Die ene keer dat een babybuidelrat mij alles leerde over babyslaap

Ik stond om twee uur 's middags op mijn oprit van grind, met het zweet op mijn onderrug, en hield een letterlijke schoenendoos vast met daarin een bibberend, kaal wezentje, terwijl mijn oudste peuter zo hard krijste dat de buren waarschijnlijk dachten dat ik hem aan het ontvoeren was. Dit was het exacte moment waarop ik me realiseerde dat mijn strikte opvoedingsmethoden mijn leven compleet hadden geruïneerd. Ik was zo extreem geobsedeerd geraakt door het bijhouden van zijn wakkertijden in een app, dat alleen al de onverwachte reddingsmissie van een wild dier zijn hele dag in de war schopte. Als je wilt weten wat op de lange termijn absoluut niet werkt, is het wel je gezin laten gijzelen door een online slaapschema, tot het punt waarop een klein noodgeval in de achtertuin zorgt voor een complete systeemfout.

Mijn moeder zei altijd dat baby's vanzelf wel in slaap vallen als hun lichaampjes moe zijn, en dan rolde ik zo hard met mijn ogen dat ik zowat mijn eigen hersenen kon zien, maar eerlijk gezegd had ze gelijk. Als moeder van drie kinderen onder de vijf, die ook nog eens een kleine Etsy-shop runt vanuit een logeerkamer, heb ik simpelweg niet meer de luxe van perfect getimede dutjes achter verduisterende gordijnen. Ik moest het roer drastisch omgooien. Dat betekende dat ik alles wat ik dacht te weten over babyslaap overboord moest gooien en, ironisch genoeg, onderweg ook nog wat moest leren over de opvang van wilde dieren.

De absolute wurggreep van de moderne wakkertijden

Laat me je vertellen over de wurggreep waarin de moderne slaaptrainingsindustrie me hield bij mijn eerste kind. Ik kocht van die zware verduisteringsgordijnen met zuignappen voor op het raam, die natuurlijk steevast om drie uur 's nachts naar beneden vielen met een klap die klonk als een geweerschot. Ik kocht dure online cursussen van vrouwen met perfect opgeruimde, beige huizen. Ik ijsbeerde in het donker door de gang, huilend in een spuugdoekje, doodsbang dat als mijn zoon 92 minuten wakker was in plaats van de geplande 90, zijn hersenen permanent zouden haperen en hij nooit naar de universiteit zou kunnen. Ik veranderde ons huis op het platteland in een gijzelingssituatie vol stiltezones waar niemand mocht aanbellen, de wasmachine mocht aanzetten of zelfs maar mocht niezen, allemaal om een dutje te beschermen dat uiteindelijk toch maar 28 tergende minuten duurde.

Het was ellendig, eenzaam en het vrat bovendien mijn budget op. Ondertussen zijn traditionele inbakerdoeken eigenlijk gewoon dwangbuizen voor baby's waar ze zich op magische wijze toch binnen tien minuten uit weten te wurmen, dus die belandden al snel in de donatiebak.

Dat vreemde Australische slaapprogramma dat me redde van de waanzin

Pas toen mijn tweede kindje kwam, stuitte ik op iets dat daadwerkelijk werkte. Vooral omdat ik om vier uur 's ochtends ijlend halve woorden in Google aan het typen was. Ik zocht wanhopig naar baby po en daarna gewoon baby p omdat mijn duimen simpelweg te uitgeput waren om de volledige naam van het Possums Slaapprogramma in te typen. Hebben jullie hier ooit van gehoord? Het heeft overigens niets met de buidelrat (possum) te maken, maar is een soort tegendraadse aanpak, ontwikkeld door een arts in Australië.

