De Beste Evo Baby Dragon Decks voor Ouders met Slaaptekort

Er bestaat een gigantische, compleet absurde mythe in opvoedland dat de seconde dat je een pasgeboren baby mee naar huis neemt, je smartphone ineens een puur, educatief hulpmiddel wordt. Uitsluitend gebruikt om de milliliters moedermelk bij te houden en om witte ruis af te spelen die klinkt als een stofzuiger gevangen in een windtunnel.

Ik vind dit echt klinkklare onzin.

Want ik herinner me nog heel goed dat ik op een dinsdag om 03:14 uur wakker was, in een grijze HEMA-joggingbroek met een mysterieuze, ietwat harde bleekvlek op de linkerknie, terwijl ik mijn zoon Leo in het pikkedonker zat te wiegen. Ik was kapot. Ik trilde letterlijk zowat van de cafeïne die ik de vorige middag om 16:00 uur had gedronken (wat een vreselijke fout was). En ik was echt geen opvoedblogs over de slaapcycli van baby's aan het lezen.

Ik was agressief op mijn telefoonscherm aan het tikken, in een poging uit te vinden hoe ik een 'Goblin Barrel' in Clash Royale kon uitschakelen.

Mobiel gamen is het donkere, plakkerige geheim van het moderne moederschap. We verstoppen ons allemaal op de wc, zitten in de auto te wachten tot we de kinderen van school kunnen halen (in mijn geval Maya), of zitten vast onder een slapende baby, terwijl we absurd snelle mobiele spelletjes spelen. Puur voor een klein dopamineshotje dat niets te maken heeft met het succesvol pureren van een wortel. Daarom moet ik het even hebben over iets dat de laatste tijd mijn hele huishouden heeft overgenomen—en nee, het is geen nieuw, vaag ademhalingsvirus van de opvang, al hebben we dat ook.

Het is deze belachelijke vliegende groene, digitale hagedis.

De grote leugen over moeders en schermtijd

Voor de leken onder ons: Clash Royale is een game die mijn man Dave jaren geleden heeft gedownload. Daarna heb ik het gedownload om hem ermee uit te lachen, en inmiddels zit ik in een hoger level dan hij. Hij doet alsof het hem niets doet, maar het vernietigt absoluut zijn fragiele mannelijke ego. Hoe dan ook, de game heeft net een nieuwe functie geïntroduceerd waarbij bepaalde personages tijdens de wedstrijd 'evolueren'. En de nieuwste is de baby dragon.

Wij noemen hem thuis gewoon de 'baby d', wat klinkt als een verschrikkelijke rappernaam, maar goed.

De geëvolueerde versie van dit ding doet een rare move genaamd 'Friendly Drag', waarbij hij eigenlijk een gigantische windvlaag niest die al je andere troepen 50% sneller laat rennen. Het is een complete chaos. Eerlijk gezegd lijkt het precies op wat er gebeurt wanneer mijn vierjarige Leo op een kinderfeestje een rood waterijsje eet—gewoon een plotselinge, angstaanjagende explosie van chaotische snelheid die alles op zijn pad vernietigt.

Je zou niet denken dat een moeder van twee zich druk maakt om het vinden van een goed evo baby dragon deck, maar als je maar drieënhalve minuut rust hebt terwijl de kinderen zoet zijn met een kartonnen doos, heb je een strategie nodig die snel wint. Je hebt geen tijd om aan te kloten. Je moet je troepen droppen, de toren vernietigen en je telefoon vergrendelen voordat iemand begint te gillen omdat hun zus verkeerd naar ze keek.

Waarom mijn zevenjarige hier beter in is dan ik

Hier komt het deprimerende gedeelte. Maya, die zeven is maar zich gedraagt als vijfentwintig, keek op een middag mee hoe ik speelde terwijl ik een berg wasgoed op de bank negeerde. Ze vroeg of ze het mocht proberen. Ik dacht: prima, ze tikt waarschijnlijk maar wat op het scherm en verliest.

Tien minuten later had ze mijn hele opstelling compleet omgegooid. Kinderhersenen zijn gewoon gemaakt voor deze onzin. Ze denken er niet te veel over na, zoals wij doen. Ik zit daar de elixirkosten te berekenen en vraag me af of ik mijn spreuken moet bewaren, en zij denkt gewoon: VUURBAL. NU.

