De échte betekenis van nepo baby voor ouders met chronisch slaaptekort

Mijn schoonmoeder vertelde me vol vertrouwen, boven een lauw kopje Earl Grey, dat het een zeer besmettelijke virale uitslag was die rondging op de kinderdagverblijven in Noord-Londen. De barista bij onze lokale, veel te dure koffietent zwoer dat het een nieuwe ontwikkelingsfase was waarin peuters alle vaste voeding weigeren behalve biologische havermelk. En mijn vrouw, die 's avonds om tien uur nauwelijks opkeek van haar spreadsheet, vroeg of het dat peperdure merk Zweedse flesvoeding was dat we ons niet konden veroorloven.

Dit was mijn dinsdag. Ik functioneerde op misschien vier niet-aaneengesloten uren slaap, klemde een hydrofieldoek vast die vaag naar zure melk rook, en probeerde de culturele straattaal van dit moment te ontcijferen. Als je een tweeling van twee jaar oud hebt, roept elke zin met het woord 'baby' of 'pasgeborene' erin direct een oerpaniek vol cortisol op. Heb ik een mijlpaal gemist? Is het een nieuwe variant van de hand-, voet- en mondziekte? Moet ik kinderparacetamol gaan inslaan?

Ik zat op de rand van het bad terwijl Alice agressief een hele rol wc-papier afrolde en Bea een vochtig washandje probeerde op te eten, en typte de zin met trillende duimen in mijn telefoon. Wat bleek? De realiteit van de situatie was tegelijkertijd een enorme anticlimax én ontzettend irritant, maar dan om heel andere redenen.

Het harde besef dat mijn tweeling straks gewoon zal moeten werken voor de kost

Ik was twintig minuten lang bezig om de exacte definitie van deze kreet te achterhalen. Ik las een volkomen bizarre roddelrubriek over een of andere bekende 'baby M' die een modellencontract binnensleepte voordat ze überhaupt kon lopen, om er vervolgens achter te komen dat het helemaal niets met kindergeneeskunde te maken heeft. Een 'nepo-baby' is simpelweg een volwassen beroemdheid die een enorme kruiwagen heeft gehad in diens carrière omdat de ouders óók beroemd zijn. Dat is alles. Het is geen vlekjesziekte. Het is geen ingewikkeld voedingsschema.

Het is gewoon Maya Hawke die een filmset van Quentin Tarantino oploopt omdat haar ouders Ethan Hawke en Uma Thurman zijn, terwijl de rest van ons probeert onze kinderen ervan te overtuigen dat het eten van grind een slechte levenskeuze is. Het is Brooklyn Beckham die een fotoboek mag uitbrengen omdat zijn vader toevallig heel aardig tegen een bal kan trappen en zijn moeder in de jaren negentig een leuk Gucci-jurkje droeg. Het is de pure, onvervalste oneerlijkheid van de genetische loterij, blootgelegd in loeischerp Hollywood-licht.

Ik zat daar en keek hoe Alice probeerde mijn tandenborstel door de wc te spoelen, gegrepen door een plotselinge, intense klassenwoede. Mijn dochters zullen op een dag daadwerkelijk een cv in elkaar moeten knutselen. Ze zullen in een tochtige wachtkamer moeten zitten voor een sollicitatiegesprek, in een ongemakkelijke blazer, zwetend door hun deodorant heen, omdat de grootste culturele bijdrage van hun vader ooit bestond uit een ietwat virale tweet over de vuilnisbakken in Hackney. Ze zullen tijdens een etentje nooit terloops laten vallen dat oom Steven Spielberg ze een leuk bijrolletje geeft in zijn nieuwste blockbuster.

Ondertussen suggereert pagina 47 van het handboek van het consultatiebureau dat ik de ontwikkeling van hun vermogen om zelfstandig met een lepel te eten nauwlettend in de gaten moet houden. Dat is overigens een mijlpaal die ik volledig heb besloten te negeren.

Worstelen met de existentiële crisis van het moderne ouderschap

Toen de aanvankelijke opluchting dat ik de huisarts niet hoefde te bellen wegebde, bleef ik achter met een vreemde opvoedkater. Hoe moet je je kinderen in hemelsnaam de waarde van hard werken bijbrengen als de wereld overduidelijk draait om wie je kent? Ik kaartte dit vorige maand aan bij de verpleegkundige van het consultatiebureau, op zoek naar een of ander verhelderend psychologisch inzicht. Ze mompelde iets vaags over het prijzen van hun inzet in plaats van hun talent om een 'growth mindset' te stimuleren. Haar grootste zorg leek echter te zijn of ik wel genoeg slaap kreeg. Absoluut niet dus.