Voor zover ik het begrijp, is het basisidee dat je het hele schema overboord gooit en ze gewoon wakker laat zijn. Blijkbaar hebben hun kleine hersentjes een interne slaapdruk-meter. Als je ze gewoon in een draagzak op je borst bindt en ze meesleept in je normale, chaotische leven voor zintuiglijke voeding, worden ze uiteindelijk vanzelf zo moe dat ze in slaap vallen, waar ze ook zijn. Je verstopt je niet de hele dag in een donkere kamer; je neemt ze gewoon mee naar buiten om naar de bomen te kijken. Mijn huisarts zei zelfs dat in slaap voeden een volkomen natuurlijk, biologisch hulpmiddel is en niet één of andere verschrikkelijke gewoonte die we agressief moeten afleren.

Omdat het hele doel van deze methode is om ze mee de wereld in te nemen zodat ze moe worden, heb je wel kleding nodig die bestand is tegen de zomerse hitte. Ik zal maar gewoon eerlijk met je zijn: het Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao is het enige waar mijn middelste kind in leefde tijdens die zweterige, zintuiglijke wandelingen. Het kost zo'n 22 euro, wat veel beter bij mijn strakke budget past dan die absurde boetiekpakjes. Dankzij het ademende, ongeverfde katoen kreeg ze bovendien geen last van die vervelende rode warmte-uitslag als we in de vochtige hitte buiten waren. Ik heb onbeschrijfelijke poepvlekken uit deze stof staan schrobben met afwasmiddel in mijn wasbak, en hij is nog geen één keer zijn vorm kwijtgeraakt.

Aan de andere kant bleven mensen ons esthetisch speelgoed cadeau doen voor zintuiglijk spelen, zoals de Houten Babygym met Regenboog. Kijk, het is schattig. Het staat prachtig in mijn woonkamer en geeft me zo'n vijf seconden lang het gevoel dat ik een georganiseerde, minimalistische moeder ben. Maar als ik heel eerlijk ben, kauwde mijn jongste liever op een siliconen spatel uit mijn keukenla dan dat ze naar het houten olifantje staarde. Het is prima, het hield haar precies veertien minuten achter elkaar afgeleid zodat ik mijn Etsy-bestellingen kon inpakken, maar het is niet meer dan oké.

Wanneer de natuur ineens een piepklein buideldier in je tuin dumpt

Maar laten we even teruggaan naar dat zweterige moment op de oprit, want soms, als je buiten bent om je kind moe te maken voor een dutje, stuit je zomaar op echte baby-buidelratjes in je tuin. De lente op het platteland betekent dat de natuur zichzelf constant ongevraagd uitnodigt in je leven.

Mijn oma zei altijd dat je de natuur zijn gang moet laten gaan en gewoon moet weglopen, maar, met alle liefde, zij dacht ook dat het wrijven van whisky over het tandvlees hielp tegen doorkomende tandjes. Ik was echt niet van plan om een klein, naakt buideldier op het hete beton achter te laten terwijl mijn golden retriever ernaar keek alsof het een verdwaalde kipnugget was. Maar er is een strikte regel die je moet volgen voordat je ingrijpt, en dat heet de 23-centimeter-regel.

Als het beestje langer is dan 23 centimeter van neus tot staartaanzet, is hij officieel afgestudeerd aan mama's buidel en leeft hij gewoon zijn beste afval-etende leven, dus laat hem met rust. Maar is hij kleiner dan dat, dan is hij van haar rug gevallen. En moederbuidelratten komen simpelweg niet terug om naar gevallen baby's te zoeken.

Wat je écht moet doen met een geredde baby-buidelrat (joey)

Als je ooit met een schoenendoos in je handen staat terwijl je kinderen vragen wat babybuidelratten eigenlijk eten, blijf dan onmiddellijk weg van de gewone koemelk in je koelkast. De dierenarts van mijn lokale opvang voor wilde dieren vertelde me dat het geven van gewone zuivel aan een buideldier hun kleine spijsverteringskanaal compleet verwoest.

