Baby's eerste kerst overleven (zonder gek te worden)

Ik zat om zes uur 's ochtends op handen en knieën onder de eettafel, wanhopig proberend een natte prop metallic groen inpakpapier uit de keel van mijn oudste zoon te vissen terwijl hij het uitschreeuwde. Hij was zes maanden oud. Mijn woonkamer zag eruit alsof er spontaan een plasticfabriek was ontploft, mijn schoonmoeder vroeg al waarom hij dat kriebelende fluwelen elfenpakje dat ze voor hem had gekocht niet aanhad, en ik had nog geen slok koffie op. Dat was de kennismaking van mijn oudste met de feestdagen, en eerlijk gezegd is het een wonder dat we het allebei hebben overleefd.

Ik zal maar meteen eerlijk tegen je zijn: we leggen veel te veel druk op deze ene dag. We laten ons meeslepen in een Instagram-fantasie van bijpassende geruite pyjama's en perfect gestylede stapels cadeaus, en vergeten volkomen dat een baby echt het verschil niet weet tussen pakjesavond, eerste kerstdag of een willekeurige dinsdag in maart. De feestdagen maken je baby helemaal niets uit. Echt niet. En zodra je dat accepteert, wordt de hele maand december een stuk relaxter.

De grote plastic-invasie van mijn woonkamer

Laat me even klagen, want dit is echt mijn stokpaardje. Elke goedbedoelende oom of tante denkt dat jouw baby van zes maanden een enorm stuk plastic op batterijen nodig heeft dat blauw knippert en een vals liedje zingt. Lief bedoeld hoor, echt waar, maar dat soort chaos in huis halen met een baby grenst praktisch aan een misdaad.

Onze kinderarts, dokter Jansen, vertelde me ooit dat baby's veel sneller overprikkeld raken dan we beseffen, omdat hun kleine zenuwstelsel eigenlijk nog in de steigers staat en het geluid niet kan filteren. Ik weet zeker dat hij de exacte hersenchemie erachter heeft uitgelegd, maar het enige wat ik hoorde was dat luid, knipperend speelgoed kortsluiting in hun hersenpannetjes veroorzaakt. En dat leidt weer tot van die enorme, ontroostbare driftbuien precies op het moment dat jij de rollade uit de oven probeert te halen. En toch blijven mensen het kopen.

Als je familie over de vloer krijgt, eindig je onvermijdelijk met een berg van dit spul. Ik heb door schade en schande geleerd om gewoon te glimlachen, dankjewel te zeggen en de batterijen stilletjes in de rommella te verstoppen tot januari. Mijn oma zei altijd dat een baby net zo blij is met een houten pollepel en een lege kartonnen doos. En hoewel ik meestal met mijn ogen rol om haar ouderwetse advies, had ze hierin helemaal gelijk. We hebben ons hele eerste feestdagenweekend besteed aan het wrikken van goedkope plastic rommel uit Jacksons handen terwijl hij huilde, terwijl het enige wat hij écht wilde, kauwen op de lege verzenddoos was waar de cadeaus in zaten.

Wat we tegenwoordig daadwerkelijk inpakken

Tegen de tijd dat mijn tweede en derde kind kwamen, was ik er wel klaar mee om mijn beperkte budget te verspillen aan speelgoed waar ze in een maand uit zouden groeien. Ik heb geen vijftig euro over voor een gemotoriseerd rendier dat de hond toch alleen maar bang maakt. Dus gooiden we het over een andere boeg: we pakken nu gewoon dingen in die we toch al moesten kopen.

Ik pak nu letterlijk pakken luiers in. Ik pak babydoekjes in. Ik pak basiskleding in. Soms doe ik er een mouwloze romper van biologisch katoen bij als ik in een gulle bui ben. Luister, die romper is helemaal prima—hij is zacht, blijft mooi in de was en houdt een spuitluier binnenboord, wat echt het enige is dat je van babykleding mag verwachten, maar eerlijk gezegd is het gewoon een rompertje. Het maakt de baby niet uit wat hij aan heeft, hij vindt gewoon het geluid leuk dat het inpakpapier maakt als hij het kapotscheurt. Koop gewoon de praktische spullen die je nodig hebt en laat ze losgaan op het papier, want dat is toch de echte activiteit.

