De harde waarheid: waarom jouw baby een siliconen handbijtring nodig heeft

De allergrootste leugen die oudere generaties je vertellen, is dat een baby die op zijn vuistjes kauwt, uitgehongerd is. Ik herinner me nog dat ik achter in mijn Honda CRV op de parkeerplaats van de supermarkt zat toen mijn zoon Leo een maand of vier was, en ik er even helemaal doorheen zat. Maya, toen drie, schopte tegen de achterkant van mijn stoel, en Leo ging helemaal los op zijn eigen linkerhand. Ik klemde een lauwwarme ijskoffie van zeven euro vast, er heilig van overtuigd dat ik mijn tweede kind de basisvoeding onthield, want een oudere vrouw bij de kassa had net luidkeels opgemerkt: "Ach, kijk hem nou zijn kleine handjes opeten, mama geeft hem vast niet genoeg te eten!"

Dus ik zit daar op de achterbank, probeer hem aan de borst te leggen, duw zowat een borst in zijn gezicht, en hij krijst alleen maar. Hij keek me aan alsof ik gek was geworden. Hij wilde geen melk. Hij had letterlijk twintig minuten geleden nog gedronken. Hij had helemaal geen honger. Hij deed gewoon wat baby's instinctief doen als hun tandvlees begint te werken en pijn doet—hij zocht naar tegendruk, en zijn handjes waren het enige dat hij betrouwbaar in zijn mond kon stoppen.

Mijn dokter bevestigde later dat dit gewoon een enorme ontwikkelingsmijlpaal is die rond de drie tot vier maanden plaatsvindt. De speekselklieren worden actief, de tanden beginnen diep onder het tandvlees te schuiven lang voordat je ze daadwerkelijk kunt zien, en baby's beseffen ineens dat ze handjes hebben. Maar ze hebben nog absoluut nul fijne motoriek. Niks. De pincetgreep bestaat nog niet. Dus ze kunnen geen traditioneel speeltje vasthouden, wat betekent dat ze hun eigen knokkels maar als bijtspeeltje gebruiken.

En dan begint de echte nachtmerrie, want mijn man Dave kwam op een dinsdag uit zijn werk, keek naar Leo en vroeg: "Waarom ziet de hand van onze zoon eruit als rauw gehakt?"

Kwijluitslag en de nekplooi vol ellende

Ik moet het even hebben over de pure natuurkunde van babyspeeksel in deze fase, want het tart echt alle wetten van de wetenschap. Een baby van vier maanden kan een hoeveelheid vloeistof produceren die voor een mensje van dat formaat volkomen onlogisch is. Het is een constante, lopende kraan van kwijl die uit hun mond stroomt, over hun knuistjes loopt en recht door dat ongelofelijk dure, zogenaamd absorberende rompertje van biologisch katoen trekt dat je ze die ochtend zo onnozel had aangetrokken.

En dan die geur. Niemand waarschuwt je voor de geur van een handje dat de hele dag heeft liggen marineren in warm babyspuug en halfverteerde melk. Het hoopt zich op in die schattige, mollige polsplooitjes en trekt helemaal in hun huid tot ze ruiken naar een zure-kaasfabriek. Je probeert het weg te vegen, maar het vocht blijft maar komen, waardoor er een permanent moerasklimaat ontstaat, recht onder hun kinnetje.

En dan komt de uitslag. Oh god, de uitslag. Het is een boze, rauwe, rode huidirritatie die niet alleen op hun arme afgekloven knokkels zit, maar ook diep in die schattige nekplooitjes. Het is eigenlijk een soort schimmeltje. Het ziet er pijnlijk uit, het geeft je het gevoel dat je een compleet nalatige moeder bent die niet weet hoe een washandje werkt, en geen enkele hoeveelheid barrièrecrème lijkt te helpen, want ze kauwen meteen weer op hun handen en smeren de crème linea recta in hun eigen oogbollen.

Als je je afvraagt hoe je hun bijtspeeltjes hygiënisch houdt als ze bedekt zijn met al dat biologische afval: gooi de siliconen speeltjes gewoon in het bovenste rek van je vaatwasser tijdens je flessenwas-marathon om tien uur 's avonds. Want echt niemand heeft de mentale capaciteit om op dat tijdstip nog water te koken voor sterilisatie.

Maak kennis met de draagbare mondredder

Hoe dan ook, het punt is: hun handjes krijgen het zwaar te verduren en er is een interventie nodig. Wat ik écht nodig had, was een hand-bijtspeeltje. Het mooie van een hand-bijtspeeltje—of een draagbaar bijtspeeltje, of hoe je het ook wilt noemen—is dat het hun totale gebrek aan coördinatie omzeilt.