Zij was degene die opmerkte dat de geëvolueerde baby dragon maar één cyclus kost om te activeren, wat betekent dat je hem super agressief kunt spelen. Ik probeerde defensief en beschermend te zijn, wat heel erg lijkt op mijn daadwerkelijke opvoedstijl waarbij ik in de speeltuin constant om ze heen drentel wachtend tot ze een hersenschudding oplopen, maar Maya gooide alle voorzichtigheid overboord. En ze won.

Het deed me beseffen dat je die chaotische, vliegende hagedis soms gewoon zijn gang moet laten gaan, weet je? Maar goed, zij en Dave maken al weken ruzie over wat nou absoluut het beste evo baby dragon deck is, en ik zit precies in het kruisvuur.

Wat er momenteel écht werkt in de arena

Oké, dus als je daadwerkelijk een paar potjes probeert te winnen terwijl je in de voorraadkast verstopt zit en oudbakken kaasvlinders eet, zijn er een paar strategieën die momenteel domineren. En daar heb ik een sterke mening over.

Allereerst is er de 'LumberLoon Aggro'-opstelling. Oh god, ik heb hier zo'n haat-liefdeverhouding mee. Het komt er eigenlijk op neer dat je de geëvolueerde draak combineert met een Balloon en een Lumberjack. De Lumberjack gaat dood, laat een woedespreuk vallen, vervolgens raakt de windvlaag van de draak de Balloon, en ineens beweegt deze gigantische explosieve zeppelin met de snelheid van het licht richting de vijandelijke toren. Het is ZO STRESSVOL. Ik probeerde dit deck te spelen terwijl ik in de wachtkamer bij de tandarts zat, en ik zweer je dat mijn hartslag de 140 aantikte. Mijn Apple Watch vroeg letterlijk of ik een crosstrainer-workout aan het doen was. Het is ontzettend goed—blijkbaar heeft het online een winpercentage van bijna 57%—maar het vereist een mate van manisch getik die ik gewoon niet in me heb voordat ik mijn derde kop koffie op heb. Het is gewoon te veel visuele chaos.

Dan is er de 'Golem Beatdown'-strategie, wat inhoudt dat je een gigantisch, ongelooflijk traag stenen monster inzet en de babydraak erachter plaatst. Duurt eeuwen om op te zetten. Ik heb een lading handdoeken in de droger zitten die kreukelig gaan worden als ik hier moet wachten tot zo'n Golem een digitale brug oversteekt. VOLGENDE.

Tot slot is er de 'Miner Fast Cycle', momenteel Dave's obsessie. Je gebruikt hierbij eigenlijk een heel goedkope, snelle rotatie van kaarten om langzaam maar zeker de tegenstander af te breken. Hij kan wel vijfenveertig minuten op de wc zitten om dit deck te spelen. Dan klop ik op de deur met een peuter op mijn arm die actief snot aan mijn schouder afveegt, en dan roept Dave: "Even wachten, ik moet nog even hun troepen meetrekken met een Tornado-spreuk!" Ik heb vorige week serieus overwogen om het wifi-wachtwoord te veranderen.

Als je meer wilt ontdekken over het overleven van de prachtige chaos van het gezinsleven, of dat nu het vechten tegen digitale goblins is of tegen levensechte driftbuien, dan moet je zeker even kijken naar de biologische babykleding van Kianao. Die maakt de rommelige momenten oprecht een stukje makkelijker om op te ruimen.

Wat dokter Miller serieus zei over onze iPad-gewoonte

Omdat ik een moderne moeder ben die stikt onder een deken van constante schuldgevoelens, raakte ik natuurlijk op een gegeven moment in paniek over hoeveel tijd we allemaal spendeerden aan het staren naar oplichtende rechthoeken.

We hadden vorige maand Leo's vierjaarscontrole bij het consultatiebureau. Dokter Miller is een heerlijke, uitgeput uitziende man die altijd een lichte vlek op zijn stropdas heeft—waardoor ik hem blindelings vertrouw. Ik zat op dat krakerige papier van de onderzoekstafel, kijkend hoe Leo actief probeerde de medische afvalbak te likken, en ik heb alles opgebiecht. Ik vertelde hem dat Maya mobiele spelletjes speelt. Ik vertelde hem dat ík mobiele spelletjes speel om het lawaai aan te kunnen. Ik vroeg hem of ik hun zich ontwikkelende prefrontale cortexen fundamenteel aan het verwoesten was.