Ik las op een of ander angstaanjagend ouderforum dat we onze peuters moeten voorbereiden op de realiteit van maatschappelijke privileges. Dat voelt als een enorme opgave als ik Bea er op dit moment niet eens van kan overtuigen om een broek aan te trekken. Mijn gebrekkige kennis van de kinderpsychologie suggereert dat als ik gewoon 'goed zo' blijf roepen wanneer het ze lukt om hun schoenen aan de juiste voeten te doen, ze uiteindelijk misschien wel uitgroeien tot veerkrachtige volwassenen die niet verwachten dat het universum ze zomaar een platencontract in de schoot werpt.

Bij gebrek aan een trustfonds of een zomerhuis in Malibu, heb ik een lijstje gemaakt van de dingen die mijn tweeling daadwerkelijk van mij erft:

• Mijn nogal vervelende cilinderafwijking, wat betekent dat ze waarschijnlijk allebei rond groep vijf al aan een bril moeten.
• Een diepgeworteld, typisch Brits onvermogen om in restaurants te klagen, zelfs als het eten steenkoud is.
• Een verontrustende verzameling halflege tubes zinkzalf, verspreid door het huis als afschuwelijke paaseieren.
• Een gezonde scepsis tegenover iedereen die roept 'slaap wanneer de baby slaapt' (een biologische onmogelijkheid, tenzij je ook van plan bent de was te doen wanneer de baby de was doet).

Als je je eigen kinderkamer een upgrade wilt geven zonder een Hollywood-budget, neem dan eens een kijkje bij onze biologische babygyms en speelgoed.

Onze pogingen om een enigszins premium jeugd te bieden

Aangezien ik ze geen plekje op de A-lijst van beroemdheden kan garanderen, probeer ik er in ieder geval voor te zorgen dat de spullen waar ze op kauwen niet ronduit schadelijk voor ze zijn. Toen de tweeling kleiner was, kregen we een enorme berg plastic onzin cadeau. Het knipperde agressief en speelde valse elektronische deuntjes af die me nog steeds in mijn nachtmerries achtervolgen. We hebben al die troep uiteindelijk in een zak voor de kringloopwinkel gepropt en de Houten Dieren Babygym Set gekocht.

Dit is oprecht het enige item uit onze babyuitzet dat ik zou redden uit een brandende woning. In een wereld vol agressief felgekleurd plastic heeft puur, natuurlijk hout iets enorm rustgevends. Het is in de basis gewoon een prachtig afgewerkt, minimalistisch A-frame waaraan een olifantje en een vogeltje hangen, maar de tweeling behandelde het alsof het de Mona Lisa was. Alice lag er vroeger vaak onder en tikte zachtjes tegen de houten ring, schijnbaar gehypnotiseerd door de natuurlijke houtnerf. Bea pakte liever de olifant vast om die als een slinger te gebruiken en daarmee haar zus een tik te verkopen. Ook een vorm van zintuiglijke ontwikkeling, zullen we maar zeggen.

Onze kinderarts beweerde dat natuurlijke texturen helpen bij de tastontwikkeling. Dat klinkt fantastisch, maar eerlijk gezegd ben ik er gewoon dol op omdat er geen AA-batterijen in hoeven en het er niet uitziet alsof er een compleet circus is ontploft in mijn woonkamer.

Daarnaast hebben we ook de Zachte Baby Bouwblokken Set. Ze zijn... prima. De marketingtekst stelt dat ze logisch nadenken en rekenvaardigheid bevorderen, wat een buitengewoon optimistische claim is voor een product dat gemaakt is voor kleine mensjes die regelmatig hun eigen badwater proberen te drinken. Ze zijn gemaakt van zacht rubber, wat fantastisch is: als Bea er onvermijdelijk eentje vanaf de andere kant van de kamer naar mijn hoofd slingert, levert dat in ieder geval geen hersenschudding op. Maar het zijn er wel twaalf, en omdat ze zacht en een beetje macaron-kleurig zijn, vallen ze nagenoeg niet op als ze op het vloerkleed liggen. Het resultaat? Ik sta er in het donker voortdurend op. Gelukkig is dat een stuk prettiger dan op een keihard stuk plastic stappen, maar levensveranderend zou ik ze toch niet willen noemen.

De kleding die mijn kinderen daadwerkelijk overleeft

De andere manier waarop ik de illusie probeer op te houden dat mijn kinderen een leven vol weelde leiden, is door ze te kleden in stoffen die niet aanvoelen als gerecycled schuurpapier. Een tweeling betekent de dubbele hoeveelheid was, dubbel zoveel mysterieuze huiduitslag en twee keer zoveel explosieve luier-incidenten die je doen twijfelen aan alle levenskeuzes die je ooit hebt gemaakt.