In het begin maakte ik de fout om dingen puur te kopen op basis van hoe ze er in de babykamer uit zouden zien. Ik kocht de Handgemaakte Houten & Siliconen Bijtring omdat hij perfect paste bij mijn neutrale esthetiek. Het is een prachtig babyspulletje. Crèmekleuren, mooi onbehandeld beukenhout, prachtige kralen met textuur. Maar voor een baby van vier maanden die het maaien van zijn eigen armpjes amper onder controle heeft? Een absolute ramp in deze specifieke vroege fase. Ik gaf hem aan hem, hij hield hem een halve seconde vast, lanceerde hem meteen op de vloer waar onze Golden Retriever net had liggen slapen, en ging direct weer door met het opeten van zijn eigen knokkels. Het is een fantastisch speeltje voor als ze een paar maanden ouder zijn en de knijpkracht van een kleine bodybuilder hebben, maar voor de vroege vuistjes-kauwfase betekende het alleen maar dat ik hem vierhonderd keer per uur van het vloerkleed mocht rapen.

We hadden iets nodig wat hij eigenlijk zonder moeite kon vasthouden. Uiteindelijk vertrouwden we enorm op de Panda Bijtring van Kianao. Oké, het is niet een van die enorme siliconen wanten die op een ruimtepak-handschoen lijken, maar het werkte voor ons in feite als een hand-bijtspeeltje, omdat de platte, superlichte vorm het eerste was wat Leo daadwerkelijk in zijn knuistje wist te houden. Ik steunde het kleine gedeelte met bamboetextuur als het ware tegen zijn handpalm, en zijn vingertjes krulden er van nature omheen. Hij kon op de siliconen panda-oortjes kauwen terwijl we in de auto zaten, zonder het elke drie seconden te laten vallen. Het gaf zijn arme, schrale huidje even rust, en het is 100% food-grade siliconen, dus ik hoefde me geen zorgen te maken over welke giftige chemicaliën ze tegenwoordig in plastic speelgoed stoppen.

De margarita-theorie van kokhalsreflexen

Ik dacht altijd dat speeltjes om op te kauwen puur voor pijnbestrijding waren, maar mijn vriendin Jen, die prelogopedist is, liet me op een avond onder het genot van lauwwarme margarita's versteld staan. Ik vertelde haar dat ik Leo maar gewoon voor altijd op zijn handen ging laten kauwen, omdat het kopen van bijtspeeltjes aanvoelde als geldklopperij.

Ze keek me vol afschuw aan. Ze legde uit dat het in de mond stoppen van siliconen objecten met de juiste grootte, baby's enorm helpt om hun kokhalsreflex verder naar achteren in de mond te duwen. Wanneer ze alleen maar op hun eigen zachte vingertjes kauwen, krijgen ze niet dezelfde zintuiglijke stimulatie met diepe druk. Ze moeten op stevige dingen met structuur kauwen om de kaakkracht op te bouwen die nodig is voor een volwassen, roterende kauwbeweging. Als ze dit niet doen, blijken ze, wanneer je ze met zes maanden een stukje geroosterde zoete aardappel probeert te geven, gewoon te kokhalzen en alles onder te spugen. De wetenschap is bizar, of in elk geval is dat mijn zeer gebrekkige begrip ervan.

Ze herinnerde me er ook aan waarom we niet zomaar de makkelijke weg van medicatie kunnen kiezen. Mijn huisarts had ons al gewaarschuwd voor die homeopathische tandjesgels, maar Jen benadrukte het nog eens. De gezondheidsautoriteiten waarschuwen streng tegen verdovende gels met benzocaïne voor baby's, omdat ze een angstaanjagende aandoening kunnen veroorzaken waarbij het zuurstofgehalte daalt. Ik heb zelf ooit een verdovende gel op mijn eigen tandvlees geprobeerd toen mijn verstandskiezen pijn deden, en mijn hele keel was een dag lang verdoofd. Geen denken aan dat ik dat in de mond van een baby smeer. En begin maar niet over die barnstenen kettingen voor doorkomende tandjes; dat is in feite gewoon een enorm verstikkings- en wurgingsgevaar dat op de loer ligt.

Als je meer veilige, niet-giftige opties zoekt om die kaakkracht op te bouwen, moet je echt eens de babycollecties van Kianao ontdekken, want alles is uitvoerig getest en het staat eerlijk gezegd ook nog eens mooi in je interieur.

De koelkastregel

Toen Maya een paar jaar later kwam, waren we veel beter voorbereid op de kwijl-en-kauwfase. Ze leefde echt voor de Eekhoorn Bijtring. Ze was geobsedeerd door het kleine, getextureerde eikel-gedeelte. Het ringontwerp was geniaal, omdat ze haar pols er bijna als een armband doorheen kon halen, waardoor het vrijwel onmogelijk voor haar was om hem in de kinderwagen te laten vallen.

