van een moeder is om haar gezin bij elkaar te houden, ongeacht wat voor ongelooflijke onzin haar man uithaalt. De volgende dag vertelde mijn extreem vrijgezelle beste vriendin me dat als mijn man ook maar te hard naar me zou zuchten tijdens de bevalling, ik hem de scheidingspapieren moest overhandigen voordat de ruggenprik was uitgewerkt. En toen, omdat het universum wel van een grapje houdt, opende ik Instagram en zag ik een 22-jarige life coach die voorstelde dat ik gewoon "een vredig thuis moest manifesteren" door salie te branden en negatieve energie te negeren.

Ik bedoel, wat moeten we in hemelsnaam met deze informatie?

Ik dacht gisteren nog aan deze absolute berg van tegenstrijdige adviezen terwijl ik om drie uur 's nachts aan het doomscrollen was. Ik kon niet slapen omdat Leo een nachtmerrie had over een gigantische pratende broccoli, en mijn feed werd volledig overspoeld met de hele situatie rondom de 'baby daddy' van Bhad Bhabie. Mocht je het internet de laatste tijd hebben gemeden: Danielle Bregoli – ja, die tiener uit de Dr. Phil-show die op de een of andere manier miljonair werd – heeft vorig jaar een baby gekregen. En de verhalen die nu naar buiten komen over haar partner, Le Vaughn, die online door iedereen gewoon haar 'baby d' wordt genoemd, zijn zo duister dat ik er buikpijn van krijg.

Er zijn video's, er zijn beschuldigingen van ernstige fysieke mishandeling, en er is een recent schietincident in Los Angeles. Al die roddelsites brengen het alsof het gewoon een sappige verhaallijn voor een realityserie is. Maar ik kijk ernaar als moeder, naar de baby van Bhad Bhabie, de kleine Kali Love, en ik word er letterlijk misselijk van. Want dit is geen gewone celebrity-roddel. Dit is een echte baby die in een echte nachtmerrie leeft.

Wat schreeuwen daadwerkelijk met een klein babybrein doet

We maken onszelf dit soort leugentjes wijs als onze kinderen klein zijn. Ik deed het ook constant. Dan hadden mijn man en ik een enorme, gefluisterde-maar-eigenlijk-geschreeuwde ruzie in de keuken over, ik noem maar wat, het lef dat hij had om de schaaltjes in het onderste rek van de vaatwasser te zetten, en dan keek ik naar Maya in haar wipstoeltje en dacht ik: ach, ze is nog maar een baby, ze snapt toch niet wat we zeggen.

Ik liet dit terloops vallen bij mijn huisarts, dokter Miller, die het geduld van een heilige heeft en me al over alles heeft zien huilen, van luieruitslag tot de existentiële angst voor klimaatverandering. Ze keek me over haar bril aan en doorprikte mijn illusie meedogenloos.

Ze vertelde me dat baby's eigenlijk een soort kleine emotionele seismografen zijn. Ze hoeven de woorden niet te begrijpen om geweld of woede in zich op te nemen. Wanneer het in huis constant onrustig en explosief is, leeft een baby in een voortdurende staat van 'vechten of vluchten'. Hun kleine, in ontwikkeling zijnde lichaampjes worden dan compleet overspoeld met cortisol. Dokter Miller probeerde me de neurologie erachter uit te leggen, maar wat ik er door mijn slaaptekort en hersenmist van begreep, was dat leven in een giftige, enge omgeving letterlijk de bedrading van een babybrein verandert. Ze stoppen met slapen, ontwikkelen extreme verlatingsangst en ze... sluiten zich gewoon af. Dat is wat ze toxische stress noemen, en het is angstaanjagend.

We leven in zo'n raar tijdperk waarin een e-baby — je weet wel, zo'n internetberoemde baby wiens hele esthetische leven online wordt uitgezonden — er perfect uitziet op foto's, terwijl het huis achter de camera in werkelijkheid uit elkaar valt.