Als ik nu toch een echt cadeau voor mijn kinderen koop, moet het wel iets zijn waarvan ik niet elke dag migraine krijg als ik ernaar kijk. Mijn absolute favoriete aankoop voor mijn jongste was deze houten babygym met hangende visringen. Dat was echt een verademing. Ik kon hem op het kleed leggen terwijl ik wanhopig nog wat last-minute cadeautjes probeerde in te pakken, en hij sloeg gewoon twintig minuten lang vrolijk tegen die houten ringen zonder dat ik gek werd van elektronische geluidjes. Het zingt niet, het knippert niet en het ziet er niet uit alsof er een circus is ontploft in de hoek van mijn woonkamer. Dat is pas mijn soort babyspullen.

Een traditie die geen vloerruimte inneemt

Omdat ik gigantisch allergisch ben voor rommel, moest ik een manier bedenken om de feestdagen speciaal te maken zonder nog meer troep te verzamelen die we tegen Pasen weer naar de kringloop zouden brengen. Toen zijn we ons gaan richten op aandenkens in plaats van speelgoed.

Er is nu een enorme trend om een gepersonaliseerde 2024-kerstbal voor je baby voor in de boom te kopen, en eerlijk gezegd is dit een van de weinige trends die ik echt steun. We besloten dat het veel betekenisvoller was om een allereerste kerstornament voor een baby te kopen dan speelgoed dat ze zich letterlijk nooit zullen herinneren. Het idee is dat je elk jaar één speciale, gepersonaliseerde kerstherinnering voor je kindje koopt. Je schrijft hun naam en het jaar erop, en wanneer ze uiteindelijk het huis uitgaan (als alles goed gaat), geef je ze een doos met zo'n twintig ornamenten voor hun eigen boom. Het neemt nul vloerruimte in beslag in mijn huis, en het is iets waar ze echt om geven als ze dertig zijn. Het is een enorme win-win voor mijn mentale rust en mijn budget.

Bijpassende kerstpyjama's, daarentegen, zijn een fabeltje dat is bedacht om je te laten zweten terwijl je een kronkelende baby in fleece probeert te wurmen, dus die slaan we nu helemaal over.

Waarom de kerstboom eigenlijk gewoon een gigantisch groen gevaar is

Niemand waarschuwt je dat zodra je baby begint te kruipen of rollen, de kerstboom een absolute nachtmerrie wordt. Mijn oudste kroop vroeger als een militair naar de boom en probeerde de gevallen dennennaalden op te eten alsof hij een of ander boswezen was.

Toen ik in opperste paniek de kinderarts belde omdat ik ervan overtuigd was dat hij zijn maag had geperforeerd met een naald van een fijnspar, zuchtte dokter Jansen alleen maar en vertelde hij me dat het hem waarschijnlijk niet zou doden, maar dat ik ze wel goed op moest zuigen. Hij herinnerde me ook aan het verstikkingsgevaar, de echte nachtmerrie van het seizoen. Blijkbaar is de officiële regel dat als een speeltje of een los onderdeel in een wc-rol past, het hun luchtweg kan blokkeren. Ik begrijp de hele anatomie erachter niet helemaal, maar iets met hun kleine luchtpijpjes zorgde ervoor dat ik de hele maand december agressief de cadeaus van mijn schoonmoeder door een lege wc-rol stond te proppen om mijn punt te maken.

Als het door de rol past, gaat het op een hoge plank totdat ze naar de basisschool gaan. Einde verhaal.

Tandjes houden geen rekening met de feestdagen

Nog een leuk weetje over de feestdagen met een baby: ze zullen steevast besluiten om hun pijnlijkste tandje door te laten komen precies in het midden van het familiediner. Daar zaten we dan, aan de chique eettafel van mijn tante met het goede servies, en mijn middelste kind schreeuwde zo hard dat de hond ervandoor ging en zich onder de bank verstopte.