Ik verwachtte dat hij de officiële medische richtlijnen naar mijn hoofd zou slingeren. Je kent de regels wel. Ze zeggen dat kinderen onder de 18 maanden helemaal geen schermen mogen zien, en oudere kinderen mogen dan hooguit één uurtje aan zeer educatieve, biologische, glutenvrije programma's per dag. Ik zette me al schrap voor een preek.

In plaats daarvan zuchtte dokter Miller, wreef even in zijn ogen en vertelde me dat die strikte één-uur-regel prachtig is voor in een laboratorium, maar dat ouders in de echte wereld soms gewoon het avondeten moeten koken zonder dat er iemand de hond in de fik steekt. Hij zei natuurlijk niet dat het prima was om ze 24/7 achter een scherm te zetten, maar hij bracht het compleet anders dan die bangmakerij op opvoedblogs.

Eigenlijk kwam het erop neer dat de games zelf, zeker snelle, dopamine-opwekkende spelletjes zoals Clash Royale, niet de duivel zijn, maar dat ze wél de spanningsboog van een kind frituren als je het niet afwisselt. Hij stelde voor om de zogenaamde 20-20-20-regel toe te passen: elke twintig minuten laat je ze twintig seconden lang naar iets kijken dat minstens zes meter (twintig voet) verderop is. Ik ben er vrij zeker van dat hij zei dat dit was om overbelasting van de ogen te voorkomen, maar ik gebruik het vooral als excuus om random "KIJK NAAR DE BOMEN" te schreeuwen terwijl Dave midden in een potje zit.

Hij vertelde me ook dat het echte gevaar niet per se het scherm zelf is, maar datgene wat door het scherm vervangen wordt. Als ze fysiek, tastbaar spel mislopen omdat ze te druk zijn met het levelen van een babydraak, dan heb je pas een probleem.

Ze met beide benen op de grond houden als de schermen uitgaan

Dit was echt een gigantische wake-upcall voor me. Ik realiseerde me dat toen Maya een baby was, ik haar constant houten speelgoed en gekke kleine dingen met structuur gaf om aan te voelen. Maar met Leo, omdat hij het tweede kind is en ik gewoon fundamenteel vermoeider ben, heb ik toch net even wat vaker op de iPad geleund.

Dus ik probeer de fysieke knuffelitems weer een beetje terug te brengen. Dingen die ze weer in de echte wereld aarden wanneer de schermen eindelijk uitgaan.

Mijn absolute favoriet van dit moment, en het enige dat op de een of andere manier de enorme vernietigende kracht van mijn kinderen heeft overleefd, is het biokatoenen babydekentje met eekhoornprint van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit dekentje echt íéts heeft meegemaakt. Toen Leo een maand of zes was, had hij een vreselijk buikgriepvirus. Ik zal jullie de grafische details besparen, maar laat ik het zo zeggen: ik heb dit dekentje dat weekend minstens twaalf keer gewassen. En hoe het kan? Het is nog steeds ongelooflijk zacht. Het heeft dit dubbellaagse biologische katoen dat zwaar genoeg is om troostend aan te voelen—een beetje als een zachte knuffel—maar ademend genoeg zodat ze niet badend in het zweet wakker worden. Bovendien zijn de kleine boseekhoorntjes erop oprecht heel schattig, in tegenstelling tot de angstaanjagende neonfiguren op zijn tablet.

Als de kinderen een schermvrije middag hebben en meestal als verwilderde wasbeertjes door de achtertuin rennen, woont Leo eigenlijk in zijn mouwloze biokatoenen romper. Het stretcht zo lekker mee dat het hem niet belemmert wanneer hij in het hek probeert te klimmen, en hij krijgt er niet van die rare, rode schuurplekken van die synthetische kleding wel veroorzaakt.

