De ongefilterde, vieze waarheid over de poepluiers van je baby

We reden ergens op de snelweg tussen Waco en Austin toen de stank ons raakte. Mijn middelste, toen ongeveer vier maanden oud, bracht een geluid uit vanaf de achterbank dat ik alleen maar kan omschrijven als een brulkikker die op een legoblokje stapt. Tegen de tijd dat ik mijn SUV de vluchtstrook op had gemanoeuvreerd en het achterportier openzwaaide, was het al te laat. Het zat óveral. Tot halverwege de rug, langs de beentjes, dwars door de vijfpuntsgordel heen, en de autobekleding liep direct gevaar. Ik herinner me nog dat ik daar langs de snelweg stond, terwijl een vrachtwagen voorbij denderde en mijn haar in de war bracht. Ik staarde naar deze fluorescerend gele smurrie en dacht alleen maar: Niemand heeft me voorbereid op de enorme hoeveelheid hiervan.

Als je voor de eerste keer ouder bent en dit leest terwijl je een vieze luier op armlengte afstand vasthoudt, proberend uit te vogelen of die specifieke tint groen een medisch noodgeval is: ik snap je. Ik zal maar meteen eerlijk tegen je zijn: baby's zijn vies. Ik hou meer van mijn drie kleine mensjes dan van ademhalen, maar lieve help, de dingen die uit hen komen tarten alle wetten van de natuur- en biologie. Voordat ik kinderen kreeg, was ik basisschooljuf, dus ik dacht dat ik wel iets wist van bacteriën. Ik wist helemaal niets.

Wanneer je een pasgeboren baby mee naar huis neemt, besteed je een bizar en ongezond aantal uren aan het obsedéren over hun lichaamsfuncties. Want laten we eerlijk zijn: ze kunnen je niet vertellen wat er mis is. Je doet maar wat en probeert de inhoud van een Pampers te ontcijferen alsof het een drassig, afschuwelijk Ouijabord is.

Die eerste week: letterlijk vloeibaar teer

Laten we beginnen met de meconiumfase, want dit is de eerste grote schok van het moederschap. Mijn moeder had me nog verteld dat de eerste paar luiers donker zouden zijn, maar ze had het zwaar onderschat. Toen mijn oudste werd geboren, opende ik op dag twee zijn luier en vond iets dat sprekend leek op zwarte teer. Het was zwart, plakkerig en compleet ongevoelig voor normale babydoekjes.

Ik weet nog hoe ik paniekerig "zwarte plakkerige poep baby" in mijn telefoon typte met één duim, terwijl ik met mijn andere hand zijn enkels omhoog hield, er heilig van overtuigd dat zijn organen het aan het begeven waren. Wat blijkt? Het is gewoon vruchtwater, huidcellen en al het andere dat ze in die negen maanden ronddobberen in de baarmoeder hebben ingeslikt. Je hebt zo'n beetje een half pak doekjes nodig om het weg te krijgen. Pro-tip uit mijn eigen pijnlijke ervaring: smeer een beetje kokosolie of Aquaphor op hun schone billetjes voordat de volgende lading komt. Dan veeg je het weg als zachte boter in plaats van industriële lijm.

Zodra je de teerfase voorbij bent, gaat het—als je borstvoeding geeft—over in een vreemde, waterige, korrelige structuur die er precies zo uitziet alsof iemand Dijon-mosterd met hüttenkäse heeft gemengd. Krijgen ze kunstvoeding, dan is het meestal iets dikker en ruikt het een stuk erger, een beetje naar oude pindakaas. Beide zijn helemaal prima, dus negeer het gewoon en ga verder met je leven.

De grote groene-luier-paniek van 2019

Dan moeten we het nu hebben over groene poep. Dit is namelijk dé kleur die elke millennial-moeder rechtstreeks naar de spoedeisende hulp stuurt, inclusief mezelf. Met mijn oudste—mijn prachtige, dramatische eerste kind waarvan ik zoveel geleerd heb—was ik hem aan het verschonen op de vloer van mijn Etsy-werkruimte terwijl ik bestellingen probeerde in te pakken. En toen zag ik het. Schuimend, fel, buitenaards groen.

