De metafoor van de babygiraf die mijn moederschap compleet veranderde

Ik was precies 34 weken zwanger van Maya. Ik droeg een zwarte zwangerschapslegging met een hard, uiterst verdacht vlekje opgedroogde Griekse yoghurt op mijn linkerdij, en stond midden in een gigantische babywinkel keihard te huilen bij een muur vol wieghoeslakens. Het was 2017, het tl-licht was kil en vijandig, en ik had een piepkleine, gele inbakerdoek vast. Het thema van mijn hele aanstaande moederschap zou blijkbaar de babygiraf worden.

Mijn babyshower was drie dagen daarvoor geweest. Ik geloof dat ik zeker veertien verschillende spullen met giraffen had gekregen. Giraffenhanddoeken, speenkoorden met giraffen, een gigantische pluche giraf die op dat moment de hoek van de babykamer bezette als een stille, pluizige uitsmijter. Ik dacht oprecht dat dit was hoe het ouderschap zou zijn: sereen, pastelkleurig, genderneutraal en rustig. Ik dacht dat ik zo'n lang, gracieus wezen zou zijn dat vredig op metaforische blaadjes kauwde, terwijl mijn perfect ingebakerde baby de hele nacht zou doorslapen. Lieve help, wat was ik naïef.

Voordat je daadwerkelijk de baby krijgt, geloof je in het droomplaatje. Je gelooft in de zachtgele inrichting van de babykamer. Maar dan is de baby er, en besef je dat menselijke pasgeborenen eigenlijk schreeuwende, boze aardappeltjes zijn. En echte giraffen? De dieren zelf? Hun entree in deze wereld is extreem hardcore. Maar goed, waar het om gaat is dat ik de ware metafoor van de babygiraf pas begreep toen Mark en ik in de absolute loopgraven van het vierde trimester zaten, ruikend naar zure melk en pure wanhoop.

De absolute brutaliteit van een zwangerschap van 15 maanden

Laten we het even over draagtijd hebben. Toen ik zwanger was van Leo, mijn tweede, rolde ik mezelf met acht maanden letterlijk mijn bed uit. Mijn bekken voelde alsof het in tweeën spleet, ik kreeg al maagzuur van het drinken van kraanwater, en als nog één persoon tegen me zei dat ik "van de schopjes moest genieten", was ik in staat om een misdrijf te plegen.

Het was rond 3 uur 's nachts. Leo was drie weken oud en was aan het clustervoeden, wat gewoon een chique medische term is voor "je baby gebruikt je als menselijke speen en je zult nooit meer slapen." Mark zat naast me in de schommelstoel. Hij droeg zijn vale studentenshirt met een gat bij de oksel dat hij weigert weg te gooien, en hij had zijn telefoon tegen een spuugdoekje gezet. Hij keek naar een natuurdocumentaire met de helderheid op het allerlaagst, zodat het de demon—ik bedoel, ons kostbare zoontje—niet zou wakker maken.

"Hey," fluisterde Mark met een schorre stem van vermoeidheid. "Wist je dat de zwangerschap van een giraf vijftien maanden duurt?"

Ik stopte midden in een schommelbeweging. Mijn derde lauwwarme kop koffie van vandaag—of was het van gisteren?—stond op het bijzettafeltje, en ik gooide hem bijna om. Vijftien maanden. Vierhonderdvijftig dagen zwanger zijn. Kun je het je voorstellen? Ik klaagde met 38 weken over mijn zwangerschapsischias. Als ik het derde trimester nog zes maanden langer had moeten doorstaan, had ik waarschijnlijk mijn eigen huis in de brand gestoken en was ik de zee in gelopen. De natuur is ongelooflijk wreed.

Lange nekken, paarse tongen, vlekken. Het zal allemaal wel.

Maar de pure veerkracht van dat moederdier dat meer dan een jaar lang een kalf van bijna 70 kilo draagt? Het zorgde er eerlijk gezegd voor dat ik me een heel klein beetje beter voelde over mijn eigen geruïneerde lichaam. Ik bedoel, ja, ik zag er nog steeds uit alsof ik zes maanden zwanger was en ik droeg van dat netbroekjes-ondergoed dat ritselde als ik liep, maar ik hoefde tenminste geen baby van bijna twee meter lang een jaar en een kwartaal met me mee te dragen.

Een vrije val van bijna twee meter op de grond

Toen keek Mark verder, en hij vertelde me hoe ze eigenlijk geboren worden. Moedergiraffen bevallen staand. Wat betekent dat het allereerste wat er met een babygiraf gebeurt als hij ter wereld komt, een letterlijke val is van bijna twee meter, recht op de harde grond.

Boem. Welkom in het leven, kleintje. Succes ermee.

Ik begon te huilen. Ten eerste omdat postpartumhormonen een wilde achtbaan zijn, maar ook omdat het zo ongelooflijk treffend was voor wat wij doormaakten. Ouder worden voelt exact als een vrije val van twee meter in het donker. Je wordt plotseling in deze ijskoude, angstaanjagende nieuwe realiteit gegooid, je smakt hard op de grond, en niemand bereidt je echt voor op de klap. Al die pastelkleurige babykamerthema's laten het er zacht uitzien. Het is niet zacht. Het is een schokkende, desoriënterende klap voor je systeem.

