De waarheid over de eerste hapjes van je kleintje

Mijn schoonmoeder klampte me laatst aan in de Albert Heijn en vertelde me dat als ik niet een schepje rijstebloem in de avondfles van mijn drie maanden oude baby zou doen, hij nooit zou doorslapen en ik de rest van mijn leven moe zou zijn. Twee gangpaden verderop zwoer mijn geitenwollensokken-buurvrouw—lief mens hoor—dat ik moest wachten tot hij precies acht maanden oud was voordat ik hem ook maar íets mocht geven, en zelfs dan mocht het alleen biologisch getrokken bottenbouillon zijn, geserveerd uit een houten beker. Ondertussen appte mijn moeder me met de vraag wanneer ze haar nieuwste kleinkind een hapje chocoladeglazuur mocht geven.

Ik stond daar maar, naast de blikken witte bonen, op drie uur slaap, en vroeg me af hoe een simpele vraag over het voeden van een mini-mensje was veranderd in een topsport met toeschouwers.

Ik zit hier nu aan mijn keukentafel opgedroogde avocado van een kinderstoelblad te krabben, terwijl ik tegelijkertijd bestellingen voor mijn Etsy-shop probeer in te pakken, en ik zal maar gewoon eerlijk met je zijn: uitvogelen wanneer baby's echt eten aankunnen, is slopend. Het internet doet het klinken alsof je hun spijsverteringskanaal voor altijd verpest als je ze een dag te vroeg een geprakte erwt geeft. Maar met drie kinderen onder de vijf die hier in huis rondrennen, ben ik me gaan realiseren dat de meeste regelboeken geschreven zijn door mensen die al heel lang geen gepureerde worteltjes meer recht in hun oog gespuugd hebben gekregen door een baby.

Vergeet de kalender en kijk naar je kind

Bij mijn oudste—mijn lieve eerstgeborene, die toen de absolute baby van de familie was—staarde ik naar de kalender alsof het een tikkende tijdbom was. De dokter had gezegd rond de zes maanden, dus op de ochtend dat hij precies zes maanden oud werd, snoerde ik hem vast en duwde ik een lepel havermout in zijn gezicht. Hij huilde. Ik huilde. De hond at de havermout op.

Wat dokter Evans me eigenlijk vertelde bij onze laatste controle (toen ik alle drie de kinderen mee de spreekkamer in sleepte en me verontschuldigde dat de peuter aan het papier op de onderzoekstafel likte) is dat leeftijd maar een ruwe schatting is. Het gaat erom wat het kind daadwerkelijk met zijn lichaam doet. Hij zei dat ik op de signalen moest letten, wat eerlijk gezegd veel logischer was dan wachten op een magische datum op de kalender.

Kort gezegd: als ze dat zware bowlingbal-hoofdje langer dan tien minuten rechtop kunnen houden zonder rond te dobberen als een appel in een ton water, zit je goed. Oh, en ze moeten enigszins rechtop kunnen zitten, maar ik ga er maar vanuit dat als ze niet helemaal zijwaarts in de kinderstoel wegzakken, we er klaar voor zijn.

De hagedissentong-situatie

Laat me je vertellen over de tongreflex, want niemand had me hiervoor gewaarschuwd en ik dacht echt dat mijn middelste kind stuk was. Baby's worden geboren met deze reflex: als er ook maar iets hun lippen of de voorkant van hun tong raakt, steken ze automatisch hun tong uit om het weg te duwen. Volgens dokter Evans is het een overlevingsinstinct om te voorkomen dat ze stikken in willekeurige takjes of wat oer-baby's vroeger ook maar op de grond vonden.

Als je een baby probeert te voeden voordat ze deze reflex verliezen, lijken ze precies op een kleine hagedis. Je stopt de lepel erin, en *floep*, de puree komt er direct weer uit op hun kin. Je schraapt het van hun kin, stopt het weer terug, en *floep*, het zit op hun neus. Het is ronduit frustrerend.

Mijn moeder bleef maar zeggen dat hij gewoon een hekel had aan zoete aardappel, maar nee, zijn lichaam was letterlijk geprogrammeerd om de lepel te weigeren. Je moet het gewoon afwachten. De ene week spugen ze alles naar je terug als een kapotte pinautomaat, en de volgende week hebben ze opeens door hoe ze het achter in hun keel moeten doorslikken. Tot die hagedissentong weggaat, verspil je gewoon perfect goede boodschappen.

Wat er eigenlijk als eerste in dat mondje gaat

Weet je nog dat toen wij klein waren, iedereen begon met van die witte, vlokkige rijstebloem voor baby's die eruitziet als gipsstof? Ja, blijkbaar mogen we dat niet meer doen. Ik herinner me vaag dat ik iets angstaanjagends in het nieuws las over arseen in rijst, waardoor ik bij mijn eerste in pure paniek raakte.

Dokter Evans tekende een kronkellijntje op een receptenblokje om me te laten zien hoe het ijzergehalte van een baby rond de zes maanden keldert. Ik neem aan dat het ijzer dat ze tijdens mijn zwangerschap uit mijn lichaam hebben gestolen uiteindelijk opraakt, dus ze hebben echt echte voedingsstoffen nodig. Hij vertelde me dat ik gewoon moest beginnen met geprakte dingen waar ijzer in zit, zoals verdund gepureerd rundvlees of linzen. Dat klinkt absoluut ranzig als ontbijt, maar de baby leek het niets uit te maken.

Ik heb nooit geloofd in die hele "je moet een strikt schema van groene groenten voor fruit volgen, anders raken ze verslaafd aan suiker" onzin. Baby's houden van moedermelk en kunstvoeding, wat eigenlijk ook gewoon vloeibare suiker is. Ik prakte gewoon wat wij aten, maakte het wat dunner, en bad dat er niemand stikte.