Ik raakte volledig in paniek. Ik gooide hem in de auto, racete naar de kinderarts en zat huilend in de wachtkamer, er zeker van dat hij een zeldzame darmparasiet had. Dokter Evans, de schat, kent me al sinds mijn tienertijd. Hij keek naar de luier, keek naar mijn betraande gezicht en zuchtte.

Hij tekende een extreem verwarrend schema op het papier van de onderzoekstafel en legde iets uit over hoe gal in de lever van nature groen is. Naarmate voedsel door het spijsverteringskanaal beweegt, wordt het geel en daarna bruin. Dus als de spijsvertering van een baby heel snel gaat, slaat het simpelweg de kleurverandering over en komt het er groen uit. Of misschien was de gal geel en werd het juist groen? Eerlijk gezegd sliep ik maar vier uur per nacht en leefde ik op oude zoutjes, maar de kern die ik meenam was: groen betekent gewoon snel.

Soms komt het door ijzerdruppels, soms door groene groenten als ze al met vaste voeding zijn begonnen, en soms hebben ze hun melk gewoon met lichtsnelheid verteerd. Maar tenzij het gepaard gaat met koorts of ze lusteloos zijn, is groen volkomen, hardnekkig normaal.

Kleuren die wél iets betekenen

Luister, in plaats van een letterlijk kleurenwiel op je telefoon bij te houden, de productie van je kind te vergelijken met verfstaaltjes en te huilen over verpeste kleertjes, onthoud dit: tenzij je krijtwitte spookpoep ziet of felrode strepen die definitief niet van een bietenpuree komen, is de kans groot dat alles helemaal prima is.

Wit of bleekgrijs is foute boel. Dokter Evans vertelde me dat dit betekent dat de lever zijn werk niet doet en dat je onmiddellijk naar de dokter moet. Rood is ook eng, maar ik heb door schade en schande geleerd om eerst te checken wat ze hebben gegeten. Toen mijn oudste tien maanden was, at hij een heel bakje blauwe bessen leeg bij mijn oma thuis. De volgende dag zag zijn luier eruit alsof er zwart en donker roodblauw grind in zat. Ik viel bijna flauw. Hetzelfde geldt voor zoete aardappel (neon-oranje) en rode bieten (ziet eruit als een plaats delict). Als je ze geen regenboog te eten hebt gegeven en je ziet rood slijm of rode strepen, bel dan de dokter. Schuif het anders gewoon af op hun avontuurlijke smaakpapillen.

De grote kreun-misleiding

Rond de derde of vierde week begon mijn jongste met iets nieuws. Ze werd dan vuurrood, trok haar knietjes op en kreunde als een piepkleine, boze gewichtheffer. Ze kon twintig minuten lang lopen persen, alleen maar om het allerkleinste, zachtste poepje ooit te produceren. Mijn oma was op een middag op bezoek, zag dit gebeuren en begon meteen in mijn voorraadkast te rommelen op zoek naar maissiroop. "Die arme schat is geobstipeerd," verkondigde ze, volledig bereid om mijn pasgeboren baby een dosis siroop toe te dienen alsof het 1985 was.

Ik moest letterlijk de deur van de voorraadkast blokkeren. Ik had hier net met de kinderarts over gesproken. Het heet infantiele dyschezie, wat een chique medische term is voor "je baby heeft totaal geen buikspieren".

Denk er maar eens over na: ze liggen plat op hun rug. Ze hebben nog geen buikspieren. Ze proberen poep uit hun lichaam te persen en gebruiken daarvoor alleen hun middenrif, terwijl ze tegelijkertijd hun kringspier aanspannen omdat ze nog niet hebben geleerd hoe ze moeten ontspannen en persen tegelijk. Ze zijn niet geobstipeerd. Ze zijn gewoon ongecoördineerd. Echte obstipatie draait om structuur, niet om hoe vaak ze poepen. Als de poep eruitziet als harde, droge konijnenkeutels, dán is er sprake van verstopping. Als ze een uur lang kreunen en dan een zachte mosterdexplosie produceren, zijn ze gewoon nog aan het uitvogelen hoe zwaartekracht en spieren werken.

