Het grote babyoliefles-drama: Wat ik nu echt weet

Het is tien voor half één 's nachts en ik heb momenteel iets vast dat precies voelt als een ingevette watermeloen. Tweeling Eén (die vroeger de rustige was, hoewel we die classificatie al lang hebben laten varen) heeft zojuist een vlekkeloze, agressieve koprol op de commode uitgevoerd, waarbij een plastic flesje babyolie met een klap op de grond is beland. Nu stroomt de gladde, kunstmatig geparfumeerde inhoud over het wollen vloerkleed van 50 euro waarvan mijn schoonmoeder vond dat we het absoluut nodig hadden. Ik probeer nog een greintje vaderlijke waardigheid te behouden terwijl ik tot mijn ellebogen onder de glibberige aardolieproducten zit, maar mijn pantoffels verliezen razendsnel hun grip op de houten vloer.

Voordat ik een thuisblijfvader van een tweeling werd, had ik een pijnlijk naïef beeld van hoe je een babyhuidje hydrateert. Ik geloofde de reclames écht. Ik nam aan dat je gewoon de drogist binnenliep, die iconische roze fles kocht met dat spul dat lichtjes naar talkpoeder en nostalgie ruikt, en dat je je kroost daarmee insmeerde tot ze glansden als kleine bodybuilders. Ik dacht dat dit gewoon een standaard dinsdag in het ouderschap was.

Nu, staand in een steeds groter wordende plas van gladde koolwaterstoffen terwijl ik probeer te voorkomen dat een peuter aan de plint likt, besef ik hoe gruwelijk misleid mijn hele aanpak is geweest.

De absolute natuurkunde van draaidoppen

Ik moet het even hebben over het fysieke ontwerp van deze flessen, want het voelt als een gerichte belediging naar ouders toe. Wie ontwerpt er in hemelsnaam een fles die bedoeld is voor zwaar ingevette handen, en besluit dat een gladde draaidop het juiste sluitingsmechanisme is?

Zodra je de eerste druppel in je handpalm giet, worden je handen volkomen wrijvingsloos. Vervolgens moet je op de een of andere manier een gladde plastic cilinder vastpakken, een piepklein plastic dopje erop zien te pielen en het stevig dichtdraaien—en dat allemaal terwijl je je overgebleven onderarm gebruikt om een wild spartelend kind in bedwang te houden dat plotseling de rompstabiliteit van een Olympisch turner blijkt te hebben. Natuurlijk laat je het vallen. De dop schiet eraf. De olie stroomt eruit. De hond loopt door de plas en springt daarna meteen op de bank.

Het is je reinste waanzin. Ik heb hier gisteravond in mijn hoofd drie volledige alinea's over lopen tieren terwijl ik de resten van mijn spijkerbroek probeerde te schrobben. Want zodra een standaard klip- of draaidop open is, verandert het letterlijk in een wapen in je huis.

Naar verluidt helpt babymassage ze om door te slapen en bevordert het de spijsvertering, maar eerlijk, wie heeft de tijd om daarachter te komen als je druk bezig bent met het ontvetten van je directe leefomgeving?

Wat de huisarts eigenlijk over de olie zei

Naast de troep is er nog het diep angstaanjagende veiligheidsaspect waar ik absoluut geen flauw benul van had. Tijdens een bijzonder uitputtend bezoekje wees mijn huisarts—een heerlijk vermoeide vrouw die er altijd uitziet alsof ze een hele sterke kop thee nodig heeft—me erop dat traditionele minerale babyolie eigenlijk gewoon gedestilleerde aardolie is. Het is een koolwaterstof met een lage viscositeit.

Ze legde uit dat als een peuter een open fles te pakken krijgt en een slok neemt (en laten we eerlijk zijn, Tweeling Twee stopt letterlijk alles wat ze op de grond vindt direct in haar mond, inclusief oude stukjes geroosterd brood), de extreem dunne vloeistof zo langs hun stembanden de longen in kan glijden. Dit veroorzaakt iets wat aspiratiepneumonie heet, wat compleet gruwelijk klinkt, al vertrouw ik hier vooral op mijn zeer beperkte, door paniek gedreven begrip van de menselijke anatomie. Kort gezegd: als ze erin stikken, bedekt het hun longen met een laagje olie.

Ik ging naar huis en propte onmiddellijk elke traditionele roze fles in het hoogste, meest onbereikbare kastje in de badkamer, vlak naast de grote schaar en de goede thermometer die we nooit kunnen vinden als we hem nodig hebben.

De fase van de droge huid uitzitten

Nog zoiets dat niemand je vertelt, is dat je het spul in het begin helemaal niet hoort te gebruiken. De verpleegkundige van het consultatiebureau keek me aan alsof ik knettergek was toen ik vroeg hoe ik de tweeling het beste kon insmeren tijdens hun eerste week thuis. Ze vertelde ons dat we absoluut niets op hun huid mochten smeren totdat ze minstens een maand oud waren.

Blijkbaar is de huid van pasgeborenen ongelooflijk dun en moet het zelf zijn natuurlijke beschermende barrière ontwikkelen, zonder dat wij er een microscopisch kleine regenjas van aardolie overheen smeren. Dus heb ik een maand lang alleen maar naar hun schilferige kleine enkeltjes lopen staren, wanhopig vechtend tegen de neiging om ze te marineren, terwijl ik de ingrediëntenlijsten probeerde te ontcijferen. Op de meeste commerciële spullen staat alleen "parfum" of "fragrance", wat naar ik inmiddels heb geleerd gewoon een slimme juridische maas in de wet is waardoor bedrijven een geheime mix van synthetische chemicaliën in elkaar kunnen flansen zonder je te vertellen wat het eigenlijk is. Dus lieten we ze maar gewoon schilferen.

