Babywinkels overleven zonder gek te worden

Het was kwart voor acht 's avonds op een willekeurige dinsdag in 2016. Ik stond in gangpad vier van zo'n enorme babywinkel met felle tl-verlichting, acht maanden zwanger van Maya, me in het zweet te werken in een zwangerschapstopje vol mosterdvlekken. Mijn man, Mark, hield de scanner voor onze geboortelijst vast alsof hij de hoofdrol speelde in een low-budget scifi-film, en richtte hem op een piepkleine, driedelige pasgeborenen-smoking die volledig gemaakt was van stug polyester.

"Denk je dat ze een net giletje nodig heeft?" vroeg hij doodserieus.

Ik begon gewoon te huilen. Zo'n ongeremd, hard, gênant zwangere-vrouwen-gehuil, daar midden in de winkel naast de uitverkoopbakken met kriebelende wantjes. De overweldigende hoeveelheid spullen in die winkel verstikte me, en ik had ineens het gevoel dat als ik niet exact de juiste combinatie van rompertjes en slaapzakken zou kopen, ik het leven van dit kind al zou verpesten voordat ze überhaupt geboren was.

Maar goed, mijn punt is: niemand waarschuwt je voor de paniek die toeslaat als je probeert uit te vogelen hoe je een mensje moet kleden dat er nog niet eens is. En het allerergste is dat de meeste gewone kledingwinkels inspelen op die paniek door je miniatuurspijkerbroekjes (waarom?!), ingewikkelde setjes met vijftig piepkleine knoopjes en pasgeborenen-maatjes te verkopen waar ze al uitgegroeid zijn tegen de tijd dat je de parkeerplaats van het ziekenhuis afrijdt.

De illusie van maatje 50

Ik drink letterlijk de ijskoffie van gisteren terwijl ik dit schrijf, omdat Leo, die inmiddels vier is, besloot dat half vijf 's ochtends een geweldig moment was om me te vragen waar de maan overdag naartoe gaat, dus vergeef me als ik een beetje van de hak op de tak spring. Maar als ik terug in de tijd kon gaan en mijn zwangere zelf door elkaar kon schudden, zou ik haar zeggen om die kleine smoking neer te leggen en heel snel weg te lopen bij de pasgeborenen-afdeling.

Krijg je je eerste kindje, dan koop je altijd veel te veel newborn spullen. Dat deed ik ook. Mijn kinderarts, Dr. Aris — die echt een engel is en nooit oordeelt als ik weer eens met de kinderen langskom voor wat uiteindelijk gewoon een rare vlek van een stift blijkt te zijn — vertelde me dat baby's hun geboortegewicht meestal rond de vijf maanden verdubbelen. Maya paste precies tweeënhalve week in 'newborn' maatjes. Ze droeg in feite constant dezelfde drie pakjes, terwijl de rest van de spullen die ik gekocht had, gewoon lag te verstoffen in een lade.

Maar hier komt het lastige gedeelte dat ik pas echt begreep toen ik er middenin zat: hoewel ze in een oogwenk overal uitgroeien, zijn baby's ook vies. Zeg maar gerust: prachtig, fascinerend vies. Tussen het spugen, kwijlen en de poepexplosies die op de een of andere manier langs hun rug helemaal tot in hun nekje kruipen, ben je ze constant aan het omkleden. Ik las ergens dat je een pasgeboren baby soms wel acht tot twaalf keer per dag moet omkleden. Dat klinkt absurd, totdat je er zelf eentje hebt.

Babymutsjes voor binnen zijn nutteloos. Door naar het volgende.

De grote oorlog van onze generatie: drukknoopjes versus ritsen

Laat me je vertellen over de vreselijkste nacht van mijn leven met Leo. Het was drie uur 's nachts, hij was misschien vier weken oud, en hij had net een luiersituatie gecreëerd die de wetten van de fysica tartte. Ik had hem zo'n schattige pyjama met voetjes aangetrokken, met van die metalen drukknoopjes die langs beide beentjes helemaal naar beneden lopen.

In het donker, draaiend op misschien veertig minuten gebroken slaap, probeerde ik die kleine metalen drukknoopjes recht op elkaar te krijgen, terwijl hij krijste als een mager speenvarken. Uiteindelijk had ik ze drie keer verkeerd dichtgedaan, waardoor er rare bobbels in de stof ontstonden, en ik geloof dat ik letterlijk "oh god waarom" naar het plafond heb geschreeuwd. Ritsen, magneetsluitingen, wat dan ook — bespaar jezelf de hel van drukknoopjes om 3 uur 's nachts.