Ik moet zeggen, we hebben ook het bamboe babydekentje met zwanenprint. Het is prima. De bamboestof is zeker verkoelend, wat geweldig is als je een kind hebt dat het snel warm heeft tijdens het slapen, maar Dave vindt de roze zwanen "een beetje te veel" (wat dat ook mag betekenen, hij speelt letterlijk een game met een roze vliegende hagedis). Mijn grootste probleem ermee is dat als je het na het wasprogramma langer dan vijf minuten in de droger laat zitten, het kreukelt op een manier waardoor ik me diep ongeschikt voel als huisvrouw. Maar het is wel zacht, dat geef ik toe.

Eerlijk, de balans vinden tussen dit alles is gewoon een absolute puinhoop. Ik probeer hun schermtijd te beperken terwijl ik me actief verstop in de keuken, zodat ik een snel mobiel potje kan afmaken voordat het pastawater overkookt. Het is hypocriet. Het is chaotisch. Het is ouderschap.

We proberen allemaal maar een degelijke strategie te vinden die werkt, of we nu digitale troepen droppen in een arena, of gewoon proberen een vierjarige een stukje broccoli te laten eten zonder dat er gehuild wordt.

Als jij ook midden in die loopgraven zit, zorg er dan voor dat je de juiste uitrusting hebt om je kleintjes comfortabel te houden, terwijl jij je telefoon onvermijdelijk achter een sierkussen verstopt. Bekijk Kianao's volledige lijn van biologische babydekentjes om het volgende favoriete schermvrije troost-item voor je kind te vinden.

Veelgestelde vragen: Gamen, schuldgevoel en opgroeien

Is het echt vreselijk als ik mijn peuter laat kijken hoe ik mobiele games speel?
Oh god, nee, het is niet vreselijk. Ik bedoel, klem hun ogen niet open en dwing ze niet om zes uur achter elkaar naar je te kijken terwijl je speelt. Maar als ze je toevallig zien tikken terwijl ze de borst krijgen of met blokken spelen? Niks aan de hand. Vroeger gaf ik de iPad gewoon uit handen en rende ik weg om was op te vouwen, maar tegenwoordig probeer ik ook echt met Leo te praten terwijl hij meekijkt. "Kijk eens naar de grote groene draak!" Daardoor voel ik me net iets minder nalatig. Alles is een taalles, als je maar hard genoeg je best doet.

Wat is die evo baby dragon eigenlijk en waarom is mijn oudere kind erdoor geobsedeerd?
Het is gewoon een geüpgradede kaart in Clash Royale die momenteel de competitieve kant van de game domineert. Het heeft lage cycluskosten, waardoor ze hem constant kunnen inzetten, en hij versnelt al hun andere troepen. Het is eigenlijk het digitale equivalent van een suikerkick. Ze zijn er geobsedeerd door omdat winnen leuk is, en met deze kaart is winnen op dit moment gewoon een stuk makkelijker.

Hoe krijg ik mijn kinderen zover dat ze écht hun schermen wegleggen zonder driftbui?
Als je een perfecte methode zonder tranen hebt gevonden, mail me dan onmiddellijk. Voor ons werkt een waarschuwing van vijf minuten niet echt, omdat vierjarigen het concept van tijd niet begrijpen. In plaats daarvan probeer ik de overgang te maken met iets heel tastbaars. We wikkelen onszelf in dat eekhoorndekentje dat ik noemde, of we pakken wat koude speelklei. Je moet die intense visuele prikkels vervangen door een sterk fysiek gevoel, anders draaien ze gewoon helemaal door.

Hebben die blauwlichtfilterbrillen voor kinderen echt zin?
Dokter Miller haalde eigenlijk zijn schouders op toen ik hem ernaar vroeg. De wetenschap erachter is een beetje vaag. Sommige mensen zweren erbij, maar vooral zien ze er gewoon ontzettend schattig uit op die kleine gezichtjes. Een groter probleem is de korte afstand van het scherm tot hun ogen en het feit dat ze vergeten te knipperen. Knipperen is gratis! Herinner ze eraan dat ze moeten knipperen. En handhaaf misschien die 20-20-20-regel, als je eraan kunt denken.

Moet ik het favoriete mobiele spelletje van mijn kind eens proberen te spelen?
Eerlijk? Ja. Het geeft jullie iets om over te praten dat geen school of klusjes is. Bovendien zit er een heel specifiek, diep bevredigend genot in het compleet vernietigen van je zevenjarige in een digitale arena en te zien hoe ze zich realiseren dat mama écht wel weet wat ze doet. Een absolute aanrader.