Gezond verstand vinden in dingen die niet glibberen

Het scherpe contrast tussen de chaotische glijbaan van aardolieproducten en de nuchtere realiteit van echte, natuurlijke materialen in onze babykamer is verbluffend. Na de grote vloerkleed-ramp van dinsdagavond betrapte ik mezelf erop dat ik alles in ons huis wat niet bedekt was met een glad residu, enorm begon te waarderen.

Dit is waarschijnlijk de reden waarom ik een beetje geobsedeerd ben geraakt door de Houten Dieren Babygym Set. In een wereld van glibberig plastic en agressief felle synthetische spullen, voelt het als een kleine overwinning om de meiden onder dit prachtig matte, massief houten frame te leggen. Het is gesneden uit duurzaam hardhout, het ruikt vaag naar echte bomen in plaats van synthetische lavendel, en nog belangrijker: het blijft precies staan waar je het neerzet. Het kleine houten olifantje en vogeltje die eraan hangen zorgen voor precies de juiste hoeveelheid afleiding, en de voelbare rijkdom van het ongelakte hout lijkt ze echt rustig te maken.

Ik geef toe dat ik iets minder enthousiast ben over sommige van onze andere pogingen om textuur te introduceren. We hebben de Lama Bijtring, die helemaal prima en perfect functioneel is. Door de hartvormige uitsparing kunnen hun piepkleine, ongecoördineerde handjes hem makkelijk vastpakken, en hij is gemaakt van veilige, voedselkwaliteit siliconen, dus ze kunnen er veilig op kauwen. Maar als hij valt op een vloer die onlangs nog in de buurt van een olielek is geweest, presteert dat siliconen materiaal het om letterlijk elk pluisje, stofje en losse hondenhaar in een straal van vijf kilometer aan te trekken. Hij moet constant afgespoeld worden.

Omdat ze toch alles op de grond gooien, moesten we uiteindelijk wel investeren in een paar Hout & Siliconen Speenkoorden. Eerlijk gezegd heeft het vastmaken van hun speentjes aan hun eigen kleding met een stevige metalen clip me wekelijks zo'n vier uur bespaard aan het rondkruipen onder de bank, zoekend naar verloren troostmiddelen.

(Als jij op een vergelijkbare manier de chaotische plastics in je huis probeert te verminderen, kijk dan eens naar wat oneindig veel rustgevendere biologische babydekentjes en textiel dat wél vocht opneemt in plaats van het af te stoten.)

Hoe je écht omgaat met plantaardig spul

Uiteindelijk bereikten de meiden de grens van drie maanden en ontwikkelden ze een agressieve vorm van berg, wat me dwong om weer terug te keren in de wereld van de baby-smeermiddelen. Maar deze keer liet ik de minerale rommel volledig voor wat het was en stapte ik over op plantaardige opties zoals zonnebloem- en jojoba-olie.

Dit is wat ik heb geleerd om dit te laten werken zonder je meubels te verpesten: Je móét een pompje eisen.

Onafhankelijke ouderforums zullen je dit ook vertellen, maar je gelooft het pas als je het zelf ervaart. In plaats van zorgvuldig te proberen druppeltjes in je handpalm af te meten en een glibberige dop stevig terug te draaien terwijl je tegelijkertijd probeert te voorkomen dat je kind zich van het aankleedkussen af lanceert, ram je gewoon één keer hard met je elleboog op dat pompje en hoop je op het beste. Het geeft je exact één dosering. De fles blijft dicht. Het kind blijft op tafel. Het is de enige beschaafde manier van werken.

Het enige andere aandachtspuntje met plantaardig spul is dat de fles van donker of ondoorzichtig glas moet zijn. Naar verluidt zorgen uv-stralen ervoor dat de vitamines volledig afbreken en de boel ranzig wordt als je biologische, plantaardige oliën in een doorzichtige fles in de zon laat staan. Al ga ik er vooral van uit dat dit waar is omdat een heel strenge dame in de plaatselijke natuurvoedingswinkel me hierover de les las terwijl ik alleen maar havermelk probeerde te kopen.

De enige geniale toepassing voor dat overgebleven roze spul

Ik heb die ellendige fles met draaidop echter niet weggegooid. Ik bewaar hem veilig achter slot en grendel in het bovenste kastje voor één zeer specifieke, uiterst belangrijke medische ingreep: het verwijderen van pleisters.

Als je weleens hebt geprobeerd een kleverige pleister (of een plaktattoo, die we op de een of andere manier nu al meekrijgen van feestjes op de crèche) van de ongelooflijk gevoelige huid van een peuter af te trekken, dan weet je dat het een akoestische nachtmerrie is. Ze krijsen alsof je een ledemaat amputeert. Maar als je een royale druppel van dat oude minerale spul direct over de pleister wrijft en twee minuutjes wacht, breekt het de lijm volledig af. De pleister glijdt er zo af, hup de prullenbak in. Het is eigenlijk gewoon pure magie, en het is de enige keer dat ik dat aardoliederivaat vrijwillig in aanraking laat komen met mijn kinderen.

Als jij ook helemaal uitgeput bent door de eindeloze cyclus van plakkerige troep en glibberig plastic, en je je kind gewoon wilt omringen met spullen die echt en puur aanvoelen, dan raad ik je ten zeerste aan om over te stappen op natuurlijke materialen waar dat kan. Neem eens een kijkje bij Kianao's prachtige collectie van houten babygyms en bijtringen—je geestelijke gezondheid, én je vloerkleden, zullen je dankbaar zijn.

Veelgestelde Vragen (Vanuit de Loopgraven)