Als je je compleet overweldigd voelt door alle spullen die je nodig hebt voor deze kliederige fase, haal dan even diep adem en bekijk Kianao's voedingscollectie als je een tel over hebt.

De hele allergie-nachtmerrie

Dit is het deel van het moederschap waar ik letterlijk wakker van lig. Toen mijn zus haar kinderen kreeg, vertelden de dokters haar dat ze pindakaas moest behandelen als radioactief vergif tot het kind praktisch naar de kleuterschool ging. En nu? Nu zegt mijn dokter dat ik het zo vroeg mogelijk op hun tandvlees moet smeren.

Het medisch advies is 180 graden gedraaid, en ik geloof dat de nieuwe theorie is dat het vroeg en vaak introduceren van enge allergenen hun immuunsysteem traint om rustig te blijven en niet te overreageren. Ik snap de wetenschap erachter niet helemaal, maar wat ik wel snap is paniek.

Dus hier is mijn hoogst onofficiële, compleet onwetenschappelijke methode: ik introduceer de enge dingen (met water verdunde pindakaas, roerei, yoghurt) alleen op een dinsdagochtend. Waarom dinsdag? Omdat de huisarts dan open is, en als we naar de eerste hulp moeten, is mijn man tenminste niet aan het golfen in het weekend. Geef een baby niet zijn eerste hapje pindakaas op zaterdagavond om 19:00 uur. Geloof me daar maar gewoon in.

Bordjes die blijven staan en lepels die wél fijn zijn

Kijk, ik ben best zuinig. Ik weiger een hoop van die esthetische, beige plastic troep te kopen die je op Instagram ziet. Maar met het voeden van een baby die de zwaartekracht aan het ontdekken is, móét je absoluut investeren in borden die zich vastzuigen aan de tafel.

Ik probeerde in het begin gewoon het eten rechtstreeks op het blad van de kinderstoel te leggen, maar dan smeren ze het uit als vingerverf totdat het vastgekoekt zit in de kiertjes van de ontgrendelingsknop. Dus kocht ik het Siliconen Berenbordje voor Baby's van Kianao. Laat me je een waargebeurd verhaal vertellen over dit bordje. Mijn middelste kind, dat met angstaanjagende precisie een honkbal kan gooien, probeerde dit tijdens een driftbui over een banaan van de tafel af te rukken. De zuignap aan de onderkant zat zó strak vast dat hij uiteindelijk gewoon de hele voorkant van zijn kinderstoel van de vloer tilde. Ik was doodsbang, maar ook diep onder de indruk. De zuignap werkt echt, ervan uitgaande dat je het blad eerst even schoonveegt. Bovendien is het van siliconen, dus als het uiteindelijk toch op de grond belandt, spat het niet in duizend stukjes uiteen.

Over bestek heb ik zo mijn eigen uitgesproken mening. Ik nam de Bamboe Babylepel en Vork Set, en ze zijn prachtig. De siliconen punt is geweldig omdat het niet gloeiend heet wordt als ik een bevroren blokje puree in de magnetron opwarm, en het is zacht genoeg dat er niemand bloedt als de baby zijn mond mist en de lepel in zijn eigen oog prikt. Maar ik ga gewoon eerlijk met je zijn—je moet de bamboe handvaten wel met de hand afwassen. Als je het soort moeder bent dat de afwas een nacht lang laat weken in een troebele gootsteen (geen oordeel, ik ben vaak díé moeder), dan gaat het hout op den duur gek doen.

Als je van jezelf weet dat jullie een huishouden-van-de-vaatwasser zijn en je geen puf hebt om een klein houten stokje met de hand af te wassen, sla de bamboe dan over en neem in plaats daarvan de Siliconen Babylepel en Vork Set. Ze zijn 100% siliconen, dus ik gooi ze gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser en vergeet ze tot de volgende ochtend.

Dingen die strikt verboden terrein zijn

Ik weet dat ik zei dat ik de regels niet volg, maar er zijn een paar dingen waarvan mijn dokter zei dat ik ze vóór hun eerste verjaardag absoluut niet aan de baby mocht geven.

Honing is de belangrijkste. Het heeft te maken met babybotulisme, wat klinkt als een gruwelijke plaag uit de 19e eeuw waar ik absoluut niets mee te maken wil hebben. Koemelk is er nog zo een, vooral omdat hun kleine niertjes blijkbaar te klein zijn om de zware mineralen erin te verwerken, hoewel kaas en yoghurt op de een of andere manier wel prima zijn. Ik weet niet wie deze regels bedenkt, maar ik ga er maar vanuit dat het makkelijk genoeg is om een baby geen glas halfvolle melk te geven.

En zout. Jongens, mijn schoonmoeder probeert steeds zout op de sperziebonen van mijn baby te doen omdat ze zegt dat ze nergens naar smaken. Natuurlijk smaken ze nergens naar voor een vrouw die al sinds 1982 Virginia Slims rookt! Baby's hebben geen zout nodig. Hun nieren kunnen het niet aan.

Je moet gewoon in de gaten houden wat ze doen, ze vastsnoeren in een stoel, en proberen niet gek te worden als de zoete aardappel op het plafond belandt. Het is een kliederige, hilarische fase, en uiteindelijk zullen ze vast wel met een vork leren eten als een beschaafd mens. Waarschijnlijk.

Klaar om de fase van vliegend eten met je verstand intact te overleven? Shop hier onze collectie stressbesparende voedingsessentials.

De Kliederige Vragen Die Jullie Blijven Stellen