Bovendien kwam ik er later achter dat goedkope metalen fournituren eigenlijk best vreselijk zijn. Ik zag een kleermaker die ik op Instagram volg praten over hoe makkelijk metaal warmte en kou geleidt. Logisch, als je bedenkt dat het direct tegen de blote huid van een baby zit. En Leo kreeg een keer echt zo'n vreemde rode contactuitslag precies op de plek waar een metalen knoopje op zijn dij rustte. Vreselijk was dat. Dus nu zoek ik eigenlijk alleen nog maar naar tweewegritsen met zo'n beschermend stukje stof aan de bovenkant zodat je hun onderkintje er niet tussen klemt, of naar hele zachte envelophalsjes. Daarmee kun je de hele vieze boel naar BENEDEN trekken over hun schouders, in plaats van poep over hun hoofdjes te smeren.

Dingen die ze je niet vertellen over stoffen

Toen Maya ongeveer vier maanden oud was, kreeg ze echt een heftige, vlekkerige eczeem over haar hele borst en rug. Ik raakte in paniek, natuurlijk, er heilig van overtuigd dat ik alles verkeerd deed. We gebruikten keurig parfumvrije babyzeep, maar Dr. Aris vroeg me in wat voor soort kleding ze sliep.

Ik keek op de labeltjes van haar schattige pyjamaatjes van een grote keten: 100% polyester.

Het blijkt dus dat de huid van pasgeborenen belachelijk dun en doorlaatbaar is. Dr. Aris legde uit dat synthetische stoffen eigenlijk werken als een plastic zak: ze sluiten zweet en warmte op tegen de huid, wat fungeert als een VIP-uitnodiging voor eczeem en warmte-uitslag. En dan is er ook nog het risico op wiegendood (SIDS). Voor zover ik de medische richtlijnen begrijp — en ik zeg het nog maar eens, ik ben slechts een hele vermoeide moeder, geen dokter — is oververhitting daarvoor een enorme risicofactor. Het kleden van je baby in ademende laagjes is dus oprecht een veiligheidsvereiste, niet zomaar een esthetische keuze. We moesten haar kamer zo koel als een koelcel houden en alles vervangen door natuurlijke vezels.

Toen ben ik me helemaal gaan verdiepen in biologische kleding. Wat bleek? Veel conventioneel katoen wordt zwaar behandeld met pesticiden, waarna er in de fabriek agressieve verfstoffen en chemische afwerkingen aan te pas komen. Ik werd onpasselijk bij de gedachte dat ik dat direct tegen Maya's geïrriteerde huid had aan gelegd.

Als je probeert te bepalen wat er nu écht toe doet bij het opbouwen van de babygarderobe, en je het proberen-en-falen wil overslaan dat mij de helft van mijn geestelijke gezondheid heeft gekost, dan is de babycollectie van Kianao echt de kleding die ik vanaf dag één had willen hebben.

Het rompertje dat mijn leven redde

Oké, dus na de grote eczeem-ramp van 2017 gooide ik alle synthetische troep weg en begon ik opnieuw. Mijn absolute heilige graal werd de Kianao Baby Romper van Biologisch Katoen met Korte Mouwen. Het is met stip mijn favoriete item uit hun collectie.

Ik weet dat het eruitziet als een doodnormaal rompertje, maar het zijn de details die me hebben gered. Ten eerste is het voor 95% gemaakt van biologisch katoen, wat het super ademend maakt, maar er zit ook 5% elastaan in. Die rek is ECHT ALLES wanneer je worstelt met de armpjes van een schreeuwende baby die zich stijf houdt als een houten plank. Het heeft van die verstevigde envelopschouders, dus toen Leo een enorme poepexplosie had in zijn autostoeltje (want tuurlijk gebeurde dat daar), rekte ik gewoon de halsopening uit en trok het hele ding in één beweging naar beneden over zijn voeten. Geen poep in het haar.

De stof is ook geribd, wat betekent dat het zijn vorm behield, zelfs nadat ik het een miljoen keer op het intensieve wasprogramma had gewassen omdat ik pertinent weiger om iets met de hand te wassen. Maya leefde erin tijdens de zomer, en haar huid knapte bijna onmiddellijk op. Het leek wel magie, maar ik denk dat het gewoon het gebrek aan giftige kleurstoffen was.

Broekjes die daadwerkelijk blijven zitten

Ik moet het ook even over broekjes hebben. Toen Leo begon met kruipen, had hij van die heerlijke, stevige spekbeentjes, maar totaal geen taille. Elk broekje dat ik hem aantrok van de reguliere kledingwinkels, sneed óf in zijn buikje met dat goedkope elastiek, óf gleed direct van zijn billen als hij tijgerend het vloerkleed overstak.

Uiteindelijk kocht ik de Babybroekjes van Biologisch Katoen van Kianao. Ze waren een absolute game changer, puur vanwege het trekkoordje. Het klinkt zo idioot simpel, maar het is bijna onmogelijk om echt functionele trekkoordjes op babybroekjes te vinden in plaats van die neppe, decoratieve varianten. Ik kon ze zo strikken dat ze echt bleven zitten, zonder hem rode afdrukken van het elastiek op zijn buik te geven. Daarnaast hebben ze boordjes bij de enkels, zodat hij niet over de stof struikelde toen hij zich begon op te trekken aan de salontafel.