Wij leven in de praktijk in het Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen. Dat hele biologische katoen-verhaal is niet alleen omdat ik een pretentieuze vader uit Noord-Londen ben; het maakt écht een wereld van verschil als je kind een huidje heeft dat op zo'n beetje alles agressief reageert. Maar de ware genialiteit van dit specifieke rompertje zit 'm in de envelophals.

Voordat ik kinderen kreeg, dacht ik altijd dat die overlappende schouderflapjes slechts een schattig designdetail waren. Ik had geen idee dat ze in werkelijkheid dienen als tactische nooduitgang. Toen Alice afgelopen winter een buikvirus te pakken had, met een spuitluier tot gevolg die zó catastrofaal was dat het de wetten van de natuurkunde tartte, zorgde die envelophals ervoor dat ik het kledingstuk naar *beneden* over haar benen kon trekken. Ik hoefde dus niet een geruïneerd, ronduit giftig kledingstuk over haar gezicht en haren te schrapen. Dit detail is overduidelijk bedacht door iemand die de duistere kant van het ouderschap van dichtbij heeft meegemaakt.

Je moet eigenlijk gewoon het ideaalbeeld van de perfecte opvoeding overboord gooien, accepteren dat je kinderen waarschijnlijk nooit tot de adel zullen behoren, kleding kopen die bestand is tegen biologische oorlogsvoering en hopen dat ze opgroeien met genoeg inlevingsvermogen om hun lease-SUV later niet asociaal over twee gehandicaptenparkeerplaatsen bij de supermarkt te parkeren.

Klaar om jouw absoluut niet-beroemde, maar natuurlijk wel uiterst schattige kind aan te kleden? Sla dan nu een paar van onze essentials van biologisch katoen in, vóór de volgende onvermijdelijke luierexplosie een feit is.

Prangende vragen over deze hele situatie

Is een nepo-baby een medische aandoening waar ik me zorgen over moet maken?

Nee, absoluut niet. Tenzij je kind opeens een vermelding op de aftiteling van een indiefilm en een eigen luxetrailer op de speelplaats eist, zit je helemaal veilig. Het heeft niets te maken met koorts, vlekjes of een slaapregressie. Het consultatiebureau heeft er geen mening over. Je kunt weer rustig ademhalen.

Hoe leg je in vredesnaam het begrip 'privilege' uit aan een peuter?

Ik heb werkelijk geen flauw idee. Iedereen die beweert van wel, liegt waarschijnlijk in de hoop je een of ander opvoedboek aan te smeren. Zelf probeer ik ze er vooral van te weerhouden om speelgoed uit de handen van andere kinderen in de speeltuin te rukken. Daarnaast dwing ik ze min of meer om netjes 'dankjewel' te zeggen als de bakker ze een gratis krentenbolletje geeft. Mijn theorie is dat als we rond hun vierde de basis van het menselijk fatsoen onder de knie hebben, we dingen als systemische ongelijkheid en Hollywood-nepotisme wel ergens rond hun zevende levensjaar kunnen tackelen.

Wordt mijn kind slimmer als ik duur biologisch houten speelgoed koop?

Onze huisarts merkte ooit terloops op dat verschillende texturen goed zijn voor de hersenontwikkeling. Maar laten we eerlijk wezen: je kind gaat waarschijnlijk tóch een uur lang spelen met de lege kartonnen doos waar het speelgoed in zat. Ik koop mooi houten speelgoed omdat het niet snel stuk gaat, geen afschuwelijke muziek afspeelt en omdat het de boel nét iets minder chaotisch doet aanvoelen wanneer de rest van de woonkamer bezaaid ligt met verkruimelde rijstwafels. Het is puur voor mijn eigen mentale gezondheid, niet voor hun IQ.

Wat als mijn kind écht dolgraag acteur wil worden?

Moge de hemel je bijstaan, want dan ga jij voortaan je weekenden opofferen om in de stromende regen naar troosteloze buurthuizen te rijden, puur zodat jouw kind de rol van 'Boom Nummer Drie' kan vertolken in een amateurproductie van Peter Pan. Zeg ze maar gewoon dat ze hard moeten werken, hun tekst goed uit hun hoofd moeten leren en... hopelijk op een dag met een regisseur trouwen. Dat lijkt de enige waterdichte strategie te zijn.

Moet ik me zorgen maken over de digitale voetafdruk van mijn kind?

Waarschijnlijk wel. Ik las een artikel dat me ontzettend zenuwachtig maakte over het plaatsen van foto's van de tweeling op Instagram. Tegenwoordig post ik dus alleen nog maar foto's van hun achterhoofd, of beelden waarop ze volledig onherkenbaar zijn door een laag modder. Ze zijn dan wel niet beroemd, maar ik heb toch liever niet dat hun toekomstige werkgever hoge resolutie-foto's kan vinden waarop ze als tweejarige in hun blote billen een bord spaghetti naar binnen werken.