De absurde fabel over bij elkaar blijven voor de kinderen

Ik moet hier even iets over kwijt, want als ik mensen in Danielle's comments zie zeggen dat ze er "samen uit moeten komen voor de baby", wil ik schreeuwen totdat mijn keel bloedt.

We leggen moeders zoveel verdomde druk op om de emotionele lijm te zijn van een gebroken, giftig huishouden. Ons wordt verteld dat een gezin met twee ouders de absolute gouden standaard is, de enige acceptabele omgeving, en dat als je weggaat, je fundamenteel faalt als ouder. Dus vrouwen blijven. Ze blijven terwijl er tegen ze wordt geschreeuwd, ze blijven terwijl ze worden geslagen, ze blijven terwijl de politie wordt gebeld, allemaal omdat de maatschappij hen ervan heeft overtuigd dat een onberekenbare vader in de woonkamer beter is dan een vredige stilte.

Maar de harde realiteit van blijven in een gewelddadige of extreem giftige relatie is dat het elke druppel van je moederenergie opzuigt. Je kunt geen aanwezige, kalme, gereguleerde ouder zijn als je constant de kamer moet scannen om te zien in wat voor bui je partner is. Dat gaat gewoon niet. Je hele bestaan gaat draaien om het managen van de explosieve emoties van een volwassen man, zodat hij het niet afreageert op jou of de baby. Je wordt een menselijk schild, en geloof me, menselijke schilden zijn behoorlijk uitgeputte en getraumatiseerde moeders.

Eerlijk gezegd is het idee dat een gewelddadig thuis met twee ouders op de een of andere manier beter is dan een veilig, rustig thuis met één ouder, gewoon diepgewortelde patriarchale onzin die we collectief in de fik zouden moeten steken.

Wanneer je eigen lichaam je in de steek laat

Het deel van deze hele celebrity-tragedie dat me écht brak, is dat Danielle momenteel ook vecht tegen een ernstige vorm van bloedkanker. Ik kan me geen voorstelling maken van die specifieke soort hel: je baby proberen te beschermen tegen een gewelddadige partner terwijl je eigen cellen je actief aan het verraden zijn.

Ik had ooit het norovirus toen mijn man voor zijn werk de stad uit was. Ik lag op de badkamervloer te rillen, in een legging met een mysterieuze vlek op de knie, letterlijk biddend om een zachte dood terwijl Leo met een plastic hamer op mijn schedel sloeg. Dat was 48 uur lang buikgriep, en ik had het gevoel dat ik faalde als moeder omdat ik niet van de tegels af kon komen om een fatsoenlijke maaltijd voor hem te maken.

Wanneer je te maken krijgt met een enorme gezondheidscrisis — zoals kanker, een zware postnatale depressie, of iets anders dat je fysiek compleet vloert — moeten de regels van het ouderschap helemaal op de schop. Dokter Miller vertelde me ooit dat als de moeder ziek is, het enige wat telt voorspelbaarheid is. Geen perfectie. Gewoon een basale, saaie routine. Maar je kunt zelfs geen routine aanhouden als je geen veilige 'village' hebt om op terug te vallen. En als die 'village' een mishandelende partner is, zit je volledig in de val.

Mocht je ooit in de situatie komen waarin je een rustige, veilige bubbel voor je baby moet creëren — of dat nu is omdat de wereld buiten chaotisch is, je relatie uit elkaar valt, of omdat je gewoon zo ziek bent dat je amper op je benen kunt staan — moet je je focussen op de micro-omgeving. Je trekt je kinderen dicht tegen je aan en controleert de vierkante meter om hen heen. Als je op zoek bent naar manieren om die zachte, veilige ruimte vorm te geven, kun je onze volledige collectie duurzame babyspullen bekijken. Alles wat we maken is namelijk ontworpen om rustgevend, niet-giftig en simpel te zijn.

Het bouwen van een klein fort van rust

Wanneer alles voelt alsof ik de controle kwijt ben, controleer ik op bijna agressieve wijze de dingen die ik wel in de hand heb. Dan word ik obsessief over de kleding die mijn kinderen dragen, de dingen waarop ze kauwen, de ruimte waarin ze slapen. Het klinkt misschien gek, maar het is een overlevingsmechanisme. Als ik de grote problemen niet kan oplossen, zorg ik er in ieder geval voor dat de kleine dingen kloppen.