Zijn tandvlees was vuurrood en opgezwollen, en natuurlijk was ik de kinderparacetamol vergeten in te pakken. Uiteindelijk groef ik in mijn bodemloze luiertas en vond ik onze siliconen panda-bijtring. Ik doopte hem een paar minuten in het glas ijswater van mijn oom om hem koud te maken, en gaf hem. Ik zweer het jullie, die kleine bamboe-kauwende panda heeft het kerstdiner gered. De textuur op de achterkant leek precies de plek te raken waar hij last van had, en het hield hem lang genoeg rustig zodat ik écht een stuk taart kon eten zonder dat er iemand op mijn schouder lag te huilen. Je kunt niet sturen wanneer die tandjes besluiten je leven te ruïneren, maar je kunt zeker goed voorbereid zijn.

De beproeving van familiebezoek overleven

Het moeilijkste van de feestdagen is niet de baby; het zijn de andere volwassenen. Iedereen wil de baby vasthouden, iedereen wil de baby wakker maken voor een foto bij de boom, en iedereen heeft een mening over waarom de baby huilt.

Je moet de boeman durven zijn, en daar vrede mee hebben. Als ze slapen, laat ze dan slapen. Laat je oudtante ze niet wakker porren alleen maar zodat ze een wazige foto voor haar Facebook-pagina kan scoren. Als ze overprikkeld zijn omdat ze als een hete aardappel worden doorgegeven, neem ze dan mee naar een donkere, stille kamer en ga daar twintig minuten zitten. De routine en rust van je baby zijn belangrijker dan iemands gekwetste gevoelens omdat ze geen knuffel kregen.

Verlaag je verwachtingen gewoon tot het absolute nulpunt, pak wat luiers in, pak een stil houten speeltje erbij, en bedenk dat ze volgend jaar in ieder geval oud genoeg zijn om een kerstkransje te eten.

Vragen die ik voortdurend hoor van uitgeputte moeders

Hoeveel cadeaus moeten we nou echt voor ze kopen?

Technisch gezien letterlijk nul. Ze snappen er toch nog niets van. Maar als je het gek vindt om niets voor ze onder de boom te hebben liggen, houd het dan bij drie dingen: iets wat ze nodig hebben (zoals luiers of billendoekjes), iets om te lezen en één stil speeltje. Steek jezelf niet in de schulden voor een baby die veel liever met je autosleutels speelt.

Wat als ze helemaal door het uitpakken van de cadeautjes heen slapen?

Dan schenk je voor jezelf een hete kop koffie in, plof je op de bank en geniet je van de absolute stilte. Maak een slapende baby niet wakker voor een familietraditie. Het inpakpapier is er nog steeds als ze wakker worden uit hun dutje, en ik beloof je dat ze zich niet buitengesloten zullen voelen.

Hoe vertel ik familieleden netjes dat ze moeten stoppen met het kopen van luid plastic speelgoed?

Ik probeer niet eens meer beleefd te zijn, ik geef gewoon de kinderarts de schuld. Ik vertel iedereen dat onze arts zei dat luid elektronisch speelgoed slecht is voor hun ontwikkelende zenuwstelsel en dat we het niet in huis mogen hebben. Mensen gaan misschien in discussie met jou, maar ze gaan zelden in discussie met een verzonnen medisch advies van een arts die ze nog nooit hebben ontmoet.

Zijn de naalden van een echte kerstboom giftig als ze deze opeten?

Uit mijn paniekerige nachtelijke zoektochten op internet en verwoede telefoontjes naar de huisartsenpost bleek dat de naalden zelf niet supergiftig zijn, maar ze zijn scherp en kunnen zeker hun keel of maag irriteren, om nog maar te zwijgen van het verstikkingsgevaar. Zet gewoon een massief traphekje om de boom als je een kruiper in huis hebt. Het ziet er lelijk uit, maar het is altijd nog beter dan een ritje naar de spoedeisende hulp tijdens een feestweekend.

Wat is de beste manier om om te gaan met slaapschema's tijdens feestjes?

Je verdedigt dat slaapschema met je leven. Als je bij iemand anders thuis bent, neem dan een campingbedje en een white noise-machine mee, en leg ze in de stilste kamer die je kunt vinden. Als je weet dat ze nergens anders slapen dan in hun eigen bedje, dan verlaat je het feestje vroegtijdig. Een oververmoeide baby op een luidruchtige familiebijeenkomst is een recept voor een enorme driftbui, en jij bent degene die de brokken moet lijmen, niet je familieleden.