Survival-uitrusting voor het rampgebied

Als je te maken hebt met drie kinderen onder de vijf, kom je er heel snel achter welke producten je zuurverdiende geld écht waard zijn en wat gewoon Instagram-esthetische onzin is. Kinderen zijn duur, en ik weiger geld weg te gooien aan dingen die het contact met daadwerkelijke lichaamsvloeistoffen niet overleven.

Wat kleding betreft ben ik geobsedeerd door de Baby Romper met Voetjes van Biologisch Katoen en Voorzakjes van Kianao. Ik zal helemaal eerlijk zijn: de reden dat ik hier zo van hou, is niet alleen omdat het biologische katoen zo zacht is (hoewel dat wel echt heerlijk is). Ik hou ervan vanwege de knoopjes over de hele lengte aan de voorkant. Wanneer je kind een spuitluier heeft die tot aan de schouderbladen reikt, kun je een gewone romper niet over hun hoofd trekken, tenzij je hun haar met ontlasting wilt verven. Je moet het naar beneden afrollen. Dankzij de knoopjes aan de voorkant van dit pakje kan ik ze gewoon openmaken, het wegtrekken van de rampzone en de puinhoop binnen de perken houden. Bovendien is het supergoed wasbaar. Ik heb de indigoblauwe variant met afwasmiddel staan schrobben in de wasbak van een tankstation, en hij bleef perfect in vorm.

Aan de andere kant hebben we ook de Herfst Egel Babydeken van Biologisch Katoen. Hij is... oké. Hij kost 40 dollar, is biologisch en de egeltjes zijn schattig. Maar hij heeft een mosterdgele achtergrond. Mijn jongste spuugde er moedermelk op en sleepte hem vervolgens door een modderplas op onze veranda. Door de kleur en het patroon kan ik nu nooit goed zien of de gele vlekken bij het ontwerp horen, of dat het restvlekken zijn van de lunch van vorige week. Het is gewoon wel oké. Ik gebruik hem als reserve.

Maar de Bamboe Babydeken met Vossen? Dat is echt mijn holy grail. Bamboe is van nature antimicrobieel en hypoallergeen, wat klinkt als een marketingpraatje, totdat je kind tandjes krijgt, hun poep in puur vloeibaar zuur verandert en de luieruitslag zó erg wordt dat ze gillen als je ze aanraakt. Ik leg dit bamboe dekentje over mijn waskussen, want het is ongelooflijk zacht voor hun kapotte huidje. En als het misgaat (letterlijk), gooi ik hem gewoon in de was. Hij is enorm slijtvast. Ik heb hem al wel honderd keer gewassen en hij is nog steeds zachter dan mijn eigen beddengoed.

Als je de babykamer moet aanvullen met spullen die de loopgraven van een baby-spijsvertering écht overleven, bekijk dan hier de collectie biologische babydekens van Kianao.

Als de boel te dun wordt

Ik moet het nog even over diarree hebben, want die is echt verraderlijk. De poep van een baby die borstvoeding krijgt is van zichzelf al waterig, dus proberen te bepalen of ze diarree hebben is zoiets als proberen te bepalen of water nat is. Maar toen mijn middelste een buikgriep opliep bij de opvang, wist ik het meteen. Het gebeurde plotseling wel 12 keer per dag, trok als water volledig de luier in en het rook verschrikkelijk.

Uitdroging is hier de echte vijand. Mijn huisarts vertelde me op welke signalen ik moest letten, en dat komt eigenlijk neer op: geen tranen als ze huilen, een droge, plakkerige mond, en dat zachte plekje op hun hoofdje (de fontanel) dat wat ingevallen lijkt. Als je dat ziet, neem dan geen risico en ga gewoon direct naar de dokter.