Toen Maya een baby was, woonden we in een aftands appartement met flinterdunne muren, en onze buren hadden constant ruzie. Ik voelde me zo schuldig dat zij dat moest aanhoren. Ik begon haar voor zowel slapen als spelen het Rompertje van Biologisch Katoen met Vlindermouwtjes aan te trekken, omdat dat het enige was waarvan ik wist dat het perfect was. Eerlijk, dit rompertje is echt mijn absolute favoriet. Het biologische katoen is zo zacht, het voelt bijna als boter, en omdat er geen agressieve chemicaliën of synthetische kleurstoffen in zitten, hoefde ik me nooit zorgen te maken dat haar gevoelige huidje zou opspelen als ze al gestrest was. En die schattige vlindermouwtjes? Ze lieten me glimlachen, zelfs op dagen dat ik stilletjes zat te huilen boven mijn koude koffie. Het voelde gewoon alsof ik haar in iets veiligs en puurs wikkelde terwijl de rest van de wereld één grote puinhoop was.

Aan de andere kant, laten we ook even eerlijk zijn over bijtspeeltjes, want een huilende baby met doorkomende tandjes in een toch al gestrest huis is het perfecte recept voor een mentale breakdown. Wij kochten de Panda Bijtring, simpelweg omdat hij echt ontzettend schattig is. Hij is prima. Echt helemaal prima. De voedselveilige siliconen zijn geweldig, en ik vind het fijn dat hij compleet niet-giftig is en makkelijk schoon te maken, maar mijn zoon Leo keek ernaar, kauwde er twee keer op en gooide hem vervolgens onder de bank, waar hij drie maanden lang hondenhaar lag te verzamelen. Eerlijk gezegd kauwde hij liever op mijn eigen vingers of de afstandsbediening van de tv. De panda is net iets te plat voor hem om echt even lekker met al zijn frustratie op te kauwen voor die achterste kiezen. Dus ja, het is een schattige toevoeging voor in je luiertas, maar verwacht niet dat het op magische wijze een doorkomende-tandjes-crisis oplost als je kind kieskeurig is qua texturen.

Wat echt mijn redding is geweest toen ik wilde dat Leo gewoon even twintig minuten rustig zichzelf kon vermaken zodat ik kon ademhalen, was het creëren van een rustig hoekje met de Regenboog Babygym. Er zijn geen knipperende lichtjes, geen robotstemmen die vals kinderliedjes zingen — alleen prachtig, natuurlijk hout en zachte, tastbare dierenspeeltjes. Het gaf hem een rustige, afgeschermde plek om zich uit te rekken en naar het kleine olifantje te grijpen, terwijl ik naast hem op de vloer zat en mijn eigen zenuwstelsel probeerde te kalmeren. Het is bizar hoeveel een rustgevende inrichting ook echt je eigen bloeddruk als ouder kan verlagen.

Hoe dan ook, het punt is: het zien ontvouwen van deze hele tragedie rondom de baby daddy van Bhad Bhabie op social media, is gewoon een afschuwelijke herinnering aan het feit dat geld en roem je niet beschermen tegen de nachtmerrie van huiselijk geweld. Maar het herinnert me er ook aan dat als ouders onze allerhoogste roeping — belangrijker dan biologisch eten, bijpassende outfits of een opgeruimd huis — het beschermen van de rust van onze kinderen is. Zelfs als dat betekent dat we de moeilijkste en engste keuzes van ons leven moeten maken.

Als jij behoefte hebt om een zachtere, veiligere omgeving voor je eigen kleintje te bouwen, wacht dan niet tot de dingen perfect zijn voordat je een verandering doorvoert.

Shop hier de collectie van Kianao met niet-giftige, rustgevende baby-essentials en begin vandaag nog met het creëren van jullie eigen veilige bubbel.

De Rommelige Realiteit van Stress bij Baby's (FAQ)