En het kalfje? Dat moet bijna onmiddellijk opstaan. Het trilt, de pootjes gaan in vier verschillende richtingen, en de moeder duwt het oprecht—soms best agressief—om het op de been te krijgen zodat het niet door leeuwen wordt opgegeten. Binnen een uur kan het rennen.

Mijn huisarts, dokter Miller—die er altijd uitziet alsof hij zelf wanhopig toe is aan een dutje—vertelde me ooit dat menselijke baby's ongelooflijk prematuur geboren worden in vergelijking met andere zoogdieren, omdat onze hoofden te groot zijn om nog langer te wachten. Ik ken de exacte wetenschap erachter niet, ik weet vrij zeker dat hij zei dat hun knieschijven in wezen van pudding zijn, maar de kern is dat onze baby's maandenlang volkomen hulpeloos zijn. Ze kunnen niet rennen. Ze kunnen niet eens hun eigen enorme wiebelhoofden rechtop houden. Maar wij, de ouders, wíj zijn degenen die die vrije val moeten doorstaan en meteen moeten uitvogelen hoe we op eigen benen moeten staan.

Dingen waar we agressief op kauwden en naar staarden

We hadden afleiding nodig. We hadden iets, wat dan ook, nodig om me tien minuten de tijd te geven om een kop koffie te drinken terwijl die écht nog warm was.

Toen Leo een maand of drie was, was zijn absolute lievelingsding ter wereld zijn Wild Jungle Babygym Set. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit ding mijn geestelijke gezondheid heeft gered. Het is een prachtig houten A-frame, niet zo'n verblindend plastic lichtgevend gedrocht dat dezelfde drie valse elektronische deuntjes afspeelt totdat je het uit het raam wilt gooien.

Er hingen van die gehaakte safaridiertjes aan, waaronder een kleine baby-g waar Leo helemaal door geobsedeerd was. We noemden het letterlijk de 'baby-g' omdat we te moe waren om het woord giraf uit te spreken. Hij lag dan op zijn speelkleed, alleen in zijn luier omdat hij net over zijn laatste schone pakje had gespuugd, en hij voerde een absolute oorlog tegen die gehaakte giraf. Hij staarde ernaar, volgde het met zijn ongecoördineerde kleine oogjes, en uiteindelijk begon hij er agressief naar te slaan met zijn piepkleine vuistjes.

Het was zijn eerste aartsvijand. En het was fascinerend om te zien hoe hij uitvogelde hoe hij met zijn handje het speelgoed kon raken. Bizar om te bedenken hoeveel hersencapaciteit het een baby kost om gewoon tegen een houten ring te leren slaan. De texturen—het zachte garen tegen het gladde hout—hielden hem precies lang genoeg bezig om een eitje te bakken en me weer te herinneren hoe ik zelf heet.

Aan de andere kant hadden we ook de Zachte Baby Bouwblokkenset. En die zijn, nou ja, prima. Ze zijn zacht en veilig, wat geweldig is, en ze zouden moeten helpen bij logisch nadenken en rekenen. Maar Maya gebruikte ze vooral om agressief torens te bouwen en daarna de longen uit haar lijf te schreeuwen als de zwaartekracht zijn werk deed en ze omvielen. Ik weet vrij zeker dat ik vaker op het zachte blokje met nummer 4 ben gaan staan dan dat ik er serieus voor ben gaan zitten om haar te leren optellen. Ze eindigden uiteindelijk gewoon overal verspreid onder de bank.

Als je te maken hebt met de sensorische overprikkeling van het ouderschap en je hebt gewoon even een minuutje voor jezelf nodig, kijk dan serieus eens naar wat stil, houten babyspeelgoed en gun je oren wat rust van dat elektronische lawaai.

Het vierde trimester is gewoon proberen om op eigen benen te staan

Er is nu een hele beweging in de zorg voor pasgeborenen—sommige specialisten noemen het zelfs de "gentle giraffe"-aanpak—wat er in wezen op neerkomt dat je jezelf en je baby enorm veel coulance en ruimte geeft tijdens die eerste 10 tot 12 weken. Het vierde trimester.

Je valt, je beeft, je staat weer op. Maar je hoeft niet meteen te sprinten. We leggen onszelf zoveel druk op om een routine te hebben, om een baby van zes weken oud aan slaaptraining te doen omdat een of andere willekeurige influencer op het internet—die waarschijnlijk een nachtnanny heeft—dat zei. Je moet de strakke schema's eigenlijk gewoon een beetje loslaten, het chaotische geworstel omarmen, en bidden dat je een uur onafgebroken kunt slapen.

En eerlijk gezegd moet je ook afstappen van het idee van perfecte outfits. Allebei mijn kinderen hadden vreselijk last van eczeem. Van die schattige, stugge kleine spijkerbroekjes met bretels die mensen voor baby's kopen? Letterlijk martelwerktuigen. Ik heb het grootste deel van het vierde trimester besteed aan het voorkomen dat hun huid uitbrak in boze, rode uitslag. Het enige dat echt betrouwbaar werkte en hen niet liet gillen als ik het over hun fragiele, wiebelende hoofdjes trok, was de Biologisch Katoenen Baby Romper.