Ik dacht vroeger dat ik een genie was door haar bijtspeeltjes in de vriezer te gooien om ze ijskoud te maken. Dave dacht dat ik de code van het ouderschap had gekraakt. Nou, nee. Onze kindertandarts vertelde me bij haar eerste controle beleefd dat het bevriezen van bijtspeeltjes een vreselijk idee is. Blijkbaar maakt het de siliconen veel te hard, wat hun tere, kleine tandvlees flink kan kneuzen of ervoor kan zorgen dat het bevroren oppervlak aan hun gevoelige lipjes vastvriest.

In plaats van het bijtspeeltje in een wapen te veranderen, kun je het beter een minuut of vijftien in de gewone koelkast leggen—naast je vergeten meal-prep bakjes—zodat het lekker koud wordt zonder in een baksteen te veranderen. Het verdooft de pijnlijke plekjes net genoeg om jou twintig minuten rust op te leveren, zodat je je koffie kunt drinken voordat hij koud wordt. Of, laten we eerlijk zijn, je gaat hem toch koud opdrinken.

Voordat je gek wordt van de volgende nachtelijke tandjescrisis, bekijk dan Kianao's volledige lijn van duurzame baby-essentials om de perfecte verzachtende hulpmiddelen voor je kleintje te vinden.

Veelgestelde vragen over de kliederige realiteit van tandjes krijgen

Wanneer beginnen ze precies met die agressieve handen-kauwfase?

Meestal rond de 3 tot 4 maanden! Bij Leo was ik er helemaal door in de war, want ik dacht dat tandjes pas rond de 6 maanden doorkwamen. Maar de tanden beginnen echt al veel eerder onder het tandvlees te verschuiven, en hun speekselklieren draaien rond dezelfde tijd overuren. Bovendien ontdekken ze letterlijk pas net dat ze handjes hebben en willen ze die uitproberen. Het is volkomen normaal, gewoon een enorme kliederboel.

Zijn draagbare hand-bijtspeeltjes veilig om mee te slapen?

Oh god, nee. Laat een bijtspeeltje (draagbaar, van siliconen, hout, of wat dan ook) nooit of te nimmer achter in het bedje bij een slapende baby. Het is een enorm verstikkingsgevaar. Als ze slapen, hoort het bedje helemaal leeg te zijn, op een hoeslaken en de baby na. Als ze 's nachts huilend wakker worden van de pijn bij het doorkomen van tandjes, zit er niets anders op dan opstaan, ze op een koud bijtspeeltje laten kauwen terwijl je ze vasthoudt, en ze weer in slaap wiegen terwijl je al je levenskeuzes in twijfel trekt.

Hoe kom ik af van die vreselijke kwijluitslag onder hun kinnetje?

Houd het droog, wat klinkt als een hilarische grap als je baby zo'n vier liter spuug per uur produceert. Maar serieus, ik moest Maya altijd een zacht slabbetje omdoen en het verwisselen zodra het ook maar een beetje vochtig werd. Dep de nekplooitjes zachtjes droog met een schone doek (niet wrijven, het is al schraal!). Zodra het kurkdroog is, smeer je een dikke laag barrièrecrème, zoals Aquaphor of vaseline, over het gebied om het huidje te beschermen tegen de constante nattigheid.

Moet ik echt verschillende texturen bijtspeeltjes kopen?

Ja, verrassend genoeg wel. Mijn vriendin (de prelogopediste) vertelde me dat het aanbieden van verschillende texturen (bobbeltjes, ribbeltjes, gladde stukken) hen echt helpt om de binnenkant van hun mond in kaart te brengen, en het werkt als een piepklein tandenborsteltje voor hun tandvlees. Maya was gek op de kleine bobbeltjes op haar eekhoorn-bijtspeeltje, terwijl Leo liever gladde, platte randjes had. Ze hebben allemaal hun eigen gekke kleine voorkeuren, dus een paar opties in huis hebben redt je verstand als eentje zomaar opeens niet meer werkt.

Waarom kan ik niet gewoon die verdovende gels gebruiken die mijn moeder bij mij gebruikte?

Omdat de gezondheidsautoriteiten in feite hebben gezegd dat ze nu levensgevaarlijk zijn. De ouderwetse gels bevatten meestal benzocaïne, wat een zeldzame maar dodelijke aandoening kan veroorzaken waarbij het zuurstofgehalte in het bloed van een baby daalt. Bovendien spoelen de gels door al dat kwijl in twee seconden weer weg, dus ze werken niet eens zo goed. Houd het maar bij de koude siliconen hand-bijtspeeltjes—die zijn stukken veiliger en verdoven de keel van je baby tenminste niet.