Ook als ze aan de antibiotica moeten voor een oorontsteking: maak je borst maar nat. Antibiotica vernietigen de goede bacteriën in hun darmen en dat leidt bijna altijd tot zure, smerige spuitluiers. Smeer hun billetjes preventief in met een dikke laag zinkzalf vóór elke luierwissel. Wacht niet tot de uitslag begint.

Eerlijk is eerlijk, je gaat dingen opruimen die je je nooit had kunnen voorstellen. Het gaat onder je vingernagels zitten. Je gaat je partner om 3 uur 's nachts strak in de ogen aankijken terwijl je met de tuinslang een ledikantmatras staat af te spoelen in de achtertuin. Het is vreselijk, het is een zooitje, maar het gaat écht zo snel voorbij. Voor je het weet zijn het peuters die met je ruziën over het eten van dinosaurus-kipnuggets, en dan verlang je terug naar de dagen dat hun dieet nog uit alleen maar melk bestond en hun problemen in één luier pasten.

Op zoek naar kleertjes die makkelijk wasbaar zijn, zacht aanvoelen voor de gevoelige huid en er na de derde kledingwissel van de dag nog steeds schattig uitzien? Bekijk onze collectie biologische babykleding om een garderobe op te bouwen die bestand is tegen spuitluiers.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts wanhopig heb gegoogeld

Waarom kreunt mijn baby als een kleine houthakker zonder resultaat?

Omdat ze geen buikspieren hebben! Serieus, dit heet infantiele dyschezie. Plat op je rug liggen maakt persen supermoeilijk, en baby's hebben nog niet uitgevogeld hoe ze hun buikspieren en hun kringspier tegelijk moeten coördineren. Als ze kreunen en paars aanlopen maar de poep uiteindelijk zacht is, zijn ze niet geobstipeerd. Zet die maissiroop maar weer weg.

Hoeveel dagen niet poepen is een crisissituatie?

Eerlijk gezegd hangt dat af van de baby. Baby's die borstvoeding krijgen, verwerken melk zó efficiënt dat er soms gewoon geen afvalstoffen overblijven. Mijn oudste poepte soms een week lang niet, en de kinderarts vertelde me dat zolang zijn buikje niet hard was en hij zich normaal gedroeg, dat helemaal prima was. Baby's die kunstvoeding krijgen, poepen over het algemeen vaker. Nogmaals: maak je druk om de structuur (harde, droge keutels), niet om de kalender.

Zorgen tandjes krijgen echt voor diarree?

Medische experts zullen bij hoog en bij laag beweren dat doorkomende tandjes geen diarree veroorzaken. Maar als moeder van drie ben ik hier om je te vertellen dat ze liegen. Telkens wanneer een van mijn kinderen een tandje kreeg, slikten ze emmers overtollig kwijl in. Dat ontregelde hun maag en zorgde voor zure, vieze, dunne ontlasting waar ze enorme luieruitslag van kregen. Smeer direct een dikke laag zinkzalf op het moment dat je een tandje voelt doorkomen.

Wat is de beste manier om vlekken uit babykleding te krijgen?

Spoel het direct uit met ijskoud water—heet water brandt de vlek er juist in. Schrob het met een beetje afwasmiddel of vlekkenspray, en laat het dan een paar uur in de felle zon liggen. De zon is een magisch, natuurlijk bleekmiddel. Als de vlek er dan nóg niet uit is: gefeliciteerd, dat pakje is vanaf nu een pyjama.

Is het normaal dat poep letterlijk naar azijn ruikt?

Meestal wel, ja. Als ze uitsluitend borstvoeding krijgen, kan het vreemd zoet, zuur of naar azijn ruiken, afhankelijk van wat jij hebt gegeten. Als ze net zijn begonnen met vaste voeding, zal het ruiken naar wat ze hebben gegeten, maar dan gefermenteerd. Als het zó smerig ruikt dat je er fysiek van moet kokhalzen én het enorm waterig is, dán is er misschien sprake van een buikgriep of allergie.