Accessoires die gewoon 'mwah' zijn

Om heel eerlijk te zijn: niet elk babyproduct gaat je leven veranderen. Ik had bijvoorbeeld ook de Hout & Siliconen Speenkoorden gekocht. Ze zijn prachtig. De houten kralen zien er veel mooier uit dan die schreeuwerige plastic clips die je bij de drogist vindt, en ik vind het geweldig dat de siliconen food-grade zijn, want baby's stoppen nu eenmaal letterlijk alles in hun mond.

Maar de waarheid? Leo was een agressieve kauwer. Hij besloot dat het houten koekje aan de clip veruit superieur was aan de daadwerkelijke speen die eraan vastzat. Dus als ik opzij keek, zat hij gewoon op de clip zelf te kauwen, terwijl de speen over de grond sleepte. Ik bedoel, het zorgde er nog steeds voor dat de speen niet onder de bank verdween (wat het hoofddoel was), maar het was niet het magische kalmerende middel waar ik op hoopte. Toch, als je een kind hebt dat daadwerkelijk een speen in zijn mond houdt, is het een solide, veilige optie die de outfit niet verpest.

De conclusie voor vermoeide mensen

Je hebt geen veertig pakjes nodig. Je hebt geen babyspijkerbroeken nodig. Je hebt al helemaal geen polyester smoking nodig.

Wat je écht nodig hebt is een basisgarderobe van zo'n tien tot vijftien oerdegelijke, ademende en makkelijk wasbare kledingstukken waarvan je niet om 3 uur 's nachts de neiging krijgt om te schreeuwen. Probeer gewoon zachte, biologische stoffen te vinden waar ze geen uitslag van krijgen, let op handige halsopeningen om poep-in-het-haar-situaties te voorkomen, en was alles grondig met een mild wasmiddel voordat ze het ook maar één seconde dragen.

Voordat je 's nachts om 2 uur in een nieuw web van internetzorgen verzeild raakt: adem in, haal een lekkere kop koffie en begin misschien gewoon met een paar goede basics van Kianao. Je toekomstige, slaapgebrek lijdende zelf zal je dankbaar zijn.

Rommelige vragen die ik vaak gesteld krijg

Moet ik echt alle babykleding wassen voordat ze het dragen?
Mijn god, ja. Ik dacht altijd dat dit gewoon een irritante regel was, bedacht door overijverige moeders, maar het is echt zo. Zelfs biologische spullen worden stoffig in magazijnen, en gangbare kleding krijgt een chemisch laagje om het mooi strak op de hanger te laten hangen. Gooi alles gewoon in de was met een zacht, parfumvrij wasmiddel. Ik sloeg dit een keertje over bij Leo en hij kreeg een vreemde uitslag in zijn nek. Leer van mijn luie fouten.

Is biologisch katoen serieus het extra geld waard?
In mijn zeer onwetenschappelijke mening: ja, als je kind een gevoelige huid heeft. Bij Maya was haar eczeem zo erg dat we sowieso een fortuin uitgaven aan speciale crèmes. Overstappen op biologisch katoen stopte de irritatie bij de bron omdat het beter ademt en niet behandeld is met hardnekkige chemicaliën. En eerlijk is eerlijk: het blijft ook beter mooi in de was. Ik gaf Maya's biologische rompertjes door aan Leo en ze zagen er nog steeds als nieuw uit.

Hoeveel newborn rompertjes (maatje 50) moet ik nou eigenlijk kopen?
Iets van vijf. Maximaal. Serieus, ze groeien er zo belachelijk snel uit. Koop het grootste deel van je spullen in maat 56 (0-3 maanden) en maat 62/68 (3-6 maanden). Als je een prematuur of heel klein baby'tje hebt, kun je later altijd nog snel wat extra newborn spullen online bijbestellen. Verbrast je budget niet aan kleding die ze maar twee weken zullen dragen.

Wat is de veiligste manier om ze aan te kleden voor het slapen?
Oké, nogmaals, ik ben gewoon een moeder die te veel leest, maar mijn kinderarts heeft het er bij mij ingeprent: nooit losse dekens. Wij gebruikten een lichtgewicht rompertje van biologisch katoen onder een babyslaapzak. Als het winter was, deden we een pyjama met voetjes onder de slaapzak. De vuistregel die mij is geleerd, is om de baby in één laagje extra te kleden dan wat jij zelf prettig vindt in dezelfde kamer. En houd de kamer koel. Warmte is de grootste vijand van een slapende baby.

Hoe ga ik om met poepexplosies tijdens het verschonen?
Dit is dus waarom je de envelopschouders op rompertjes nodig hebt! Als de poep de luier is ontsnapt en naar het noorden reist over hun rug, probeer dan NIET om het rompertje over hun hoofd te trekken. Je smeert het in hun oren en haar en dan moet je ze helemaal in bad doen. Rek de halsopening zo ver mogelijk uit en trek het kledingstuk naar beneden over hun schouders en via hun beentjes uit. Het vergt wat oefening, maar het is een absolute survival skill.