Hij is mouwloos, wat betekent dat je geen piepkleine, tegenstribbelende babyarmpjes in strakke kokers van stof hoeft te worstelen, en het biologische katoen is belachelijk zacht. Het was in feite het uniform bij ons thuis. Ze rekken mee, ze zijn opgewassen tegen de absolute biologische rampen die spuitluiers heten, en ze hebben geen kriebelende labeltjes die rode striemen achterlaten. Geloof me, koop er gewoon een stuk of zes, was ze aan de lopende band, en laat het daarbij. Je hebt geen piepkleine smoking nodig.

Zij komen er wel uit, en jij ook

Maya is nu 7, en Leo is 4. Ze zijn luidruchtig, ze onderhandelen als kleine, losgeslagen advocaten, en ze laten verkruimelde crackertjes achter in de kieren van mijn autostoelen.

Maar als ik terugkijk op die pasgeboren fase, zie ik eigenlijk niet meer de pastelgele babykamer. Ik zie de rommel. Ik zie de documentaire van 3 uur 's nachts. Ik zie twee ouders die het gevoel hadden dat ze zojuist uit de lucht waren komen vallen, wanhopig proberend uit te vogelen hoe ze op hun wiebelige benen moesten staan.

Dus als je er momenteel middenin zit. Als je op de rand van je bed zit, huilend omdat de baby niet wil aanhappen, of omdat je al drie dagen niet gedoucht hebt, of omdat je je zojuist beseft hoe angstaanjagend volledig dit kleine wezentje op jou vertrouwt—denk dan aan de giraf.

Je hebt een enorme val gemaakt. Het is volkomen normaal dat je benen trillen. Maar je zult je balans vinden. Je zult leren lopen in dit nieuwe leven, en uiteindelijk zul je rennen.

Pak een verse kop koffie, bekijk misschien even onze biologische baby essentials, en haal gewoon eens heel, heel diep adem. Je doet het fantastisch.

Rommelige, eerlijke FAQ's over dit hele gebeuren

Waarom zijn er letterlijk overal giraffen te vinden op babyspullen?
Ik denk omdat ze gewoon voor niemand aanstootgevend zijn. Ze zijn genderneutraal, hebben geen scherpe tanden dus zien er niet eng uit, en ze hebben lange nekken die leuk staan op een dekentje. Bovendien heb je dat ene beroemde Franse rubberen bijtspeeltje dat ruim tien jaar lang min of meer een monopolie had op elke babyuitzetlijst. Het ruikt een beetje gek, maar kinderen zijn er dol op. Ik denk dat het dier gewoon het universele symbool is geworden voor "Ik krijg een baby en ik wil nog niet met agressieve primaire kleuren in de weer."

Moet ik me druk maken om de mijlpalen van mijn baby in vergelijking met andere dieren?
Oh god, nee. Doe dat alsjeblieft niet. Mijn huisarts lachte me nog net niet uit toen ik vroeg waarom Leo niet precies op zijn driemaanden-verjaardag omrolde. Menselijke baby's worden ongelooflijk onderontwikkeld geboren in vergelijking met een veulen of een kalfje. Wij slepen zachte kleine aardappeltjes met ons mee. Geef ze de tijd. Ze leren uiteindelijk echt wel praten en lopen, en daarna zullen ze nóóit meer stoppen met praten. Geniet van de aardappelfase zolang het nog kan.

Is houten speelgoed écht beter, of gaat het alleen om de esthetiek?
Kijk, deels is het natuurlijk absoluut omdat het veel mooier in je woonkamer staat dan een gigantisch plastic ruimteschip. Maar eerlijk? Het gaat vooral om de overprikkeling. Toen ik het moest doen met twee uur slaap, zorgde het horen van een plastic speeltje dat voor de 400e keer luid "DE DIEREN SPELEN!" zong er letterlijk voor dat mijn linkeroog ging trekken. Houten babygyms zijn stil. Ze laten de baby zich focussen op texturen en zwaartekracht zonder hen (of jou) te overprikkelen.

Wanneer eindigt het 'vierde trimester' nou écht?
Mensen roepen 12 weken. Ik zeg dat het eindigt op het moment dat je plotseling beseft dat je een hele dag niet zonder reden hebt hoeven huilen. Bij mij was dat rond 14 weken met Maya, en dichter bij de 4 maanden met Leo. Er is geen magische zoemer die ineens afgaat. Je begint je gewoon heel langzaam net iets minder te voelen alsof je bent overreden door een vrachtwagen.

Hoe stop ik met in de stress schieten dat ik alles verkeerd doe?
Niet. Dat is het geheim! Je raakt gewoon meer gewend aan die constante lichte paniek. Je moet onthouden dat letterlijk elke ouder maar gewoon wat aanrommelt. Je valt, je schudt het van je af, je staat weer op. Net als de baby-g. Drink gewoon je koffie en probeer het morgen nog maar een keer.