Als je ze in leven wilt houden totdat een gediplomeerde wildopvang het overneemt, onthoud dan dat ze hun eigen lichaamstemperatuur niet kunnen regelen. Ze hebben dus een warmtematje op de laagste stand nodig onder een fleece deken, terwijl jij wanhopig puppymelkpoeder uit de dierenwinkel staat te mengen. Het houden van wilde dieren als huisdier is op de meeste plekken trouwens zwaar illegaal, en als je er eentje probeert groot te brengen, levert je dat een groter slaapgebrek op dan een huilbaby.

Terwijl je probeert uit te vogelen hoe je noodsituaties met wilde dieren balanceert met het niet-bestaande slaapschema van je kind, haal even diep adem en snuffel door de collectie biologische babykleding van Kianao, zodat op z'n minst iemand in huis er zacht en toonbaar uitziet te midden van de chaos.

Ouderschap is in de basis gewoon één lange aaneenschakeling van onvoorspelbare puinhopen. In plaats van tegen de stroom in te zwemmen en jezelf te martelen met strikte wakkertijden, kun je je kind net zo goed in slaap voeden als dat werkt, terwijl je het nummer van de lokale wildopvang netjes naast dat van de huisarts op je koelkast hangt.

Voordat ik weer verderga met het opvouwen van die enorme berg wasgoed die al sinds dinsdag op mijn bank ligt, zijn hier de rommelige, eerlijke antwoorden op de vragen die jullie me blijven stellen over dit hele circus.

De rommelige antwoorden op je nachtelijke vragen

• Werkt de Possums-slaapmethode echt of is het onzin?
  Eerlijk waar, het redde mijn gezond verstand bij baby nummer twee. Het is geen toverstokje waardoor ze direct twaalf uur aan een stuk slapen, maar het genas me compleet van mijn obsessie met de klok. Zodra ik me realiseerde dat de vreemde, gefragmenteerde slaap van mijn kind gewoon normale biologie was en geen teken dat ik faalde als moeder, kon ik eindelijk weer van mijn dagen genieten zonder constant de timer op mijn telefoon in de gaten te houden.
• Wat moet ik mijn baby aantrekken tijdens al die zintuiglijke wandelingen buiten?
  Houd het simpel en ademend, zeker als het vaak warm is waar je woont. De mouwloze rompertjes van biologisch katoen zijn mijn absolute favoriet omdat ze meerekken, ademen en makkelijk schoon te wassen zijn wanneer je kind zichzelf onvermijdelijk helemaal insmeert met modder tijdens een poging om een beestje aan te raken.
• Kan ik de buidelrat uit de tuin gewoon wat normale babyvoeding geven?
  Absoluut niet, doe dit alsjeblieft niet. Menselijke kunstvoeding en gewone koemelk missen de specifieke voedingsstoffen die een buideldier nodig heeft en ze zullen er ontzettend ziek van worden. Als je ze écht moet voeden voordat de wildopvang je terugbelt, gebruik dan Esbilac puppymelkpoeder gemengd met warm water.
• Hoe bouw ik slaapdruk op zonder dat mijn baby oververmoeid raakt?
  Vanuit mijn eigen rommelige ervaring is het hele concept van 'oververmoeid' zijn enorm overdreven door de slaaptrainingsindustrie, simpelweg om ons dingen te laten kopen. Neem ze gewoon mee naar de supermarkt, laat ze rondrollen op een speelkleed of laat ze toekijken hoe jij de was opvouwt. Wanneer ze in hun oogjes beginnen te wrijven en jengelig worden, is dat jouw teken om ze een dutje aan te bieden, ongeacht hoe laat het is.
• Kunnen mijn kinderen ziektes oplopen als ze wilde dieren in de tuin vinden?
  Mijn huisarts vertelde me dat zolang we onze handen grondig wassen en de kinderen de wilde dieren niet echt laten aanraken, het risico ontzettend klein is. Buidelratten hebben serieus zo'n lage lichaamstemperatuur dat het voor hen vrijwel onmogelijk is om rabiës te dragen. Dat is een van de tofste dingen die ik heb geleerd tijdens onze kleine reddingsmissie. Gebruik gewoon je gezonde verstand en een kartonnen doos.